Żywot Briana (1979)

Sześć osób z obsady filmu gra aż czterdziestu różnych ludzi.

Kiedy film był kręcony, Spike Milligan spędzał akurat wakacje w Tunezji. Gdy ekipa Pythona zorientowała się, że ten jest w pobliżu, zaproponowano mu rolę w filmie.

Scenariusz powstał na Karaibach, gdzie Pythoni zadawali się między innymi z Keithem Moonem z The Who. Miał on zagrać jednego z proroków w scenie, kiedy Brian udaje proroka, aby ukryć się przed żołnierzami. Eric Idle spotkał się z Moonem w dniu jego śmierci i pamięta, że Moon był bardzo podekscytowany rolą, która w końcu przypadła Terry'emu Gilliamowi.

Kiedy Michael Palin jako Piłat zwraca się do żołnierzy i prowokuje ich do śmiechu, jest to prawdziwa prowokacja. Statyści grający żołnierzy mieli za zadanie stać i się nie śmiać, a nie powiedziano im, co będzie robił Palin.

John Cleese chciał, aby Jezusa zagrał George Lazenby. Uważał, że będzie to bardzo śmieszne i chciał, aby hasło reklamowe filmu brzmiało "George Lazenby IS Jesus Christ" ("George Lazenby JEST Jezusem Chrystusem", ale po angielsku oznacza to także George Lazenby jako Jezus Chrystus). Niestety agent Lazenby'ego powiedział, że zajęty jest on przy innym filmie.

John Cleese chciał zagrać Briana, jednak ostatecznie zgodził się na to, by tytułową postać zagrał Graham Chapman.

Podczas sceny z panem Papadopolousem (George Harrison) pojawia się Tom Palin, syn Michaela Palina. To jedyne dziecko aktorów z grupy Monty Python, które występuje w filmie. Michael Palin żartował później, że syn chciał opowiadać później ludziom, iż wystąpił w filmie zarówno z grupą Monty Python jak i członkiem zespołu The Beatles.

Do roli Judith przesłuchiwane były Diana Quick, Maureen Lipman i Judy Loe.

Kiedy Brian i inni śpiewają "Always look on the bright side of life", można zobaczyć niepożądanego turystę spacerującego w tle.

Kiedy matka Briana kupuje kamienie, na górze ekranu widać mikrofon.

Francis i Stan giną w podziemiach pałacu Piłata razem z resztą organizacji, w której Brian działa. Pomimo to potem wszyscy są pod krzyżem Briana.

Na Brianie można dostrzec cień kamery w scenie, kiedy po raz pierwszy ucieka on przed wyznawcami, którzy widzą w nim mesjasza.

Kiedy Brian wisi na krzyżu, a samobójczy oddział Otta stoi przed nim, wypowiadanie przez ich dowódcę słowa nie pasują do ruchu jego ust. Spowodowane to było pierwotnym zamiarem umieszczenia sceny w innej części filmu.

Brian ogłasza wszystkim, iż jest Żydem jednak w scenie, w której nagi staje w oknie nie widać, by był obrzezany.

Liczba strażników przeszukujących główną kwaterę Narodowego Frontu Wyzwolenia Judei zmienia się w poszczególnych ujęciach.

Krzyże, które niosą skazańcy są mniejsze od tych, na których potem wiszą.

W scenie, w której trzech mędrców chwali Briana, widać zwisający przedłużacz elektryczny.

Film kręcono w Londynie (Anglia, Wielka Brytania), Tunisie, El Hadj, Sousse, Matmata oraz Monastir (Tunezja).

Scena, w której Michael Palin jako Poncjusz Piłat przemawia do ludu, kręcona była w tym samym miejscu, gdzie kilka lat wcześniej Franco Zeffirelli filmował "Jezusa z Nazaretu".

Niektóre sceny nakręcono w miejscach, w których powstawał serial "Jezus z Nazaretu" z 1977 roku.

George Harrison zdecydował się sponsorować produkcję filmu, ponieważ dzięki temu mógł obejrzeć kolejny film Monty Pythona.

