Książę Persji: Piaski Czasu / Prince of Persia: The Sands of Time (2010)

IX wiek, średniowieczna Persja. Główny bohater, młody książę zawiera porozumienie z tajemniczą księżniczką i razem wyruszają na wyprawę przeciwko złym siłom. Muszą powstrzymać tajemne moce i ocalić magiczny sztylet, uwalniający Piaski Czasu. Jest to podarunek od bogów, który może odwrócić czas i zapewnić swojemu właścicielowi władzę nad światem.

zdjęcie filmu: Książę Persji: Piaski Czasu nr.1

zdjęcie filmu: Książę Persji: Piaski Czasu nr.2

zdjęcie filmu: Książę Persji: Piaski Czasu nr.3

Fantazja staje się rzeczywistością

Jerry Bruckheimer, producent odnoszący największe sukcesy we współczesnym Hollywood (m.in. trzy filmy z serii „Piraci z Karaibów” oraz dwie części „Skarbu Narodów”), lubi przenosić widzów w światy mało im znane. – Dawna Persja jest chyba najcudowniejszych z nich – mówił – z niesamowitym dziedzictwem wyobraźni i fantazji, co spróbowaliśmy uchwycić w „Księciu Persji”. I dodawał: – To wspaniała, pasjonująca opowieść z dużą dozą intrygi, dramatyzmu, przygody i romansu. Nawiązuje do takich epopei, jak „Lawrence z Arabii” – filmu, który uwielbiam.

Jordan Mechner stworzył grę wideo „Książę Persji” w 1989 roku. – Gdyby ktokolwiek z nas mógł wtedy przenieść się 20 lat naprzód, by zobaczyć dzisiejsze gry, z ich niewiarygodnym pięknem i technicznym zaawansowaniem, wydawałoby się nam, że śnimy – mówił. – W tamtych czasach było to swoiste rękodzieło. „Książę Persji” to byłem po prostu ja z komputerem Apple II, w moim pokoju w domu rodziców w Nowym Jorku. Mój ojciec stworzył muzykę do gry, która była ciągiem brzęczeń i bipnięć, natomiast mój brat biegał i skakał, co rejestrowałem kamerą wideo i co służyło mi jako wzorzec ruchów dla postaci. Było to naprawdę bardzo uproszczone. Wczesne lata gier wideo były jak wczesne lata kina. Przyglądaliśmy się istniejącym gatunkom, jak filmy płaszcza i szpady albo science-fiction i zastanawialiśmy się, jak je wykorzystać w nowym medium.

Reżyser Mike Newell tłumaczył, dlaczego projekt ten wydał mu się tak pociągający: – Spodobała mi się myśl znalezienia się w miejscu, w którym nigdy wcześniej nie byłem. Mieliśmy całkowitą swobodę tworzenia niesamowitego świata – bo nikt nie wie, jak on naprawdę wyglądał. Historia ta rozgrywa się w czasie, gdy ludzie traktowali opowieści bardzo poważnie i nie było granicy między baśnią a rzeczywistością. Dla mnie jest porównywalna z wielkimi mitami, które są pozornie dość proste, ale wnikają głęboko i zapamiętuje się je na całe życie.

Imię filmowego księcia Persji, Dastan, oznacza po persku „baśń”. Były to zwykle historie koncentrujące się wokół jednego bohatera, który bronił swego ludu przed wrogami. Tak więc pierwotnym źródłem pomysłu są rzeczywiście mity, przekazywane w tamtej kulturze z pokolenia na pokolenie. Bohater opowieści, którą na ekran przeniósł Mike Newell, nie był księciem z urodzenia, lecz było to jego przeznaczenie. Urodził się w VI wieku w jednym z największych mocarstw, jakie znała historia: w Persji. Był dzieckiem ulicy. Za to, że stanął w obronie malca, który próbował ukraść jabłko, groziła mu surowa kara. Jednak szlachetny król Szaraman dostrzegł w nim błysk przyszłej wielkości i wziął pod swoją opiekę. Dastan dorastał więc w pałacu, razem z królewskimi synami Tusem i Garsiwem. – Co mnie ujęło w tej historii – mówił Ben Kingsley grający królewskiego brata Nizama – to właśnie owo jakże pozytywne przesłanie: że każdy ma ogromny potencjał! Możesz być dzieckiem ulicy, ale to nie znaczy, że masz mniejszy potencjał niż książę.

