Baraka

Baraka to starodawne słowo Sufich – mistyków muzułmańskich. Oznacza błogosławieństwo, oddech, esencję życia, od której rozpoczyna się ewolucja.<br> „Baraka” to rodzaj niewerbalnej filmowej refleksji, próba pokazania naszej planety odkrywająca naturalne piękno różnych miejsc świata, ukazująca stan ludzkiej duchowości. „Baraka” pokazuje cud narodzin, życia i śmierci, a także skłonność ludzi do samodestrukcji. Reżyser filmu Ron Fricke mówi, że „Baraka” to podróż prowadząca przez ponowne odkrywanie Ziemi, przez zanurzenie się w naturze, w historii, ludzkim umyśle, aż po dążenie do sfery nieskończoności.

 Obrazy jakie zawarto w filmie przedstawiają m. in.: tybetańskich mnichów, żydów, derwiszów, zaćmienie słońca, buddyjskich mnichów, rytuały afrykańskich plemion, Ścianę Płaczu w Jerozolimie, lasy deszczowe, Ayers Rock, hawajskie wulkany, slumsy w Brazylii, korki uliczne, wojnę nad Zatoką Perską, ceremonię żegnania zmarłych na rzece Ganges, śmietniki w Kalkucie, Auschwitz, egipskie piramidy, ogromna świątynia Angkor Wat w Kambodży, Mount Everest, muzeum - więzienie Tuol Sleng w Kambodży, pracowników indonezyjskich fabryk.

 Film jest zarejestrowaną podróżą przez 6 kontynentów i 24 kraje, która trwała 14 miesięcy.

 Jest to jeden z ostatnich filmów nakręconych w bardzo kosztownym formacie TODD-AO 70mm.

 Słowo "baraka" wywodzi się ze starożytnego języka Sufi i oznacza "błogosławieństwo", jak również "oddech" lub "proces rozwijającego się życia".

 W filmie nie uświadczysz żadnych słów.

 Muzyka, która uzupełnia obraz i nadaje sił filmowi, została skomponowana przez Michaela Stearna (powiązanego z zespołem Dead Can Dance). Inspirowana jest melodiami etnicznymi i ludowymi pieśniami, połączonymi z elementami zachodnimi.