Toy Story 3 (2010)

Andy stał się już dużym chłopcem i wybiera się na studia. Pragnie zabrać wraz ze sobą swą ulubioną zabawkę z dzieciństwa Kowboja Chudego, a resztę jego podopiecznych mama chłopca postanawia oddać do miejskiego przedszkola. W obawie o los swoich przyjaciół Chudy postanawia ich nie opuszczać. W przedszkolu zabawki nawiązują nowe znajomości, oraz napotykają na niebezpieczeństwo ze strony niesfornych przedszkolaków. Od tej pory Chudy wraz z przyjaciółmi robią wszystko by się stamtąd wydostać i wrócić do domu.

O twórcach filmu

Lee Unkrich (scenariusz i reżyseria)

Właśc. Edward Lee Unkrich. Urodził się 8.08.1967 roku w Cleveland, stan Ohio. Ukończył Chagrin Falls High School, a następnie USC School of Cinema-Television (1990). Z wytwórnią Pixar jest ściśle związany od 1994 roku, aktywnie współpracował niemal przy wszystkich powstałych tam filmach. Był montażystą „Aut” oraz „Ratatuja”. Ma żonę i troje dzieci.

John Lasseter (producent wykonawczy)

Urodził się w 12.02.1957 roku w Hollywood, w Kalifornii. Pierwszą nagrodę w życiu (wynosiła 15 dolarów) zdobył za rysunek jeźdźca bez głowy w konkursie zorganizowanym przez Model Grocery Market w Whitter. Kształcił się w California Institute of the Arts w Valencii. Podczas studiów zdobył dwukrotnie Student Academy Award za filmy „Lady and the Lamp” (1979) oraz „Nitemare” (1980). Po studiach zatrudnił się w Lucasfilm Ltd., gdzie pracował między innymi przy filmie „Piramida strachu” (1985). Dwukrotnie zdobył Oscara: za prowadzenie zespołu „Toy Story” (dostał też nominację za scenariusz filmu animowanego) oraz za najlepszy animowany film krótkometrażowy „Tin Toy” w 1988 roku (wspólnie ze Stevem Reevesem). Lasseter na stałe związany jest ze słynną wytwórnią Pixar Animation Studios. Obecnie jest jej wiceprezesem. Był producentem wykonawczym przy kolejnych wielkich przebojach Pixara: „Potwory i spółka”, „Gdzie jest Nemo” oraz „Iniemamocni”. Zdobył też wiele innych prestiżowych wyróżnień, m.in.: w 2004 Art Directors Guild nagrodziła go za „Outstanding Contribution to Cinematic Imagery”, w tym samym roku American Film Institute uhonorował go specjalnym wyróżnieniem. „Po pierwsze i najważniejsze: to, co może zainteresować publiczność, to nie technologia, tylko ciekawa historia. Kiedy oglądasz ekscytujący film, nie myślisz: to jest tak wciągające, bo wykorzystali tę nową kamerę Panavision. Komputer to tylko narzędzie, które służy do opowiadania” – oto artystyczne credo twórcy. Reżyser ma żonę Nancy i pięciu synów.

Zabawki, które kochamy

Poprzednie części niezwykłej opowieści o zabawkach zrewolucjonizowały świat animacji. „Toy Story” z 1995 roku to była pierwsza pełnometrażowa produkcja animowana zrealizowana w całości za pomocą komputerów. Ale przecież nie tylko nowoczesne techniki złożyły się na światowy sukces filmu. Najważniejszy był precyzyjny, bardzo zabawny i zarazem skłaniający do refleksji scenariusz. Znamy z polskich ekranów (przypomniane ostatnio w wersji 3D) dwie pierwsze części „Toy Story”, do których dodano krótki łącznik, gdzie znalazło się około dziesięciu minut nowych dialogów.