Dastan, wezwany, by udowodnił swą odwagę, bierze udział w ataku na święte miasto Alamut – istnieje bowiem podejrzenie, że w mieście ukrywana jest broń, która ma być użyta przeciwko Persji. Jednak skarb, jaki kryje miasto, jest o wiele cenniejszy: to Piaski Czasu, pozwalające śmiertelnikom odwrócić bieg historii. Dastan zdobywa sztylet, który jest kluczem do Piasków Czasu, ale jego przybrany ojciec, król Szaraman zostaje zamordowany, a o zbrodnię oskarżony zostaje właśnie Dastan. Jego nieoczekiwanym sprzymierzeńcem stanie się młoda księżniczka Tamina, której rodzina strzeże sztyletu od pokoleń i która zrobi wszystko, by wypełnić swą misję. Dastan i Tamina, z początku nieufnie a nawet wrogo do siebie nastawieni, będą musieli przeżyć w sercu nieprzyjaznej pustyni, dać odpór wrogom i skrytobójcom – a wszystko to, by ocalić magiczny sztylet, oczyścić imię księcia i odkryć winnego mordu na królu. – Mike Newell i Jerry Bruckheimer wpadli na pomysł, aby w filmie było jak najwięcej realizmu – mówił grający Dastana Jake Gyllenhaal. – Zastanawiałem się, jak można sprawić, żeby fantazja stała się rzeczywistością... Mike pokazał mi obraz pochodzący z szóstego wieku, który przedstawiał rozmarzonego Persa leżącego na dywanie – wyglądał zupełnie, jakby miał halucynacje! Mike powiedział wtedy: „Chciałbym, aby nasz film miał ten klimat. Chciałbym przenieść do niego wiarę dawnych Persów, że fantazja może stać się rzeczywistością, że można znaleźć magiczny sztylet i cofnąć czas i być święcie przekonanym, że to dzieje się naprawdę”.

Wielka cywilizacja, wielkie wyzwanie

Potężna Persja szczyciła się takimi miastami, jak Persepolis, Suza, czy Pasargady. Perskie imperium rozciągało się między Eufratem a Indusem (od zachodu do wschodu) i od Kaukazu i Morza Kaspijskiego po Zatokę Perską (z północy na południe). Oprócz dzisiejszego Iranu, obejmowało także Azerbejdżan, Afganistan, Pakistan, Turkmenistan, Tadżykistan, Uzbekistan oraz wschodnie tereny Turcji i Iraku.

Mechnera zainspirowały dwa dzieła literatury perskiej: „Shahnameh”, pióra wielkiego poety Ferdowsi, powstałe między 997 a 1010 rokiem, oraz „Baśnie z tysiąca i jednej nocy”, których źródłem był zbiór indyjsko-perskich opowieści, znanych jako „Tysiąc opowieści”. Tak o tym opowiadał: – Moja poprzednia gra, „Karateka”, była osadzona w średniowiecznej Japonii, z wulkanem Fudżi w tle. Egzotyczność miejsca była istotnym elementem, który zdecydował o jej sukcesie. Tak więc dla nowej gry chciałem znaleźć coś, co byłoby co najmniej równie pociągające. Zacząłem myśleć o opowieściach z „Baśni tysiąca i jednej nocy”. Pomysły czerpałem z komiksów i książek z obrazkami oraz starszych filmów hollywoodzkich typu „Złodziej z Bagdadu”. Był to niesamowity świat legend i mitów, który nie został jeszcze wykorzystany i stanowił doskonałe tło dla biegania, skakania i awanturniczych wyczynów, które chciałem wprowadzić do gry. Dla Mechnera ważne było, by postać głównego bohatera była bardziej realistyczna, niż to zwykle bywało z postaciami z gier: – Postacie w grach wideo były wtedy zazwyczaj nieważkie – tłumaczył – pozbawione własnego ciężaru: mogły biegać i skakać, ale nigdy nie czuło się, że może im się coś stać. Ja chciałem stworzyć postać z krwi i kości, która po spadnięciu na kolce odczuwałaby ból.

