kinomaniak.plarrowFilmyarrowKatyńarrowRecenzje

Katyń

Inne tytuły: Post Mortem. Opowieść katyńska

2007r.
Katyń (2007)
Rok:2007
Gatunek:Dramat, Historyczny
Czas trwania:115 minut
Produkcja:Francja, Polska
Dozwolony od:od 12 lat
Dystrybutor:ITI Cinema
Na podstawie opowiadania:Andrzej Mularczyk
Oficialna strona internetowa:http://www.postmortem.netino.pl/
FilmRank: 406
Premiera : 21.09.2007 (Polska)
21.02.2008 (DVD/Blu-Ray)
Reżyseria:Andrzej Wajda
Scenariusz:Andrzej Wajda , Przemysław Nowakowski
Społeczność o filmie Ocena: Dobry 3.1
135 głosów
4 osoby lubią ten film

Film "Katyń" to opowieść o polskich oficerach pomordowanych podczas II wojny światowej przez NKWD w Katyniu. Obraz tragedii nieświadomych zbrodni kobiet, które czekały na swoich mężów, ojców, synów i braci. Bezkompromisowe rozliczenie kłamstwa, które miało kazać Polsce zapomnieć o swoich bohaterach. Film wielkiego reżysera o niezłomnej walce o pamięć i prawdę, dzięki którym możemy dziś żyć w wolnej Polsce.

23.09.2007

Scena z kieliszkami wódki z filmu "Katyń" nie zapisze się w annałach światowej kinematografii. Zabrakło w niej ognia. Mimo to swoim najnowszym dziełem Andrzej Wajda nie zawodzi widza oczekującego pomnikowego dramatu.Najważniejsze fakty dotyczące zbrodni katyńskiej zostały przedstawione w filmie z punktu widzenia Andrzeja, rotmistrza 8-go Pułku Ułanów w Krakowie i ...

Dominika Kaszuba Megafon.pl

23.09.2007

Scena z kieliszkami wódki z filmu "Katyń" nie zapisze się w annałach światowej kinematografii. Zabrakło w niej ognia. Mimo to swoim najnowszym dziełem Andrzej Wajda nie zawodzi widza oczekującego pomnikowego dramatu.

Najważniejsze fakty dotyczące zbrodni katyńskiej zostały przedstawione w filmie z punktu widzenia Andrzeja, rotmistrza 8-go Pułku Ułanów w Krakowie i jego żony Anny. To oni stanowią oś, wokół której krążą pozostali bohaterowie "Katynia": koledzy, współtowarzysze niedoli Andrzeja oraz kobiety czekające w Krakowie na powrót swoich synów, mężów, braci. I nie o finał owego oczekiwania, znany przecież z historii, chodzi, a raczej o postawę bohaterów wobec tragedii.

Z tego właśnie względu obraz został skonstruowany w dość interesujący sposób. Wajda przeciwstawił los czterech oficerów kolejom życia związanych z nimi kobiet. Po niekorzystnym początku - źle zagrana i ogólnie niewiarygodna scena spotkania Anny (Maja Ostaszewska) z wziętym już do niewoli Andrzejem (Artur Żmijewski) - w filmie następuje seria wyważonych scen-etiud, które pozwalają na bliższe przyjrzenie się bohaterom. Zbolałe twarze osamotnionych kobiet i sylwetki mężczyzn okutanych w żołnierskie płaszcze, skupionych na niewielkiej przestrzeni obozowych baraków pozostają w pamięci. Jednak w niektórych momentach napięcie opada; dobrym przykładem jest wątek Magdy (Magdalena Cielecka), który wyraźnie odbiega atmosferą od całości.

Reżyser podszedł do tematu z wielka uwagą i czcią. Złożył godny, lecz pozbawiony napuszonego patosu hołd pomordowanym i ich rodzinom. Przy okazji przypomniał jak łatwo, bo przy pomocy zwykłego komentarza, można manipulować dowodami filmowymi.
Dominika Kaszuba Megafon.pl

Budżet filmu: 0

Przychody z biletów w USA: Brak danych

Przychody z biletów poza USA: Brak danych

Przychody z biletów ogólnie: Brak danych

Brak szczegółowych informacji finansowych

 Premierę zapowiedziano na 17 września 2007, czyli w 68 rocznicę agresji radzieckiej na Polskę.

 Autorem scenariusza do filmu Wajdy miał być Włodzimierz Odojewski. Scenariusz powstał, jednak okazało się, że pisarz i reżyser mieli inne wizje filmu i ostatecznie ich drogi rozeszły się.

 Zdjęcia do filmu zaczęły się 3 października. Okres zdjęciowy trwał 60 dni.

 5-17 listopada 2006 w Wesołej na Poligonie "robiącym za" Las katyński, kręcono sceny rozstrzelania polskich oficerów przez NKWD.

 Zdjęcia kręcono w Warszawie, Krakowie i podwarszawskich lasach.

 Krakowskie Towarzystwo Fotograficzne udostępniło twórcom filmu nie tylko archiwalne fotografie Krakowa, ale także listy zamordowanych oficerów publikowane m.in. w "Gońcu Krakowskim", "Krakauer Zeitung" oraz zdjęcia katyńskie.

 Twórcom filmu zależało na jak najwierniejszym i najwiarygodniejszym odtworzeniu realiów Krakowa z lat wojennych. Podstawą prac scenografów były zdjęcia ze zbiorów Krakowskiego Towarzystwa Fotograficznego i Muzeum Historii Fotografii.