Lee Unkrich, montażysta „Toy Story”, współreżyser „Toy Story 2” i reżyser najnowszego filmu tak tłumaczył, dlaczego czekano aż 11 lat z realizacją trzeciej części: – Nie chcieliśmy przystępować do pracy, nie mając odpowiedniego tekstu, dającego naprawdę głęboki emocjonalny rezonans i głębię. Pośpiech nie byłby tu dobrym doradcą. W pracy nad kolejną odsłoną „Toy Story” nie wziął niestety udziału Joe Ranft, zmarły tragicznie w wypadku samochodowym w 2005 roku scenarzysta, twórca storyboardów i wybitny animator.

Nadchodzą zmiany

– Nasz nowy film to przede wszystkim rzecz o nieuniknionych w życiu zmianach, jakie niesie czas – deklarował Unkrich. – Nasi bohaterowie muszą jakoś sobie z nimi poradzić. Chudy i jego przyjaciele stawiają czoło faktowi, że Andy dorasta; Andy stawia czoło dorastaniu, a jego mama temu, że syn wyrusza w świat. Zaczynamy naszą opowieść, podkreślając jej zasadnicze elementy.

Producentka Darla K. Anderson tak komentowała: – Mamy w najnowszej odsłonie „Toy Story” tematy bardzo serio, dlatego też musieliśmy je zrównoważyć pokaźną dawką humoru. Opowiadaliśmy przecież o tym, co nieodwracalne. John Lasseter – główny „ojciec” cyklu „Toy Story” – i tym razem odegrał kluczową rolę w produkcji. Tak opowiadał o pomyśle na trzecią część: – To zawsze była opowieść o nas. O mnie, o Andrew Stantonie, Pete Docterze, Joe Ranfcie i Lee Unkrichu. Nasze wspomnienia i doświadczenia zawsze bardzo nasycały scenariusze. Myślę, że nie inaczej jest i tym razem. Jeśli chodzi o mnie, starałem się oddać emocje, jakie wiązały się z wyjazdem mojego syna do college'u. Gdy razem z żoną już umieściliśmy go w pokoju w akademiku, po chwili zawróciliśmy i jakoś nie mogliśmy go opuścić. To rozstanie było bardzo trudne. Gdy wreszcie odjechaliśmy, płakałem. Niezwykle trudno jest się rozstać z kimś, z kim spędziło się praktycznie całe życie. Tak więc czas, który upłynął pomiędzy realizacją drugiej i trzeciej części filmu był czasem dorastania dla Andy'ego, ale i czasem wielu zmian dla nas, twórców filmu.

Nowe głosy, dawna jakość

Rich Ross, przewodniczący Walt Disney Pictures, tak tłumaczył decyzję o nakręceniu trzeciej części filmu: – Pierwszy film z serii „Toy Story” jest naprawdę bezcenny. To była rzecz niezwykle nowatorska, nie tylko w dziedzinie technologii. Bohaterowie podbili serca milionów widzów w różnym wieku, na całym świecie, nie bez powodu. Wzbudzili przywiązanie – jak bohaterowie klasycznych utworów disnejowskich. Udało się zdobyć oszałamiająco szeroką publiczność dla animacji. Warto przypomnieć, że na ekranie mogliśmy zobaczyć 76 animowanych postaci, film składał się z 1561 ujęć i był liderem amerykańskiego box office'u w 1995 roku. W USA zarobił 192 miliony dolarów, na całym świecie – 362 miliony. „Toy Story” zdobyło specjalnego Oscara oraz trzy nominacje. Wpisano go na listę 100 najwybitniejszych amerykańskich filmów sporządzoną przez American Film Institute. Anderson wspominała triumf po premierze filmu: – Steve Jobs powiedział, że to będzie nasza „Królewna Śnieżka”. Miał rację. Pomyśleliśmy wtedy: czyż nie byłoby pięknie, gdyby nasz film stał się klasyką, częścią życia widzów i ich rodzin? Taka była nasza intencja i nasza misja. Staramy się ją nadal wypełniać i nie obniżać poziomu.