Mike Stenson, jeden z producentów, twierdził, że „Piaski Czasu”, wersja gry wprowadzona w 2003 r., zawierała elementy bardzo filmowe: – Chcieliśmy zachować część z nich, ale podobnie jak w przypadku „Piratów z Karaibów”, od początku zamierzaliśmy je rozwinąć na swój sposób. Niemniej jednak ogólna wymowa jest wierna wizji Jordana Mechnera.

Jerry Bruckheimer podkreślał, że potrzeba było specyficznego reżysera do filmu tej miary. – Mike miał już do czynienia z podobnym ogromem przedsięwzięcia przy filmie „Harry Potter i Czara Ognia” – mówił – a ponadto jest bardzo wytrzymały. Trzeba mieć w głowie konkretną wizję, by zrealizować z sukcesem taki film jak ten. To nie to samo, co dwóch aktorów w małym pokoju, z jedną kamerą. Przede wszystkim jednak Mike Newell cieszył się zaufaniem producentów jako ktoś, kto radzi sobie z każdym wyzwaniem. – Sprawdził się zarówno jako reżyser czarującej komedii „Cztery wesela i pogrzeb”, jak i szorstkiego thrillera „Donnie Brasco” – nie krył podziwu Bruckheimer. – A potem zrobił „Harry'ego Pottera i Czarę Ognia”, z taką dozą fantazji i przygody, jakiej i my potrzebowaliśmy.

– Im film bardziej subtelny, im ciemniejszy, im bardziej niepokojący i bliski naszej ludzkiej, omylnej naturze – tym chętniej uważamy, że to dobry, brytyjski film – komentował Newell. – Ale ostatnio daleko bardziej zainteresowała mnie doskonała, pełna rozmachu rozrywka. „Książę Persji: Piaski Czasu” to jest właśnie to: doskonała, pełna rozmachu rozrywka. Cieszę się, że mogłem wziąć udział w tym projekcie.

Bohater wielkiej akcji

Co stwarza bohatera? Odtwórca roli Dastana musiał być wszechstronny: nadawać się do scen dramatycznych, mieć dystans i poczucie humoru, siłę i charyzmę i być sprawny fizycznie. Rozważano podobno kandydatury Orlando Blooma i Zaca Efrona. Ale wybór twórców filmu padł na Jake'a Gyllenhaala. – To musiał być ktoś w konkretnym wieku, a jednocześnie ktoś, kto potrafi zawładnąć ekranem – tłumaczył Newell. – Jake oczywiście spełnia te warunki. Rozejrzałem się i Jake był pierwszą osobą, która przyszła mi do głowy. I choć spotkałem się z wieloma innymi aktorami, ciągle powracałem do tego pierwszego pomysłu. Wtórował mu Bruckheimer: – Obsada aktorska jest niezmiernie ważna. Może przynieść filmowi powodzenie lub go zgubić. Dlatego też poświęcamy jej tak wiele uwagi. Ale prawdą jest też, że zawsze chciałem pracować z Jakiem. Od dawna go obserwowałem. Jest niesamowitym aktorem, bardzo przystojnym i wysportowanym, a dodatkowym jego atutem było to, że przekazał granej przez siebie postaci swoje poczucie humoru. Jake jest również bardzo pracowity. Poświęcił wiele miesięcy na ćwiczenia fizyczne, aby osiągnąć formę, jakiej wymagała od niego rola. Musiał długo przygotowywać się do walk szablą, do konnej jazdy i parkuru. Był to dla niego gigantyczny wysiłek. Ćwiczył też przez cały okres zdjęć! Także twórca postaci księcia, Jordan Mechner pochwalał ten wybór, choć zaznaczał, że żaden prawdziwy aktor nie będzie do końca odpowiadał obrazowi księcia, który powstał w głowach milionów fanów gry. – Gdy jednak zobaczysz go w kostiumie i w akcji – przekonywał – nie będziesz mieć żadnych wątpliwości: to perski książę z VI wieku!

