Dawno temu w Ameryce (1984)

Przygotowując się do roli Noodlesa, Robert De Niro chciał się spotkać z gangsterem Meyerem Lanskym. Jednak nie udało mu się tego zrealizować.

Sergio Leone odrzucił propozycję wyreżyserowania "Ojca Chrzestnego", by stworzyć ten film.

Claudia Cardinale chciała zagrać rolę Carol, ale reżyser się nie zgodził.

W bardzo wcześniej fazie produkcji filmu (środek lat 70.) Gérard Depardieu ubiegał się o rolę Maxa lub Noodlesa i starał się poprawić swój angielski, aby wyzbyć się francuskiego akcentu.

John Belushi otrzymał propozycję zagrania Maxa, ale zmarł przed rozpoczęciem przesłuchań. Richard Dreyfuss i Joe Pesci byli również brani pod uwagę. Pesci ostatecznie dostał rolę Frankiego Monaldi.

Do roli Maxa przesłuchiwanych było ponad 200 aktorów.

To Joe Pesci zasugerował, że Larry Rapp powinien grać Grubego Moe. Aktorzy pracowali razem przy filmie "Dear Mr. Wonderful".

Laureatka Oscara za "Lot nad kukułczym gniazdem" - Louise Fletcher zagrała w filmie Leone jedną z drugoplanowych ról kobiecych, jednak wszystkie sceny z jej udziałem zostały wycięte w montażu.

Julie Andrews i Kay Lenz odrzuciły propozycję zagrania roli Carol.

Clint Eastwood odrzucił rolę Jimmy'ego O'Donnella.

Robert De Niro dostał rolę w filmie jako pierwszy, jeszcze podczas prac nad "Ojcem chrzestnym II". Później został włączony do procesu wybierania pozostałych członków obsady.

Sergio Leone chciał, by w filmie wystąpiły gościnnie hollywoodzkie gwiazdy kina lat czterdziestych, zwłaszcza George Raft, James Stewart, Henry Fonda i Glenn Ford.

Jodie Foster i Daryl Hannah odrzuciły, a Rosanna Arquette, Kim Basinger, Jennifer Beals, Linda Blair, Glenn Close, Jamie Lee Curtis, Geena Davis, Farrah Fawcett, Carrie Fisher, Bridget Fonda, Melanie Griffith, Linda Hamilton, Mariel Hemingway, Goldie Hawn, Diane Lane, Jessica Lange, Jennifer Jason Leigh, Heather Locklear, Liza Minnelli, Kristy McNichol, Tatum O'Neal, Michelle Pfeiffer, Meg Ryan, Susan Sarandon, Cybill Shepherd, Sissy Spacek, Meryl Streep, Kathleen Turner, Sigourney Weaver i Debra Winger były brane pod uwagę do roli Deborah.

Kiedy na końcu filmu Max idzie w kierunku Śmieciarki, nie gra go James Woods, tylko aktor na niego ucharakteryzowany.

Szef Aiello nosi odznaczenie kapitańskie na mundurze mimo iż nie posiada tej rangi.

Kiedy Max i Noodles są na plaży, dziewczyna Noodlesa przed spacerem kładzie gazetę na jego twarzy. Kiedy wieje wiatr, widać duplikaty stron, ujawniając, że jest to podróbka gazety.

Kiedy Noodles atakuje Bugsy'ego są po lewej stronie Manhattan Bridge. W momencie gdy nadchodzi policja, scena jest przeniesiona na prawą stronę mostu.

Bar, w którym Noodles z kolegami w 1920 chce obrabować pijanego kolesia to McSorley's Alehouse w Nowym Jorku niedaleko St. Mark's Square. Jest to najstarszy wciąż prosperujący bar w USA - został założony w 1854.

Zdjęcia do filmu kręcono w Nowym Jorku, Vinegar Hill (Nowy Jork, USA), Spring Lake (New Jersey, USA), St. Petersburgu (Floryda, USA), Luiseville, Montrealu (Kanada), Paryżu (Francji), Rzymie i Wenecji (Włochy).

Scena, podczas której Noodles odwiedza mauzoleum przyjaciół z dzieciństwa, została faktycznie nakręcona na cmentarzu Woodlawn w Bronksie. W mauzoleum spoczywa ciało Johna Gatesa, założyciela Texaco, któremu przypisuje się także rozpropagowanie drutu kolczastego.

Restauracja, do której Noodles (Robert De Niro) zaprosił Deborah (Elizabeth McGovern) na kolację, faktycznie znajduje się w Wenecji. Tymczasem pamiętna scena powrotu do domu została nakręcona po drugiej stronie Atlantyku, w New Jersey w USA.

Sceny mające miejsce na plaży w Miami zostały nakręcone w sanktpetersburskim kurorcie Don Cesar.

Początkowo, po premierze, film został uznany przez new York Times za najgorszy film roku z powodu montażu. Otóż wersja Leone została odrzucona przez dystrybutora i została pocięta i ułożona w porządku chronologicznym. Dopiero potem, po protestach reżysera, przywrócony został naturalny porządek filmu.

Zdjęcia do filmu trwały od 14 czerwca 1982 do 22 kwietnia 1983 roku.

Reżyser Sergio Leone był zadowolony ze zmontowanej już, pierwotnej 6-godzinnej wersji filmu. Planował wydać film w dwóch 3-godzinnych częściach.

Sergio Leone miał nakręcić film o długości mniej więcej 2 godzin i 45 minut. Ostatecznie stworzył prawie 4-godzinny film. Amerykańscy dystrybutorzy zmuszeni byli do wycięcia aż godziny materiału.

"Dawno temu w Ameryce" nie odniosło sukcesu kasowego w USA. Zrealizowany za 30 milionów dolarów film w amerykańskich kinach zarobił zaledwie 5 milionów i 300 tysięcy $.

Ścieżka dźwiękowa autorstwa Ennio Morricone, uważana za jedną z najlepszych w jego karierze, nie mogła zostać nominowana do Oscara ponieważ amerykański dystrybutor filmu nie przesłał Akademii wymaganych dokumentów.

Oryginalny scenariusz filmu został ukończony w 1981 roku i miał 317 stron długości.

W latach 1980-82 Sergio Leone dzielił swój czas pomiędzy przesłuchiwaniem 3000 aktorów do 110 ról mówionych ( 500 przesłuchań zostało nagranych ), wyszukiwaniem lokalizacji do zdjęć i poprawianiem scenariusza.

Proces tworzenia filmu był tak długi, że Ennio Morricone stworzył większość ścieżki dźwiękowej przed nakręceniem połowy zdjęć.

Jest to jedyny film Sergio Leone, który nie został nakręcony w formacie obrazu o proporcjach 2,35:1.

Sergio Leone głęboko żałował odrzucenia propozycji wyreżyserowania "Ojca chrzestnego". Mogło to częściowo zainspirować go do stworzenia gangsterskiego filmu. Oprócz tego Leone zastosował w "Dawno temu w Ameryce" technikę przeskoków w czasie, którą wprowadzono w "Ojcu chrzestnym II".