Film do 1990 roku był zakazany w Norwegii. Szwedzki dystrybutor filmu wymyślił wtedy slogan reklamowy: "Film jest tak śmieszny, że w Norwegii został zakazany".

Graham Chapman, który był lekarzem, zajmował się po zakończeniu zdjęć w danym dniu opieką medyczną nad całą ekipą.

Scena ukrzyżowania była kręcona wcześnie rano, kiedy było bardzo zimno. Z tego powodu John Cleese był podczas jej trwania ubrany. W przeciwieństwie do innych aktorów nie mógł wytrzymać chłodu.

EMI, które miało finansować film, wycofało się, ponieważ scnariusz był ich zdaniem bluźnierczy. Pythoni pozwali EMI do sądu.

Monolog Johna Cleese'a przeciwko Rzymianom z tego właśnie filmu angielscy widzowie uznali za najśmieszniejszą scenę filmową wszech czasów. Ranking przeprowadziła sieć wypożyczalni Blockbusters w grudniu 2004 roku.

Jedyna postać, jaka pojawia się we wszystkich trzech pełnometrażowych filmach Pythonów to... Bóg.

Zajął 23 miejsce w plebiscycie przeprowadzonym przez telewizję Channel 4 na 100 najlepszych filmów wszech czasów (2001).

W 2004 roku film zajął 5 miejsce w rankingu przeprowadzonym przez magazyn "Total Film" na najlepszy brytyjski film wszech czasów.

W 2003 roku film zajął 1 miejsce w plebiscycie przeprowadzonym przez brytyjską gazetę The Daily Sport na najśmieszniejszy film wszech czasów.

Pierwotnie film miał nosić tytuł "Jezus Chrystus: Żądza chwały", potem został zmieniony na "Ewangelia według Św. Briana". Lecz oba tytuły nie zostały zaakceptowane przez dystrybutorów.

Z filmu wycięto scenę "Otto i Samobójczy Oddział", gdyż Pythoni uznali ją za zbyt antysemicką i nie pasującą do całości.

Film ten zajął w 2006 roku 1 miejsce w rankingu przeprowadzonym przez Channel 4, w którym głosowało ponad 22 tysiące osób na najlepszą komedię wszech czasów.

Kompozytorem piosenki "Always look on the bright side of life" był Eric Idle, który pierwotnie zaśpiewał ją z typowo brytyjskim akcentem. Wersja, którą słychać w filmie, nagrana została w pokoju hotelowym.

Norweska cenzura po premierze w swoim kraju chciała wyciąć niektóre sceny, na co Terry Jones nie wyraził zgody. Oznaczono więc go ograniczeniem wiekowym 18 lat i ostrzeżeniem na początku filmu.

W 1979 roku film został zakazany przed radę miasta Torbay w angielskim hrabstwie Devon, kiedy dystrybutorzy odmówili oznaczenia go kryterium wiekowym 18 lat. Zakaz zniesiono w roku 2008.

Michael Palin nazwał jedną z postaci imieniem Lauretta. Zrobił to na cześć żony swojego przyjaciela aktora Marty'ego Feldmana.

Kiepska jakość nagrywania głosu, podczas sceny z panem Papadopoulosem (George Harrison) spowodowała, iż konieczne było jej ponowne nagranie. Samego Harrisona nie było już na planie, więc zastąpił go Michael Palin. To jego głos słychać, gdy pada słynne "Ullo".

Według Michaela Palina on, Graham Chapman i Eric Idle chcieli, by film nosił tytuł "Brian of Nazareth" (Brian z Nazaretu). Zrezygnowano z niego, gdyż 2 lata wcześniej powstał serial o podobnym tytule - "Jezus z Nazaretu". Gdy w latach 90 film pojawił się we Włoszech nazywał się "Brian di Nazareth" co oznacza Brian z Nazaretu.

W Irlandii film uznano za bluźnierczy i przez 8 lat od światowej premiery był on tam zakazany.

Film ten w 2011 roku zajął 3. miejsce w rankingu zorganizowanym przez magazyn "Time Out" na najlepszą komedię wszech czasów.