FILM

Walentynki (2010)

Valentine's Day

Pressbook

W obsadzie filmu Walentynki znalazły się same gwiazdy, wcielające się w postaci różnych mieszkańców Los Angeles, których miłosne losy burzliwie się toczą i krzyżują, a wszystko to w ciągu zaledwie jednych Walentynek. W czasie tego jednego szczególnego dnia zarówno pary, jak i single przeżywają uniesienia i rozczarowania, jakie towarzyszą znalezieniu ukochanej osoby, walce o nią oraz pogodzeniu się z jej utratą.

W filmie wyreżyserowanym przez legendarnego Garry’ego Marshalla występują: Jessica Alba (Fantastyczna Czwórka), nagrodzona Oscarem Kathy Bates (Misery), Jessica Biel (Państwo młodzi: Chuck i Larry), Bradley Cooper (Kac Vegas), Eric Dane (serial Chirurdzy), Patrick Dempsey (Zaczarowana), Hector Elizondo (Pamiętnik księżniczki i Pamiętnik księżniczki: Królewskie zaręczyny), zdobywca Oscara Jamie Foxx (Ray), Jennifer Garner (Juno), Topher Grace (Spider?Man 3), nominowana do nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej Anne Hathaway (Rachel wychodzi za mąż), Ashton Kutcher (Co się zdarzyło w Las Vegas), nominowana do Oscara Queen Latifah (Chicago), Taylor Lautner (saga Zmierzch: Księżyc w nowiu), George Lopez (Cziłała z Beverly Hills), zdobywczyni Oscara Shirley MacLaine (Czułe słówka), Emma Roberts (Hotel dla psów), nagrodzona Oscarem Julia Roberts (Erin Brockovich) i wielokrotnie nagradzana piosenkarka i autorka piosenek Taylor Swift, po raz pierwszy pojawiająca się w filmie fabularnym.

Film Walentynki w reżyserii Marshalla oparty jest na scenariuszu Katherine Fugate, na podstawie pomysłu Abby Kohn i Marka Silversteina. Film wyprodukowali Mike Karz i Wayne Rice, a producemtami wykonawczymi zostali Toby Emmerich, Samuel J. Brown, Michael Disco, Diana Pokorny oraz Josie Rosen.

Do ekipy filmowej należą operator zdjęć Charles Minsky, scenograf Albert Brenner, montażysta Bruce Green, projektant kostiumów Gary Jones i kompozytor John Debney.

New Line Cinema prezentuje produkcję wytwórni Wayne Rice/Karz Entertainment, film w reżyserii Garry’ego Marshalla, Walentynki, rozpowszechniany na całym świecie przez Warner Bros. Pictures, a Warner Bros. Entertainment Company.

„Walentynki. Ten dzień nadchodzi co roku, czy nam się to podoba, czy nie.”

Jeśli jest się szczęśliwie zakochanym, walentynki to dzień pełen czerwonych serduszek i kwiatów, romantycznych gestów i uczuć. Ale jeżeli życie uczuciowe nie układa się najlepiej, walentynki to dzień jak każdy inny.

Według Garry’ego Marshalla, reżysera kilku bardzo popularnych komedii romantycznych, w których ukazał wiele aspektów miłości, dla jednych walentynki to najwspanialszy dzień w roku, a dla innych dzień, o którym starają się zapomnieć. „Dla różnych ludzi ten dzień ma różne znaczenie. Z innymi świętami sprawa jest prostsza" — mówi reżyser ze swoim słynnym śmiertelnie poważnym wyrazem twarzy. „W święta Bożego Narodzenia ubieramy choinkę, dajemy sobie prezenty, śpiewamy kolędy, idziemy do domu i kładziemy się spać. W Nowy Rok wznosimy toasty, całujemy się o północy, składamy postanowienia noworoczne, idziemy do domu i kładziemy się spać. To proste — wiemy, co robić. Nawet w Dzień Drzewa nietrudno wymyślić, jak się zachować. Może nie jest to bardzo popularne święto, ale coraz więcej ludzi je obchodzi, bo teraz wszyscy myślą ekologicznie. Ale obchody walentynek to dużo bardziej mgliste zagadnienie. Trudno zdefiniować ten zwyczaj, tak jak i trudno zdefiniować miłość, dlatego walentynki świetnie nadają się do tego, żeby nakręcić o nich film. Uznałem, że to dobry pomysł, żeby zrobić komedię romantyczną o dniu, w którym wszyscy skupiają się na romantycznym nastroju”.