„Toy Story 2” przekroczyło kolejną barierę – było pierwszą kontynuacją filmu animowanego, która osiągnęła większe wpływy kasowe niż oryginał. Zgodnie z tradycją Pixara, nad częścią trzecią pracowała niemalże ta sama ekipa, co nad poprzedniczkami. Urządzono także, tak jak w przypadku dwóch pierwszych produkcji, „burzę mózgów”. Tak wspominała to Anderson: – Zebraliśmy się w małym domku zwanym Poet's Loft w Tomale's Bay w Marin County, gdzie zaczynaliśmy pracę nad pierwszą częścią filmu. Andrew przywiózł butelkę wina z logo „Toy Story”, którą John sprezentował nam po premierze pierwszej części. Wznieśliśmy toast za Joe'go Ranfta, naszego zmarłego przyjaciela, który pracował przy pierwszym filmie jako koordynator prac nad scenariuszem. To był mistrz tworzenia prawdziwych i jednocześnie komicznych postaci, mistrz dziwacznego humoru. Bardzo nam jego i jego niepowtarzalnego talentu brakuje. Wszyscy biorący udział w spotkaniu uważnie obejrzeli dwa filmy cyklu. Unkrich doznał wtedy ataku zwątpienia. – Zwłaszcza „Toy Story 2” okazało się bardzo dobre, ten film naprawdę wytrzymał próbę czasu. Zastanawiałem się, czy w ogóle można osiągnąć taki poziom – mówił. – Oczywiście naszym marzeniem i ambicją było stworzenie filmu, który cieszyłby się taką popularnością i uznaniem jak dwa poprzednie – dodawał. – W historii kina jest bardzo niewiele udanych kontynuacji, a jeśli myślę o trzecich filmach, to znajduję tylko przykład tolkienowskiego „Powrotu króla”. A to przecież właściwie kolejny segment jednej, rozbudowanej opowieści. Gdy to zrozumiałem, doznałem rodzaju olśnienia: tak należy traktować „Toy Story”! Jako jedną opowieść. To był główny koncept, który z uznaniem podchwycił Lasseter i który stał się drogowskazem podczas dalszej pracy. „Burza mózgów” przyniosła dzięki temu pomysłowi dobre rezultaty. Andrew Stanton wkrótce przedstawił zarys scenariusza. – Już drugiego dnia naszej sesji wpadliśmy na pomysł, by głównym tematem stało się dojrzewanie Andy'ego i wynikające z tego konsekwencje dla bohaterów, czyli zabawek. Wtedy też pojawiła się koncepcja zabawek w przedszkolu oraz pomysł, że Buzz zostanie przełączony na tryb demo. Po zapoznaniu się ze szkicem Stantona, Michael Arndt i ja wzięliśmy się na serio do roboty – opowiadał reżyser. Arndt to nie byle kto – zdobył Oscara za scenariusz do filmu „Mała Miss” („Little Miss Sunshine”). Scenarzysta był zaskoczony i szczęśliwy, gdy otrzymał propozycję pracy od Pixara. – Jako widz jestem entuzjastą ich filmów. Najbardziej podobają mi się w nich dwie rzeczy: kompletność i intensywność ich scenariuszy – tu każdy szczegół jest doskonale przemyślany i na swoim miejscu. To doprawdy rzadkie. Po drugie, doskonale wyczuwa się w każdym ujęciu kamery, że ci ludzie po prostu kochają to, co robią – opowiadał.

Wszyscy pracujący nad scenariuszem zawarli w nim swe osobiste emocje i wspomnienia. – Na długo przedtem, zanim z moją żoną mieliśmy dzieci, przenosiliśmy się z Zachodniego Hollywood do Pasadeny – wspominał Unkrich. – Pakowaliśmy rzeczy, wynosiliśmy śmieci. Wyrzuciłem wtedy jedną wyjątkowo dużą torbę do kontenera na śmieci. Po paru tygodniach żona spytała mnie, co zrobiłem z jej różnymi zwierzątkami. Spytałem ją, w jakim były pudełku. Odpowiedziała, że były w dużej torbie na śmieci. Nie wiedziałem, jak jej powiedzieć, co się stało. Dotąd mi to pamięta. Dlatego lubię myśleć o tym momencie w „Toy Story 3”, gdy mama wyrzuca zabawki Andy'ego do kosza. W pewnym sensie unieśmiertelniliśmy chwilę, gdy ja uczyniłem podobną rzecz z zabawkami żony. Cieszę się poniekąd, że to bolesne doświadczenie nie poszło na marne.