To, że jest doskonałym aktorem dramatycznym, Jake Gyllenhaal udowodnił już w takich filmach, jak „Zodiak” Davida Finchera, „Jarhead. Żołnierz piechoty morskiej” Sama Mendesa czy „Tajemnica Brokeback Mountain” Anga Lee. Ten ostatni tytuł przyniósł mu m.in. nagrodę BAFTA (Brytyjskiej Akademii Filmu i Telewizji) w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy i nominację do Oscara. Newell nie mógł się nachwalić swojego aktora: – Jake jest otwarty, uprzejmy, twardy gdy trzeba i ma zdolności komediowe. W „Księciu Persji” wszystko to bardzo mu się przydaje. Zawsze uważałem, że ma niezwykłą charyzmę. Ale nie wiedziałem, że może być także tak rewelacyjnym bohaterem kina akcji! Może walczyć, dzierżyć miecz, biegać, wspinać się, skakać i jeździć konno jakby był przyklejony do końskiego grzbietu. Tego się nie spodziewałem.

Jake Gyllenhaal był zachwycony propozycją roli, bo, jak podkreślał, było to coś kompletnie innego od wszystkiego, co robił do tej pory. – Pomyślałem, że stworzenie postaci-ikony może być wielkim wyzwaniem, a jednocześnie czymś zabawnym. Zawsze lubiłem filmy, w których bohater był zdolny niemal do wszystkiego, pozostając istotą ludzką, nie zaś supermanem.

– Jerry Bruckheimer od samego początku mówił mi – opowiadał dalej Gyllenhaal – że ta postać musi być autentyczna, a nie jak z kreskówki. Spotkałem się z Penny Rose, projektantką kostiumów, i razem, ręka w rękę, pracowaliśmy nad wyglądem garderoby księcia. Każdy jej element ma inną historię, o której nie wspominamy w filmie, ale którą ja pamiętam. Na początku filmu mam na sobie płaszcz. Jak się dobrze przyjrzysz, zauważysz, że coś z niego zwisa. Doszliśmy do wniosku, że mogą to być włosy kobiet, o których względy Dastan zabiegał.