Wydarzenia opowiedziane w filmie Walentynki ukazane są z perspektywy wielu postaci, znajdujących się w różnych momentach życia, i na różne sposoby zaangażowanych w bycie z drugą osobą — jedni są na etapie pierwszych randek, a inni w długich związkach; jedni dopiero ulegają zauroczeniu, a innych łączą uczucia niewygasające od lat; niektórzy są zdeklarowanymi singlami, a pozostali cierpią z powodu nieodwzajemnionej miłości. Aby opowiedzieć te przeplatające się historie, do filmu zaangażowano tyle gwiazd, ile jeszcze nigdy nie wystąpiło razem w jednym filmie — w tym trzy gwiazdy, które już wcześniej współpracowały z Garrym Marshallem: Julię Roberts, Anne Hathaway i Hectora Elizondo. Oprócz nich w filmie wystąpili: Jessica Alba, Kathy Bates, Jessica Biel, Bradley Cooper, Eric Dane, Patric Dempsey, Jamie Foxx, Jennifer Garner, Topher Grace, Ashton Kutcher, Queen Latifah, Taylor Lautner, George Lopez, Shirley MacLaine, Emma Roberts oraz Taylor Swift.

Producent Mike Karz zauważa — „To wielkie szczęście, że skompletowaliśmy tak niezwykłą obsadę. Udało nam się to tylko dzięki Garry’emu Marshallowi — dzięki jego reputacji i umiejętnościom. Jest świetnym przywódcą i genialnym komikiem, co wielokrotnie udowadniał na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat. Garry jest naprawdę bardzo zabawnym człowiekiem i dobrym kawalarzem. Ale, co ważniejsze, wie, co to znaczy dobrze opowiedzieć historię”.

„Aby zrealizować film, trzeba poczekać na odpowiednie ustawienie planet” — dodaje producent Wayne Rice. „W naszym przypadku wiele planet musiało odpowiednio się ustawić, bo udało się nam zrealizować ten projekt z udziałem niesamowitej liczby talentów aktorskich”.

Zarówno dla Julii Roberts, jak i Anne Hathaway Walentynki to już trzeci film realizowany wspólnie z Marshallem. Julia Roberts debiutowała pod jego okiem w Pretty Woman, a Anne Hathaway w Pamiętniku Księżniczki. Obie aktorki zgadzają się co do tego, że istnieje wiele powodów, dla których aktorzy uwielbiają współpracować z tym słynnym reżyserem. „Miałam okazję pracować z wieloma wspaniałymi reżyserami, ale nic nie może się równać z udziałem w filmie Garry’ego Marshalla. Jest hojny, wrażliwy i zabawny, a do tego można mu zaufać. Jest entuzjastą — poświęca dużo uwagi każdemu ujęciu i pracuje z każdym aktorem nad tym, żeby w swojej roli wypadł wspaniale” — mówi Anne Hathaway.

„Wszystko, na czym zależy Garry’emu, to to, żeby opowiedzieć dobrą historię i rozśmieszyć widownię. I jest w tym prawdziwym mistrzem” — zauważa Julia Roberts.

Okazja, by zagrać u Garry’ego Marshalla, była wielkim przeżyciem przede wszystkim dla aktorów, którzy mieli z nim do czynienia po raz pierwszy. „Garry to profesjonalista. Współpraca z kimś, kto może pomóc wznieść się na wyższy poziom i od kogo można się uczyć, jest jedną z tych okazji, z których nie można nie skorzystać” — mówi Ashton Kutcher.

„Kiedy usłyszałem, że to Garry stanie u steru tego przedsięwzięcia, nie zastanawiałem się ani chwili. On idealnie nadaje się do reżyserowania takich filmów” — dodaje Bradley Cooper.

„Garry jest królem komedii romantycznych, więc nikt z obsady nawet się nie zastanawiał. Wszyscy chcieliśmy u niego zagrać” — potwierdza Jennifer Garner.