– Nic nie uchroni zabawek od trosk i poważnych zmartwień – tłumaczył Lasseter. – W pierwszej części Chudy martwił się, że zostanie wymieniony na inną, bardziej modną zabawkę. Z kolei w „Toy Story 2” nasi bohaterowie mają inny wielki problem – grozi im zniszczenie, a potem to, że nikt się nimi nie będzie bawił, bo są zbyt delikatne. Chudy staje przed wyborem: może pozostać perfekcyjny, ale też nie będzie kochany. W trzeciej części mamy do czynienia z dorastaniem, a raczej wyrastaniem. Jeśli zabawka zostanie zepsuta – można ją naprawić, jeśli się zgubi – może zostać odnaleziona, jeśli ktoś ją skradnie – jest szansa na jej odzyskanie. Ale nie ma szans na naprawienie czegokolwiek, jeśli dziecko z niej wyrosło, przestało być dzieckiem. Takie ukształtowanie fabuły było zgodne z naszymi założeniami, żeby nie powtarzać tej samej opowieści. Przeciwnie – mieliśmy ten sam świat i tych samych bohaterów, ale kompletnie odmienne emocje. Nasze zabawki stały się dorosłe i stanęły przed dylematami charakterystycznymi dla dorosłych. Oczywiście chcieliśmy, by w tych emocjach odnalazła się nasza publiczność.

Barbie spotyka Kena czyli wielka love story

Wśród nowych bohaterów pojawia się Ken (mówiący głosem Michaela Keatona). Do brzemiennego w skutki jego spotkania z Barbie dochodzi w przedszkolu Słoneczko. Lalka jest przekonana, że odnalazła swój ideał. Ich romans przechodzi różne koleje losu, jest pełen zaskakujących zwrotów, wynikających zarówno z okoliczności zewnętrznych, jak i ze specyficznych charakterów tej dwójki. Unkrich tak mówił o tej postaci: –Wprowadzenie na ekran Kena wydawało nam się dobrym pomysłem, mającym wielki komiczny potencjał. Jest on pozornie jedynie zabawką dla dziewcząt, uzupełnieniem Barbie, akcesorium nie bardziej istotnym niż buty czy torebka. Chcieliśmy pokazać, że czuje się z tym niepewnie, stał się za to ekspertem w sprawach mody. Do tego stopnia, że w każdej z kolejnych scen filmu jest ubrany inaczej. Pragnęliśmy go ubrać tylko w kostiumy, które istnieją w rzeczywistości; w tym celu konsultowaliśmy się z jednym z największych kolekcjonerów i znawców Kena. Jason Katz, pracujący przy scenariuszu, mówił: – Moim zdaniem nie sposób nie polubić Kena, zwłaszcza ze względu na jego czarującą chwiejność. Wyobraziliśmy go sobie jako plażowicza z kalifornijskich plaż z połowy lat 80., przystojniaka niewiarygodnie wręcz płytkiego, ale o dobrym sercu. Myślę, że sposób, w jaki Michael go zagrał, był po prostu bezbłędny. Jeden z animatorów, Bobby Podesta, zajmujący się postaciami Kena i Barbie, zauważył: – Ken i Barbie są doskonale znani publiczności, dzieciaki (i starsi też) wiedzą nawet, jak mogą się poruszać. To nam dało duże pole do manewru, a także do zaskakiwania publiczności. Animator Jaime Landes, który zajmował się postacią Barbie w poprzednim filmie, zauważył: – To ciągle bardzo popularna zabawka. Przypomniałem sobie, jak sam się nią bawiłem w dzieciństwie. Jej rola w nowym filmie wzrosła. Czekały ją nowe wyzwania i sposoby ekspresji. Keaton, pamiętny choćby z filmów Tima Burtona („Sok z żuka”, „Batman”), był zachwycony propozycją udzielenia głosu Kenowi. – Kocham tego faceta. On nie chce być tylko dodatkiem do Barbie, bez dwóch zdań. W dodatku naprawdę oszalał na jej punkcie, co komplikuje jego sytuację. To po prostu miłość od pierwszego wejrzenia. Jest nią onieśmielony, ma w sobie pasję i mnóstwo emocji. Ma obraz swej ukochanej jako osoby bardzo skromnej. To bohater większy niż życie, ale wciąż podobny do mnie – żartował aktor. I dodawał, że produkcje Pixara zachwycają go nie tylko wyrazistymi i wzruszającymi postaciami, ale także pomysłową, pełną przygód intrygą. – Już czytając scenariusz, byłem bardzo ciekaw, co im się przydarzy i jak pokonają piętrzące się trudności – mówił.

