Ono

Dwudziestodwuletnia Ewa zachodzi w ciążę. Kiedy dowiaduje się, że płód w brzuchu matki ma zdolność słyszenia zaczyna wyobrażać sobie, że również jej dziecko ją słyszy. Początkowo nieśmiało, potem coraz częściej „rozmawia” z nienarodzonym dzieckiem. Ewa próbuje za pomocą dźwięków i słów opowiedzieć mu jak wygląda świat. Sama jeszcze niedojrzała i samotna, dzięki swoim opowieściom zaczyna patrzeć na życie z nowej perspektywy. Mówiąc do dziecka czuje, jakby przez słowa i dźwięki stwarzała świat na nowo. Wszystko, co spotyka na swojej drodze widzi niejako po raz pierwszy: rzeczy, nad którymi przedtem się nie zastanawiała; ludzi, przy których wcześniej się nie zatrzymywała. Ewa uczy dziecko, czym jest świat i sama go odkrywa.<br> Odkrywanie w sobie macierzyńskiej miłości sprawia, że Ewa chce przekazać nienarodzonemu dziecku o wiele więcej, niż tylko najprostszy alfabet dźwięków. Nazywa zło i dobro tego świata, bo wierzy, że dzięki temu uwrażliwi nienarodzonego człowieka na piękno i uodporni na ból. Wszystko po to, by po narodzinach dziecku było łatwiej wybrać właściwą drogę. Ewa zadaje sobie oraz dziecku pytanie: „czy warto żyć?”

 Pomysł na stworzenie scenariusza, na bazie którego powstał film "Ono" zrodził się całkiem przypadkiem, pewnego jesiennego poranka 2000 roku, kiedy to Małgorzata Szumowska wraz z matką, (nieżyjącą już) Dorotą Terakowską, robiąc sobie kawę usłyszały w radiu: "Jak stwierdzili naukowcy, podobno nienarodzony płód słyszy...".

 Pierwsze spotkanie reżyser filmu (Małgorzta Szumowska), z odtwórczynią głównej roli (Małgorzata Bela), miało miejsce w Nowym Jorku. Małgorzata Szuowska, pojechała w odwiedziny do swojej przyjaciółki, aby zwierzyć się z planów realizacji filmu i poszukiwań głównej aktorki. Przyjaciółka, do roli głównej zaproponowała modelkę, Małgorzatę Bele. Panie od razu przypadły sobie do gustu.

 Scenariusz do filmu został zaprezentowany na Sundance/NHK International Filmmakers Awards. Otrzymał on zaszczytne miano jednego z trzech najlepszych scenariuszy, powstałych w Europie.

 Debiutem fabularnym Małgorzaty Szumowskiej był "Szczęśliwy człowiek" (2000) - film, który entuzjastycznie przyjęto za granicą. Po znakomitej recenzji w "Variety" obraz został zaprezentowany na kilkunastu festiwalach filmowych na całym świecie (m.in. w Rotterdamie, Goeteborgu, San Francisco, Jerozolimie, Londynie). Na festiwalu w Karlowych Warach krytycy uznali Szumowską za jednego z 10 najlepszych europejskich reżyserów młodego pokolenia.

 Małgorzata Bela do głównej roli przygotowywała się rok.

 Małgorzata Bela (główna aktorka) i Małgorzata Szumowska (reżyser filmu), aby bardziej zrozumieć i poznać uczucia ciężarnych kobiet, odwiedzały szpitala, prowadziły rozmowy z kobietami w ciąży, a także chodziły do szkoły rodzenia. Małgorzata Bela z poduszką pod bluzką, która udawała ciąże, chodziła także po mieście.

 W oparciu o scenariusz filmu powstała książka Doroty Terakowskiej, matki reżyserki.

 ''Ono'' jest pierwszym polskim filmem (oprócz obrazów Krzysztofa Kieślowskiego), który trafił do szerokiej dystrybucji kinowej w Niemczech.

 Operator obrazu, Michał Englert i reżyser filmu, Małgorzata Szumowska, są prywatnie małżeństwem.

 Premiera filmu odbyła się podczas Lata Filmów w Kazimierzu w 2004 roku.