Przygotowania do roli miały charakter zarówno fizyczny, jak i językowy. –Kiedy dowiedziałem się, że mój bohater biegał po ścianach w grze komputerowej – zwierzał się Gyllenhaal – doszedłem do wniosku, że będę musiał nauczyć się parkuru. Miałem szczęście poznać mistrza parkuru Davida Belle'a i trenować razem z nim. To on nauczył mnie, jak biegać po ścianach i skakać z dachu tak, aby nie zrobić sobie krzywdy. Nie ma tu mowy o żadnym udawaniu. Naprawdę udało mi się tego dokonać. Tak wspominał swój pierwszy skok: – Wysokość wynosiła 35 stóp i, nie powiem, byłem zdenerwowany. Staliśmy na szczycie wysokiego budynku w Warzazat, a ja musiałem rozpędzić się i skoczyć. Po raz pierwszy musiałem być przypięty pasami bezpieczeństwa, aby wykonać ten skok. Stojąc na krawędzi, spojrzałem w dół ze 100 razy, zanim skoczyłem. Pamiętam, jak myślałem sobie, że muszę ufać tym gościom, że są najlepsi na świecie w tym, co robią. Po tym, jak skoczyłem, zrobiłem sobie zdjęcie i mam je do tej pory. Może zrobię sobie z niego wygaszacz ekranu... Zdolności Gyllenhaala w dziedzinie parkuru potwierdzał Belle, legenda parkuru, i – jak mówił o nim Bruckheimer – „najlepszy z najlepszych”. Współpraca okazała się owocna dla obu stron, bo dla Belle'a możliwość włączenia się do prac przy „Księciu Persji” była spełnieniem wszelkich marzeń. – Gdy oglądasz taki film – mówił – po prostu chcesz być jego częścią. Mike Newell tłumaczył: – Parkur narodził się na przedmieściach Paryża, gdzie dzieciaki były tak znudzone, że zaczęły wymyślać najdziwniejsze ewolucje, żeby sprawdzić swoją sprawność. Widziałem filmy dokumentalne o parkurze i wiem, że naprawdę te dzieciaki wbiegały po ścianach i skakały z dachu na dach. Były nieprawdopodobnie wyćwiczone. Tak więc zaangażowaliśmy największych światowych ekspertów od parkuru, by pokazali, jak to robić, i co więcej, jak to robić, by wyglądało dobrze. Młodego Dastana zagrał trenujący parkur debiutant, Brytyjczyk Will Foster.

Rola Gyllenhaala wymagała jednak od niego nie tylko umiejętności sprawnego pokonywania najprzeróżniejszych przeszkód w mieście: – Podczas ćwiczeń nosiłem kamizelkę kuloodporną, a w trakcie biegów dokładałem dodatkowe 20 funtów, co miało symulować zbroję, która jest bardzo ciężka. Poza tym, kiedy biegałem, zawsze trzymałem coś w ręku, by przyzwyczaić się do biegania z mieczem. Uprawiałem też sporo boksu, by rozwinąć mięśnie, ponieważ Dastan często walczy dwoma mieczami naraz, więc wszystko musiało być symetryczne – opowiadał.

Brytyjski akcent, z którym mówią postaci w filmie, Gyllenhaal trenował z Barbarą Berkery. – Aby film taki jak ten odniósł sukces, wszystko musi być grane na najwyższej, wręcz teatralnej nucie. Pracowałem z trenerką głosu, która przyniosła starożytne teksty. Stałem na jednym końcu basenu w Los Angeles, ona na drugim, i krzyczałem rzeczy typu: Przez mur, żołnierze! Przez mur! To było prawie jak gra w teatrze. Dodało to mi wewnętrznego ognia, sprawiło, że poczułem się jak wojownik – mówił.

Prócz parkuru, Jake Gyllenhaal musiał intensywnie trenować jazdę konno, pod okiem znanego hiszpańskiego instruktora Ricardo Cruz Morala, na jego ranczu pod Madrytem. Jazdy konnej uczyła się także grająca Taminę Gemma Arterton. – Nigdy nie jeździłam konno – przyznawała – więc musiałam uczyć się tego od podstaw. Jak również musiałam zaznajomić się z wyczynami kaskaderskimi, takimi jak wskakiwanie na konia w galopie. Ale uwielbiałam to, choć poniosłam sromotną porażkę przy kilku tego typu akrobacjach, co było dość żenujące po tym, gdy właśnie oznajmiłam: Nie martwcie się, dam sobie radę!

Nowa Keira i weterani ekranu

Gemma Arterton, partnerująca Jakowi Gyllenhaalowi jako księżniczka Tamina, to nowa twarz Hollywoodu. – Znaleźliśmy ją w Londynie – opowiadał Bruckheimer. – Właśnie ukończyła Royal Academy of Dramatic Arts. Wybraliśmy ją, zanim jeszcze na ekranach pojawił się najnowszy Bond. Od tamtej pory Gemma wzbudza ogromne zainteresowanie. To będzie wielka gwiazda. Według Bruckheimera, Arterton ma ogromne szanse, by stać się nową Keirą Knightley, której kariera wystrzeliła po występie w „Piratach z Karaibów”.