Głosu użyczyła Barbie Jodi Benson, ceniona broadwayowska aktorka, znana także z tego, że jej głosem mówiła mała syrenka z przebojowej wersji disnejowskiej z 1998 roku. – Moja bohaterka zdaje sobie sprawę, że nie jest uważana za zbyt bystrą, ale wysila cały swój spryt, chce wykorzystać wszystkie swoje talenty, by zrobić to, co należy. Myślę, że po prostu kocha swe otoczenie, jest absolutnie lojalna i prawdomówna. Lepiej nie robić nic przykrego jej przyjaciołom, bo po co z nią zadzierać? Ma przy tym wiele energii i rzecz jasna uwielbia modę. Sama bawiłam się Barbie, a gdy kręciliśmy „Toy Story 2” John Lasseter postawił mi pudło z lalkami na planie, co pomagało nam uchwycić ich ducha. Jeśli chodzi o nowy film, to podczas nagrywania Lee czytał partie Kena, co było ogromnie pomocne. Bo Lee to także bardzo uzdolniony aktor. Wśród nowych postaci pojawił się Miś Tuliś (w oryginale wybitny aktor charakterystyczny Ned Beatty, pamiętny chociażby z „Uwolnienia” Johna Boormana czy „Wojny Charliego Wilsona” Mike'a Nicholsa), ośmiornica (Whoopi Goldberg) oraz jeż (Timothy Dalton, były Bond).

Stary świat na nowo

Jedenaście lat, które upłynęły od realizacji poprzedniego filmu, to w historii animacji cała burzliwa epoka, pełna technicznych nowinek. Producentka Anderson podkreślała, że choć trzecia część trylogii musiała rozgrywać się w tym samym świecie, te wielkie zmiany nie mogły pozostać przez filmowców niezauważone. Unkrich podkreślał: – Postaci zachowują się i poruszają w sposób, jaki znamy z poprzednich filmów. Ale animatorzy dodali wiele niuansów. Stało się to możliwe zwłaszcza po nakręceniu filmu „Ratatuj”, który był moim zdaniem pod tym względem przełomowy. Cały czas musieliśmy walczyć z pokusą ulepszeń. Buzz i Chudy musieli pozostać Buzzem i Chudym, jakich znaliśmy. To było nasze pierwsze przykazanie. Podczas oglądania nakręconych materiałów animatorzy, którzy pracowali przy poprzednich częściach, mieli wręcz obowiązek wychwytywania niezgodności animacji z „toystorową klasyką”. Nie opuszczajmy tak brwi Buzza, on tak nie robił! Uwaga na powieki Chudego – to niezgodne z oryginałem! – takie rozmowy toczyły się w pokoju projekcyjnym. Bobby Podesta, główny animator i nowy człowiek w zespole, wspominał, że czuł się częstokroć jak archeolog, studiujący odległą cywilizację. Oczywiście obejrzał nie raz bardzo dokładnie poprzednie filmy i przeprowadził drobiazgowe wywiady z animatorami, pytając drobiazgowo o techniki, jakimi się posługiwali i o to, jakie efekty chcieli osiągnąć; co im się powiodło, a co nie, ze względu na ówczesne ograniczenia techniczne. – Kluczem do sukcesu dwóch pierwszych filmów była wyrafinowana prostota animacji, sposobu poruszania się postaci. Naszym zadaniem było jej nie zagubić i wprowadzić pewne nowe rozwiązania, ale w taki sposób, by nie zniszczyć wspaniałej pracy poprzedników – mówił Podesta. Jaime Landes postępował podobnie: – Czasem mnie ponosiło, a potem sam korygowałem własne pomysły. To, co widzimy na ekranie, nie może być przesadnie i niepotrzebnie skomplikowane, bo ludzie tego nie zaakceptują; od tych bohaterów oczekują prostoty. Inny animator, Michael Venturini, dodawał: – Największym sukcesem poprzednich odsłon „Toy Story” było zbudowanie więzi publiczności z bohaterami, identyfikacja z nimi. Zbytnie popisy mogłyby ją naruszyć. Jeśli chodzi o nowych bohaterów, opracowywano szczegóły ich ruchów, które miały wyrażać osobowość. W tym celu stworzono nawet ich charakterystyki i biografie. Wielkim wyzwaniem była postać pluszowego misia Lotso czyli Misia Tulisia. Scenograf Bob Pauley szczerze wyznał: – Tak naprawdę nie mieliśmy jeszcze na serio do czynienia z pluszem. Zabawki z twardego plastiku są o wiele łatwiejsze do wiarygodnej animacji. Wykonaliśmy kilka pluszowych modeli i skrzętnie badaliśmy zachowanie się tego materiału. Obserwowaliśmy, jak się kompresuje, jak się marszczy, jak się porusza całe „ciało” zabawki. Ludzie przynosili także swoje osobiste pluszaki, by z nimi eksperymentować. Można powiedzieć, że powołaliśmy całą komórkę badawczą dotyczącą pluszu. Twórcy obmyśli też taki sposób poruszania się bohatera, by sprawiał wrażenie, że cały jest puszysty, że w ogóle nie ma kości.