Podbijająca listy przebojów Taylor Swift, która debiutuje jako aktorka w filmie Walentynki, mówi: — „To niesamowite uczucie współpracować z tyloma gwiazdami, które od dawna podziwiam, ale nie ulega wątpliwości, że moją ulubioną gwiazdą jest Garry Marshall. Bardzo się cieszyłam, że będę mogła z nim pracować. Jest uroczy, zabawny i oczywiście wie, jak nakręcić znakomity film. A w dodatku zadał sobie wiele trudu, żeby w każdej scenie, w której się pojawiam, umieścić jakoś naszą wspólną ulubioną liczbę — 13. To było wspaniałe — nigdy tego nie zapomnę.

Wszyscy aktorzy pytani o to, co skłoniło ich do wzięcia udziału w tym projekcie, zgodnie odpowiadali: Garrry Marshall. Zanim jednak w ogóle doszło do wyboru obsady, pierwszą rzeczą, która przyciągnęła Marshalla do tego projektu był oryginalny scenariusz Katherine Fugate. „Mike Karz i Wayne Rice powiedzieli, że mają pomysł na film, który chcieliby ze mną nakręcić, bo to historia miłosna, a ja przecież zajmuję się takimi tematami. Przeczytałem scenariusz, spodobał mi się, więc się zgodziłem” — wspomina Garry Marshall.

Fugate mówi, że wymyśliła te przeplatające się historie, „aby pokazać, w jak różny sposób można podchodzić do miłości, między innymi w zależności od wieku. W filmie pojawiają się takie postaci, jak niewinny dziesięciolatek, który zakochuje się po raz pierwszy, ludzie po trzydziestce zmagający się ze swoimi związkami lub samotnością oraz starsze małżeństwo wspominające całe swoje życie wypełnione wzajemną miłością. Miłość może też przybierać inne formy, nie zawsze romantyczne, ale mimo wszystko to miłość uświadamia nam, co w życiu jest najważniejsze” — dodaje.

W pracy nad scenariuszem pomagali jej Abby Kohn i Marc Silverstein, którzy ostatnio dowiedli swego talentu do pisania komedii przebojem Kobiety pragną bardziej. „Kiedy spotkaliśmy się z Garrym i producentami doszliśmy wspólnie do wniosku, że film powinien uwzględniać wiele punktów widzenia, a zwłaszcza różne podejścia, jakie ludzie mają do tego święta” — mówi Silverstein.

Kohn i Silverstein powiększyli jeszcze i tak już obszerną i wielopokoleniową grupę bohaterów, ponieważ stwierdzili, że w filmie brakuje wątku o nastolatkach. „Kiedy w tym wieku człowiek się zakochuje, wiele rzeczy wydarza się po raz pierwszy, ale zazwyczaj nie przychodzi nam to do głowy, gdy myślimy się o walentynkach. Chcieliśmy, żeby w tym filmie każdy znalazł coś dla siebie” — dodaje Kohn.

„Walentynki opowiadają o różnych rodzajach związków. Myślę, że osiągnęliśmy naprawdę dobry efekt dzięki temu, że zaangażowaliśmy znakomitych aktorów. Najważniejsze było to, żeby odpowiednio ich dobrać. Trudno to zdefiniować, ale widzowie od razu widzą, czy między aktorami istnieje szczególne porozumienie. Dobrzy aktorzy potrafią stworzyć taką więź, a my mieliśmy bardzo dobrą obsadę” — twierdzi Marshall.

„To dzień, w którym twoje życie osobiste znajduje się w centrum uwagi; dzień, w którym zawsze może nadarzyć się okazja na miłość...”

Film Walentynki rozpoczyna się bardzo romantyczną sceną z udziałem Ashtona Kutchera, grającego Reeda Bennetta, i Jessiki Alby, wcielającej się w postać jego dziewczyny — Morley. Morley budzi się w momencie, gdy Reed próbuje założyć jej na palec pierścionek z brylantem i orientuje się, że jej ręka zaciśnięta jest na telefonie. „Sam nie wiem, czy Reed jest beznadziejnym przypadkiem, na pewno jest romantykiem” — mówi Ashton Kutcher.

Reed jest właścicielem Siena Bouquet, kwiaciarni połączonej z kawiarnią, w której kumuluje się wiele burzliwych wydarzeń w tym dniu obfitującym w miłosne wyznania. „To nie przypadek, że Reed pracuje w kwiaciarni, która w walentynki, kiedy wszyscy dają sobie kwiaty i słodycze, jest czymś w rodzaju wspólnego mianownika. To było idealne epicentrum naszej opowieści” — wyjaśnia Rice.