Arterton w wyścigu do roli „dziewczyny Bonda” w „Quantum of Solace” pokonała 1,5 tysiąca kandydatek. Jednak wcale nie była pewna, że zdobędzie angaż do „Księcia Persji”. – Mój agent powiedział: Zgłoś się do tego filmu, ale prawdopodobnie nie dostaniesz roli, ponieważ to naprawdę gigantyczne przedsięwzięcie – mówiła. – Spotkałam się więc z osobą odpowiedzialną za obsadę, która wydała się naprawdę zainteresowana, a później z reżyserem Mikem Newellem, ale i tak musiałam przejść wiele prób przed kamerą i zdobyć uznanie wielu ludzi; przekonać ich, że jestem wystarczająco piękna, utalentowana itd. Wydawało mi się, że w życiu nie dostanę tej roli, dlatego też podchodziłam do tego dość obojętnie. Poza tym, do momentu otrzymania telefonu z informacją, że jednak ją mam, minęło tyle czasu, że właściwie już o tym nie pamiętałam. Gdy dotarła do niej ta wiadomość, myślała, że śni. – Siedziałam po prostu na łóżku, nie do końca rozumiejąc, co się właśnie stało. To dziwne uczucie wiedzieć, że będzie się księżniczką – śmiała się. Arterton podkreślała także, że nie jest to bynajmniej czysto dekoracyjna rola. – To bardzo ciekawa postać – mówiła – ponieważ nie jest wyłącznie „dziewczyną” u boku głównego bohatera: ma wiele różnych stron osobowości. Jest ważną kapłanką, poszukiwaczką przygód, czasami ma w sobie coś z chłopczycy, a nawet musi udawać VI-wieczną barmankę. Do tej roli mam świetne kostiumy z tatuażami z henny, biżuterię we włosach i tego typu rzeczy. Jestem jedyną dziewczyną w filmie, więc muszę dobrze wyglądać!

Królewskiego brata Nizama, stryja Dastana, gra sir Ben Kingsley. – Dla mnie „Książę Persji” to wyzwanie, pod pewnymi względami nie mniejsze niż „Ghandi”, „Lista Schindlera” czy „Elegia” – deklarował w rozmowie z Krzysztofem Kwiatkowskim („Gazeta Wyborcza”, 26 marca 2010). – Zwłaszcza że z Mikiem Newellem pracowało mi się świetnie. Na początku podstawą filmu miała być wartka akcja, ale dzięki dobremu porozumieniu ciężar przeniósł się na konflikty między bohaterami. I na tym polegają dobre relacje na planie. Jordan Mechner przyznał, że to właśnie Kingsley był dla niego inspiracją do stworzenia postaci wezyra. – To on był aktorem, którego twarz dałem artyście, który pracował nad grą „Piaski Czasu” – dziwił się – a teraz osobiście występuje w wersji filmowej!

Szejka Amara zagrał weteran ekranu Alfred Molina. Tak mówił o swej postaci: – To rodzaj szelmowskiego oportunisty. Nie obchodzi go, czy łamie prawo, czy nie. Bywa niebezpieczny. Określa siebie jako przedsiębiorcę, ale jego metody są, powiedzmy, niekonwencjonalne. Mówiąc wprost – to złodziej. Początkowo jawi nam się jako czarny charakter, ale w końcu okoliczności sprawiają, że stanie się – acz niechętnie – sprzymierzeńcem Dastana.