Animator Rob Russ tłumaczył, jakim głównym założeniem kierowali się filmowcy przy tworzeniu postaci ludzkich: – Lee pragnął, by postaci ludzi i zabawek były bardziej skontrastowane niż w dwóch pierwszych częściach. Teraz, dzięki postępom techniki, jest to rzeczywiście łatwiejsze. Ludzie bardziej przypominają ludzi, daje to też większe możliwości aktorskiej ekspresji.

– Dziś zwłaszcza pierwszy film cyklu wygląda na surowy. Byliśmy wprawdzie pionierami w kręceniu animacji tak, jakby był to film aktorski. Teraz każdy to robi – komentował Unkrich. – Rzecz jasna użyliśmy bardziej wyrafinowanego oświetlenia i montażu, ale nie chcieliśmy z tym przesadzać. To miał być ciągle ten sam, rozpoznawalny i znajomy świat „Toy Story” – podkreślał. Operator Jeremy Lasky mówił z naciskiem: – Najważniejsza jest opowieść. To, by zaangażować się emocjonalnie, znaleźć się w niej niejako „w środku”. To jest opowieść, a nie gra komputerowa, pełna efektownych sztuczek. Cały czas o tym pamiętaliśmy.

Klimat przedszkola, smak Alcatraz

Chałtura? To nie u nas!

Nowego głosu psu Cienkiemu użyczył Blake Clark, zastępując Jima Varneya, który zmarł w 2000 roku.

komentarze

Rok:	2010
Gatunek:	Komedia, Akcja
Czas trwania:	103 minuty
Produkcja:	USA
Studio:	Walt Disney Pictures
Dystrybutor:	Forum Film

Oficialna strona internetowa:	http://www.disney.com/toystory
FilmRank:	577
Premiera :	18.06.2010 (Polska) 18.06.2010 (USA) 21.10.2010 (DVD/Blu-Ray)

Reżyseria:	Lee Unkrich
Scenariusz:	John Lasseter , Andrew Stanton , Lee Unkrich , Michael Arndt

Toy Story 3

O twórcach filmu

Zabawki, które kochamy

Barbie spotyka Kena czyli wielka love story

Klimat przedszkola, smak Alcatraz

Chałtura? To nie u nas!

Katalog

O Nas