kinomaniak.pl arrow Filmy arrow Bitwa pod Wiedniem arrow Pressbook

Bitwa pod Wiedniem

September Eleven 1683

Inne tytuły: Battle of Vienna, 11 września 1683

2012r.
September Eleven 1683 (2012)
Rok: 2012
Gatunek: Historyczny
Czas trwania: 132 minuty
Produkcja: Polska, Turcja, Włochy
Dozwolony od: od 13 lat
Dystrybutor: Monolith
Hasło reklamowe: Polskie zwycięstwo, które zmieniło losy świata.
Strona www: http://www.bitwapodwiedniem-film.pl/
FilmRank: Brak w rankingu
Premiera w Polsce: 12.10.2012
Premiera na świecie: 11.09.2012
Premiera DVD/Blu-Ray: 07.02.2013
Reżyseria: Renzo Martinelli
Scenariusz: Valerio Manfredi , Renzo Martinelli , Giuseppe Baiocchi
Społeczność o filmie Ocena: Dobry 3.7
78 głosów
26 osób lubi ten film

Latem 1683 roku trzysta tysięcy wojowników Imperium Osmańskiego pod wodzą Wielkiego Wezyra Kary Mustafy rozpoczyna oblężenie Wiednia. Po ucieczce Cesarza Leopolda los miasta staje się coraz bardziej niepewny. Jeśli Wiedeń upadnie, armia Wielkiego Wezyra bez trudu dotrze aż do Morza Północnego, a potem także do Rzymu. Po wielu tygodniach oblężenia, 11 września 1683 roku, dochodzi do decydującej bitwy. Szale zwycięstwa przechylają się wielokrotnie. W chwili, gdy wszystko zapowiada bliski tryumf armii Wielkiego Wezyra, do boju włączają się polskie wojska. Pod wodzą króla Jana III Sobieskiego husaria stacza morderczą walkę, w której ważą się nie tylko losy miasta, ale i całej Europy.

Obsada
Reżyseria
Scenariusz
Produkcja
Zdjęcia

Synopis

O filmie

Ciekawostki

O produkcji

Wywiad z reżyserem

Wywiad z kostiumologiem

Bohaterowie

Obsada

Twórcy

 Film był kręcony w Krakowie, Łańcucie, Krasiczynie oraz w Warszawie (Polska).

 Zdjęcia zostały zrealizowane w ciągu 13 tygodni w Rumunii w okolicach Bukaresztu, a także we Włoszech w Turynie i Mantui.

 Okres zdjęciowy rozpoczął się 2 maja 2011.

  W filmie wzięło udział ponad 10 tysięcy statystów, 3 tys. koni, 6800 sztuk kostiumów.

 Charakterystycznym elementem rynsztunku husarii były skrzydła. Po dziś dzień historycy spierają się, w którym miejscu były one umocowane, jaki miały kształt, a przede wszystkim przeznaczenie. Najpewniejsza z tych teorii głosi, że skrzydła miały wywołać zamieszanie w szeregach wroga i go przestraszyć. Podobną funkcję spełniało malowanie koni i mocowanie do kopii długich proporców.

 Do formacji zaciągała się zamożna szlachta, która była w stanie sprostać ogromnym nakładom finansowym (dobry koń kosztował czasem kilkaset złotych, podczas gdy roczny dochód wynosił ok. 250 zł).

 Uzbrojenie husarii przez wieki ewoluowało, ale zawsze kopia stanowiła podstawę jej oręża. Była ona jedyną częścią uzbrojenia finansowaną przez skarb królewski. Jej długość dochodziła do ponad 6 metrów (była wydrążona w środku, lekka, a jednocześnie sztywna.

 Jednym z najsłynniejszych husarzy był Stefan Czarnecki. Wywodził się ze średniozamożnej rodziny szlacheckiej. W 1635 roku zaciągnął się do husarii (początkowo służył w chorągwii pancernej, następnie jako porucznik w husarii) i był z nią związany do końca życia. Funkcja ta pomogła mu w karierze, pod koniec życia został hetmanem polnym koronnym. To jego czyny po dziś dzień wspominamy w hymnie narodowym.

 W XVIII w., na skutek rozwoju broni palnej i pogorszenia się sytuacji ekonomicznej, rola husarii spadła - coraz częściej ograniczała się do paradnych występów na popisach i pogrzebach królów. Etymologia powiedzenia „kruszyć kopię” nawiązuje właśnie do pogrzebów. Pojawił się zwyczaj, że husarz w pełnej zbroi wjeżdżał do kościoła i kruszył kopię o katafalk bezpotomnie zmarłego szlachcica.