Baader - Meinhof

Podczas wizyty szacha Iranu w Berlinie dochodzi do krwawo stłumionych przez policję zamieszek na ulicach miasta. To stanie się iskrą, która poderwie dwoje młodych ludzi: Andreasa Baadera i Ulrike Meinhof do stawienia oporu przeciwko prawicowym tendencjom polityki rządu i stanie się przyczyną powołania tajnej organizacji. Wkrótce znana ona będzie całemu światu jako RAF (Red Army Fraction – Frakcja Czerwonej Armii), odpowiedzialna w latach 70 – tych za zamachy bombowe, kradzieże i morderstwa. Działalność RAF doprowadziła w 1977 r. do poważnego kryzysu w państwie, zwanego „niemiecką jesienią”.<br /> „Baader – Meinhof” to dynamiczny i przejmujący film o powstaniu jednej z najsłynniejszych organizacji terrorystycznych ubiegłego stulecia. Pełen dramatyzmu obraz o przemianach społecznych i portret dwójki ludzi, których skutki działań wpłynęły na historię naszego współczesnego świata.

Brak listy nagród

 W scenariuszu rozpisano ok. 120 ról mówionych - standardowo w filmie jest ich o 50 mniej. Film kręcony był w 140 różnych miejscach.

 Żona zamordowanego przez RAF dyrektora naczelnego Dresdner Bank, Juergena Ponto, oddała w październiku 2008 w ramach protestu swój Krzyż Zasługi. Był to gest sprzeciwu wobec filmu "Baader-Meinhof Komplex" - wg niej film gloryfikuje nieco terrorystów, a scena zamordowania jej męża przedstawiona została w sposób kłamliwy (w filmie Ponto sprzeciwia się terrorystom i na skutek tego ginie, w rzeczywistości podobno sprzeciwu nie było, mimo to został zastrzelony). Rodzina Ponto wyraziła również oburzenie z powodu tej sceny, gdyż wg nich narusza ona prywatność i tragizm ich ówczesnych przeżyć - przedstawiona jest płytko i niepotrzebnie w tak brutalny sposób.

 Film został wytypowany jako niemiecki kandydat do Oscara 2009.

 Na realizację filmu przeznaczono największy budżet w historii kina niemieckiego: 20 milionów euro.

 Jedyną fikcyjną postacią jest asystent naczelnika urzędu kryminalnego, nazywany w filmie Koch. Postać tą wprowadzono, by w dialogach między Heroldem a Kochem móc przybliżyć widzowi plan działań przeciwko terrorystom.