Gemma Arterton była zachwycona, że może śledzić pracę doświadczonych, wybitnych aktorów. – Wiele się nauczyłam – zwierzała się – zwłaszcza obserwując, jak ludzie tacy jak Alfred Molina i sir Ben Kingsley są zawsze entuzjastycznie nastawieni do pracy i sprawiają wrażenie, jakby czerpali przyjemność z tego co robią, niezależnie od tego, jak długo kręcimy lub jak trudne panują warunki. Poza tym, cały czas dostawałam wiele drobnych rad. Jest mi bardzo trudno powstrzymać się od płaczu. Myślę, że to dlatego, że grałam Tess i coś się we mnie otworzyło. Sir Ben powiedział mi: Jeśli powstrzymasz emocje, widzowie nie będą w stanie powstrzymać swoich – i było to naprawdę bardzo przydatne.

Przeżyć lato w Maroku

Zimna, spokojna Wielka Brytania

Na deser efekty specjalne

O aktorach

O twórcach filmu

Mike Newell (reżyseria)

Właśc. Michael Cormac Newell. Urodzony w 1942 r. w Wielkiej Brytanii. Absolwent wydziału literatury angielskiej uniwersytetu w Cambridge. Reżyserią zajął się już w wieku 22 lat, głównie w telewizji. „Człowiek w żelaznej masce” (1977) stał się jego przepustką do międzynarodowej kariery. W USA zwrócił uwagę jego film „Przebudzenie” (1980) z Charltonem Hestonem i Susannah York. „Taniec z nieznajomym” (1985) ugruntował jego pozycję, świetnie przyjęty był także „Czarowny kwiecień” (1992, trzy nominacje do Oscara i Złote Globy dla Mirandy Richardson i Joan Plowright). W 1994 do kin weszła niezapomniana komedia „Cztery wesela i pogrzeb”, z Hugh Grantem (Złoty Glob) i Andie MacDowell, która otrzymała dwie nominacje do Oscara, w tym za najlepszy film. Mafijnym thrillerem „Donnie Brasco” z Johnym Deppem, Alem Pacino i Michaelem Madsenem (1997), Newell udowodnił, że czuje się dobrze w każdym gatunku filmowym. Film zdobył nominację do Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany. W „Uśmiechu Mony Lisy” (2003) reżyser spotkał się na planie z kobiecą obsadą w składzie: Julia Roberts, Kirsten Dunst, Julia Stiles i Maggie Gyllenhaal. „Harry Potter i Czara ognia” (2005) to z kolei przygoda z komercyjną superprodukcją. „Miłość w czasach zarazy” (2007), adaptacja prozy Gabriela Garcíi Marqueza to film, który wyróżnił się rolą Javiera Bardema.

Newell, poza reżyserią, zajmuje się także produkcją filmową. Był m.in. producentem i producentem wykonawczym „Traffic” Stevena Soderbergha (2000) oraz producentem wykonawczym „Przebojów i podbojów” Stevena Frearsa (2000).

Jerry Bruckheimer (producent)

Urodził się w 1945 roku w Detroit, Michigan. Studiował psychologię. Wyprodukowane przez niego filmy przyniosły do tej pory łącznie ponad 15 miliardów dolarów zysków. Początkowo zajmował się produkcją i realizacją reklamówek w Detroit, następnie przeszedł do produkcji filmowej. Punktem zwrotnym w jego karierze był film „Flashdance” z 1983 roku, który przyniósł ponad 100 milionów dolarów wpływów. Od tamtej pory współpracował przez 13 lat z (nieżyjącym już) Donem Simpsonem. Razem zdobyli m.in. 15 nominacji do Oscara i dwie nagrody Akademii. Do największych przebojów wyprodukowanych przez Bruckheimera należą: „Twierdza” (1996), „Armagedon” (1998), „Pearl Harbor” (2001), trzy części „Piratów z Karaibów” (2003, 2006, 2007) oraz dwie części „Skarbu narodów” (2004, 2007), ale głośnych tytułów ma na koncie o wiele więcej – to m.in. „Gliniarz z Beverly Hills” (1984, 1987), „Top Gun” (1986), „Szybki jak błyskawica” (1990), „Młodzi gniewni” (1995), „Bad Boys” (1995, 2003), „Karmazynowy przypływ” (1995), „Con Air – Lot skazańców” (1997), „Wróg publiczny” (1998), „Król Artur” (2004), „Załoga G” (2009). Wielkim sukcesem prestiżowym był „Helikopter w ogniu” (2001). Magazyn „Time” uznał Bruckheimera za producenta, który odniósł największy sukces w historii kina. W ostatnich latach Bruckheimer zajął się także produkcją telewizyjną – w sezonie 2005/2006 w różnych stacjach telewizyjnych pokazywano aż dziesięć różnych jego seriali, wszystkie z ogromnym sukcesem – co nie zdarzyło się jeszcze żadnemu innemu producentowi w historii telewizji. W sumie filmy i programy telewizyjne przez niego wyprodukowane zdobyły m.in.: 41 nominacji do nagród Akademii, 6 Oscarów, 8 nominacji do nagrody Grammy, 23 nominacje do Złotych Globów, 4 Złote Globy, 88 nominacji do nagrody Emmy, 18 nagród Emmy, 23 nominacje do nagród People’s Choice Award, 15 tychże nagród, 12 nominacji i dwie nagrody BAFTA.

