Bracia

Michael i Jannik są braćmi. Trudno jednak uwierzyć, że łączą ich więzy pokrewieństwa: Michael (Ulrich Thomson) to człowiek dobrze ułożony, rodzinny i szanowany. Jannik jest gwałtowny i opryskliwy, nie pracuje, dopiero co wyszedł z więzienia, gdzie siedział za napad na bank. Stosunki między braćmi są napięte. Michael nienawidzi chronicznego braku odpowiedzialności swego młodszego brata, ten z kolei ciężko znosi protekcjonalność Michaela; przed jego dominacją ucieka w alkohol. Jakiś czas później Sara (Connie Nielsen), żona Michaela, dowiaduje się, że helikopter jej męża został zestrzelony, a on sam najprawdopodobniej zginął. Jest zdruzgotana i nie ma do kogo zwrócić się o pomoc. Ta jednak nadchodzi z najmniej oczekiwanej strony: Jannik proponuje, że pomoże zająć się domem i córkami brata. Ani Sara ani Jannik nie wiedzą jednak, że Michael przeżył katastrofę...

 Reżyser Susanne Bier uważała, że akcent Susanne Bier był bardziej szwedzki niż duński i zmusiła ją do wzięcia lekcji duńskiego. Nielsen mieszka w USA od wielu lat i nie używa duńskiego w codziennym życiu, ale rezultaty lekcji okazały się całkiem satysfakcjonujące (choć nie udało się jej pozbyć lekkiego akcentu).

 Reżyser Susanne Bier zażyczyła sobie, aby aktorzy używali tak mało makijażu jak to tylko możliwe.

 Za wyjątkiem aktora Nielsa Olsena, wszyscy siedzący w pierwszych dwóch rzędach w kościele, są prawdziwymi żołnierzami.

 Nikolaj Lie Kaas, który w filmie gra Jannika, uznał, że w scenie w której dowiaduje się, że jego brat nie żyje, bardziej przkonująco będzie grał pijanego... jeśli się upije. I rzeczywiście scenę tą zagrał po pijanemu.

 Zdjęcia do filmu kręcone były w Almeríi (Andaluzja - Hiszpania) oraz w Kopenhadze (Dania).