Wiatr buszujący w jęczmieniu

Film "Wiatr buszujący w jęczmieniu" pokazuje historię dwóch braci, którzy w imię wielkich idei i walki o równość i sprawiedliwość zostają zmuszeni, żeby stanąć przeciwko sobie. Damian porzuca karierę i w ślad za bratem wstępuje do partyzantki IRA. Jako lekarz będzie musiał zabijać ludzi, kiedy jednak dokona tego wyboru będzie gotów bronić sprawy aż do śmierci. W Teddym, pozornie milczącym i zamkniętym w sobie, wszyscy widzą przywódcę. Władza, którą mu powierzono utwierdza go w słuszności przekonań. Jest realistą, wierzącym w kompromis, a nie romantykiem gotowym umierać za idee. "Wiatr buszujący w jęczmieniu" to próba rozliczenia się z przeszłością i hołd złożony uczestnikom walk o niepodległość Irlandii ukazany w sposób nadzwyczajny, prosty i wyrazisty.

 Początkowo nad scenariuszem zatytułowanym "The Stolen Republic" pracował Jim Allen, który zmarł w 1999 r. Dwa lata później Loach pracę nad scenariuszem powierzył Paulowi Laverty. Jest to już 7 ich wspólny film ( "Carla's song", "My name is Joe", "Bread and roses", "Sweet sixteen", "Ae fond kiss", "Tickets").

 Film prezentowano w 2006 roku, na 6 Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Era Nowe Horyzonty we Wrocławiu, w ramach cyklu "Panorama kina współczesnego".

 Film kręcono w hrabstwie Cork w Irlandii.

 W otwierającej scenie, gdy postaci grają w Hurling, w tle, u stóp gór widoczna jest farma. Budynki na farmie są zbyt duże i nowoczesne, aby mogły być zbudowane w latach XX-tych poprzedniego stulecia w Irlandii.

 Tytuł filmu został zapożyczony z irlandzkiej ballady, napisanej przez Robert Dwyera Joyce'a (1836-1883), poetę i wykładowcę literatury angielskiej z Limericku. Pieśń odnosi się do nieudanej rewolucji z 1798 roku przeciwko brytyjskiej władzy w Irlandii.

 Gra, w którą grają postaci na samym początku filmu, to Hurling, czyli gra zespołowa, do której używa się kijów i piłki. Uważana jest za najszybszy sport świata. Grana głównie w Irlandii, gdzie jest uważana za sport narodowy i cieszy się ogromnym powodzeniem wśród Irlandczyków.

 Chociaż Ken Loach publicznie wyraził niezadowolenie z tego, że chociaż film zdobył Złotą Palmę w Cannes, tylko 30 kin w Wielkiej Brytanii zgodziło się wyświetlać film. Powodem była polityczne przesłanie filmu. Ostatecznie jednak film był wyświetlany w 105 kinach w Wielkiej Brytanii.