Jego najnowszy projekt to „Uczeń czarnoksiężnika”, z Nicolasem Cagem, Alfredem Moliną i Monicą Bellucci w rolach głównych (w Polsce od 30 lipca). Reżyseruje Jon Turteltaub (obie części „Skarbu Narodów”). W przygotowaniu są: kolejna część „Piratów z Karaibów” oraz „Bad Boys 3”.

Jake Gyllenhaal nie tylko postanowił zapuścić dłuższe włosy, ale także, aby dobrze wejść w rolę Księcia Persji, zaczął brać nauki w posługiwaniu się białą bronią.

Toby Kebbell zastąpił Rey-Phillipa Santosa, który miał wypadek na motocyklu.

Bollywoodzki aktor Hrithik Roshan odrzucił propozycję grania głównej roli, która ostatecznie przypadła Jakowi Gyllenhaalowi.

Golshifteh Farahani pretendowała do roli Taminy. Została zaproszona na testy, gdzie miała rywalizować z Gemmą Arterton, jednak została aresztowana na lotnisku w Iranie za występ w filmie Ridleya Scotta zatytułowanym "W sieci kłamstw" i otrzymała karę zakazu opuszczania terytorium kraju przez 6 miesięcy.

Zdjęcia do filmu kręcono w Marakeszu, Oukaimeden, Ait Benhaddou i Ouarzazate (Maroko) oraz w Wielkiej Brytanii: w Shepperton i w studiach Pinewood w Iver Heath (Anglia).

Zdjęcia do filmu rozpoczęły się 22 lipca 2008 roku.

Film kręcony jest na podstawie gry komputerowej o tym samym tytule, wydanej przez firmę Ubisoft w 2003 roku.

Przed przyjęciem roli przez Jake'a Gyllenhaala rozważano możliwość obsadzenia Orlando Blooma i Zaca Efrona.

Film ten otrzymał oznaczenie PG-13 jako drugi film w historii z wytwórni Walt Disney Pictures. Poprzednim była trylogia "Piraci z Karaibów".

komentarze

Rok:	2010
Gatunek:	Dramat
Czas trwania:	116 minut
Produkcja:	USA
Studio:	Warner Bros. Pictures
Dystrybutor:	Forum Film
Hasło reklamowe:	Znajdź sztylet. Cofnij czas!
Na podstawie gry:	Prince of Persia

Oficialna strona internetowa:	http://www.disney.com/princeofpersia
FilmRank:	523
Premiera :	21.05.2010 (Polska) 28.05.2010 (USA) 10.09.2010 (DVD/Blu-Ray)

Reżyseria:	Mike Newell
Scenariusz:	Boaz Yakin , Doug Miro , Carlo Bernard , Jordan Mechner

Książę Persji: Piaski Czasu

Prince of Persia: The Sands of Time

Inne tytuły: Prince of Persia