Upadek (2004)

W scenie, gdy Adolf Hitler wraz z Evą Braun wynoszeni są z bunkra zawinięci w worki i przygotowywani do kremacji, widać, że jeden z aktorów, w momencie wkładania do dołu porusza nogami.

Po scenie, w której Magda Goebbels podaje ampułki z trucizną małym dzieciom wychodzi z pokoju i kuca przy samych drzwiach, jednak już w następnym ujęciu widać, że znajduje się znacznie bardziej z lewej strony drzwi.

Film kręcono w Bawarskim studiu filmowym, a sceny plenerowe w kilku bawarskich miastach, Berlinie (Niemcy) i w Sankt Petersburgu (Rosja).

Bruno Ganz przebywał w szwajcarskim szpitalu, gdzie przyglądał się gestom osób chorych na Parkinsona, aby lepiej odtworzyć postać Adolfa Hitlera.

Aby lepiej władać specyficznym akcentem, jaki miał Hitler, Bruno Ganz uczył się go od młodego aktora mieszkającego w rodzinnych okolicach Hitlera.

W roku 2005 "Upadek" został uhonorowany Jupiterem w kategorii najlepszy film niemiecki - nagrodą przyznawaną przez czytelników niemieckiej wersji pisma "Cinema"

Członek Niemieckiej Partii NPD - Karl Richter próbował zdobyć rolę w filmie na drodze zwykłego castingu. Doznał zachwytu i satysfakcji, gdy poproszono go o przymierzenie kostiumu i zasalutowanie "Heil Hitler". Producenci filmowi na początku nie wiedzieli kim jest i że ma spore "doświadczenie" w tej kwestii.

Na Międzynarodowym Festiwalu w Palm Springs aktor Bruno Ganz przyznał, że początkowo nie miał ochoty wcielić się w Adolfa Hitlera. Zmienił jednak zdanie, gdy obejrzał film "Ostatni akt" i zobaczył grę Albina Skody.

Początkowa i końcowa scena, w których wypowiada się Traudl Junge, zostały stworzone na potrzeby filmu dokumentalnego "W martwym punkcie - sekretarka Hitlera" z 2002 roku. Zostały one nagrane w kwietniu i lipcu 2001 roku, a film miał premierę w lutym 2002. Wtedy już Junge była bardzo chora i leżała w szpitalu. Gdy dowiedziała się, że film odniósł sukces wypowiedziała słowa: "Moje życiowe zadanie skończone, teraz mogę odejść". Kilka godzin później umarła. Miała 82 lata.

W filmie widzimy jak Magda Goebbels pisze list do swego syna Haralda ze swego poprzedniego małżeństwa. W rzeczywistości był on jej jedynym synem, któremu udało się przeżyć wojnę. W 1944 roku został ranny, a następnie pojmany przez Aliantów we Włoszech.

W filmie pojawia się aż 37 autentycznych postaci. Rochus Misch w momencie premiery filmu był jedynym, który jeszcze żył.