Super Size Me

Dlaczego tak wielu Amerykanów to grubasy? "Super Size Me" w dowcipny sposób pokazuje, jak wielką cenę amerykańskie społeczeństwo płaci za swoje uzależnienie od niezdrowej żywności. <br> "Super Size Me" to potężna porcja satyry na miliardowy przemysł restauracyjny, który ze wszystkich sił odpiera ataki lekarzy, prawników i dietetyków. Po obejrzeniu tego filmu pytanie „Czy chce pan do tego frytki?” już nigdy nie zabrzmi tak samo!<br> Morgan Spurlock rozpoczął niezwykły eksperyment, w którym postanowił osobiście przetestować skutki diety przeciętnego Amerykanina. Przez 30 dni odżywiał się wyłącznie zestawami z menu restauracji McDonalds. W tym czasie trzymał się ściśle czterech zasad: <br> 1 – Jadł i pił tylko to, co można kupić w McDonaldsie (włącznie z wodą!). <br> 2 – Nie zamawiał powiększonych zestawów – chyba, że mu to proponowano. <br> 3 - Musiał przynajmniej raz spróbować każdej pozycji w menu. <br> 4 – Jadał w McDonaldsie trzy posiłki dziennie: śniadania, obiady i kolacje. <br> Eksperyment ruszył. Spurlock pochłaniał hamburgery, frytki i popijał napojami gazowanymi. Z każdym kolejnym dniem w jego organizmie wzrastał poziom cholesterolu i soli. To, co zaczęło się jako niegroźna zabawa, z wolna stawało się niebezpieczną grą z własnym zdrowiem. Jednak pomimo protestów swojej dziewczyny–weganki oraz lekarzy, zaniepokojonych jego pogarszającą się kondycją, Spurlock nie zrezygnował i wytrwał do końca. Przez 30 dni trwania eksperymentu przytył 12 kilogramów. Pojawiły się też rozmaite dolegliwości, od bólów głowy po spadek libido. Dały one reżyserowi okazję do szczerych rozmów z lekarzami i dietetykami oraz do pokazania, na co gotowy jest człowiek, aby pozbyć się nadwagi!

 W trakcie trwania eksperymentu Spurlock był pod stałą opieka lekarzy oraz dietetyków, którzy juz po dwóch tygodniach przestrzegli go przed kontynuowaniem przedsięwzięcia. Zabawny eksperyment zaczął być niebezpieczny. Okazało się bowiem, ze bohater filmu zaczął szybko tyć (w rezultacie przybyło mu 12 kg!), tracić kondycje (zadyszka przy wchodzeniu po schodach), pojawiły się bóle głowy, spadek libido, w końcu bardzo niebezpiecznie wzrósł poziom cholesterolu i soli w jego organizmie, na dodatek wątroba była w tak opłakanym stanie, jakby od lat był alkoholikiem.

 Inspiracja do nakręcenia filmu była relacja z procesu, który wytoczyły Mc Donalds'owi dwie młode kobiety, oskarżając go o spowodowanie ich otyłości (jedna z nich ważyła 120 kg). Rzecznik Mc Donald'sa na procesie twierdził, ze podawane w sieci znanych na całym niemal świecie restauracji jedzenie jest pożywne i zdrowe.

 McDonald ogólnie nie jest lubianą firmą. Film Spurlocka jest jedną z wielu akcji wymierzonych przeciwko temu gigantowi. Inne to np. "Anti-McDonald Day", obchodzony 16-17 października (w 2004 roku). W Londynie rozdawane są ulotki, apeluje się także do sieci, by nie adresowała swych reklam do dzieci. Protestanci twierdzą, że "stracili wszelką wiarę w pomoc państwa w zwalczaniu otyłości".

 Dwa miesiące po premierze dokumentu na festiwalu w Sundance, McDonalds zdecydowało, że nie będą sprzedawać żadnego z produktów menu "Super Size".

 Spurlock wpadł na pomysł nakręcenia filmu, kiedy leżał na kanapie objedzony po posiłku z okazji Święta Dziękczynienia. Zobaczył wtedy w telewizji wiadomość o dwóch dziewczynach, które pozwały Mc'Donalda za doprowadzenie ich do otyłości.

 Morgan Spurlock nakręcił ponad 250 godzin materiału filmowego. Wykorzystał zaledwie 0.66% w ostatecznej wersji filmu.

 Morgan Spurlock na sześć tygodni przed przystąpieniem do projektu przestał pić alkohol, aby w ogóle wyeliminować go z organizmu.