„Florysta wie wszystko. Wie, kto umawia się na randki, kto jest chory, kto zdradza... Wszystkie te sensacyjne informacje znajduje w bilecikach wysyłanych razem z kwiatami" — uważa Kutcher.

„Florysta naprawdę może wiedzieć dużo o życiu prywatnym swoich klientów, więc stosunki między nim a jego klientami muszą opierać się na zasadzie poufności, jak u lekarza. Między innymi na tym polega dylemat Reeda” — potwierdza Marshall.

W te walentynki Reed skoncentrowany jest jednak na własnym życiu osobistym, a kiedy Morley przyjmuje jego oświadczyny, jest zachwycony. Jessica Alba opisuje swoją postać jako osobę dużo bardziej uporządkowaną i konserwatywną niż Reed. „To przykład na to, że przeciwieństwa się przyciągają. Jest zupełnie zaskoczona oświadczynami Reeda. Skupia się na swojej karierze i trochę się waha, czy jest gotowa na takie zobowiązanie, mimo że przecież przyjęła pierścionek” — dodaje.

Zgoda Morley zdziwiła najbliższych przyjaciół Reeda, w szczególności Alphonso, który podejrzewał, że będzie pocieszał Reeda, a nie mu gratulował. Postać Alphonso, prawej ręki Reeda w kwiaciarni i głosu rozsądku w jego osobistym życiu, gra George Lopez. „Alphonso jest szczęśliwie żonaty i wiedzie ustatkowane życie, więc Reed zwraca się do niego o radę, chociaż tak naprawdę wcale nie potrzebuje żadnych odpowiedzi. Sam wie, co powinien zrobić. Prawdziwy przyjaciel pytany o radę, nie daje konkretnej odpowiedzi, tylko naprowadza na właściwą drogę” — mówi Lopez.

Wiadomość o zaręczynach Reeda spotyka się też ze sceptyczną reakcją jego najlepszej przyjaciółki, Julii Fitzpatrick, którą gra Jennifer Garner. Tyle że Julia całą uwagę poświęca nowemu wspaniałemu mężczyźnie, który pojawił się w jej własnym życiu. „Julia od dłuższego czasu nie miała chłopaka i w końcu się zakochała. Kiedy budzi się w walentynki, czuje się najszczęśliwszą osobą na świecie, ale w miarę upływu dnia jej serce doświadcza wielu upadków i wzlotów. Film opowiada o dniu poświęconym miłości — zarówno tej szczęśliwej, jak i tej nieszczęśliwej” — mówi Garner.

Patrick Dempsey, odtwórca roli nowego ukochanego Julli, dr. Harrisona Copelanda, sprzeciwia się — „Uważam, że walentynki to tak naprawdę bardzo nieromantyczne święto, ponieważ nie da się stworzyć romantycznego nastroju na siłę. To musi się wydarzyć naturalnie. W obliczu takiej presji, żeby ten dzień był wyjątkowy i żeby miło go spędzić, praktycznie nie da się romantycznie obejść tego święta”.

Edison, piątoklasista grany przez Bryce’a Robinsona, jest jednym z uczniów Julii. Dziesięcioletni chłopiec jest bardzo poważnie zakochany w dziewczynie ze swojej klasy. Podczas gdy inni wymieniają się przygotowanymi w domu kartkami walentynkowymi, Edison zastanawia się, jak mógłby naprawdę zaimponować dziewczynie swoich marzeń.

Edison mieszka z dziadkami, Estelle i Edgarem, granymi przez dwie doświadczone gwiazdy: Shirley MacLaine i Hectora Elizondo. W odróżnieniu od swojego filmowego męża Shirley MacLaine nigdy wcześniej nie współpracowała z Garrym Marshallem, mimo że znali się od lat. „Czasami trudno zrozumieć, co on mówi. Z Garrym trzeba mieć mentalne i emocjonalne porozumienie, żeby wiedzieć, o co mu chodzi” — drażni się z reżyserem MacLaine.

„Rzeczywiście, zanim zrozumie się, co Garry chciał przekazać, mija trochę czasu, ale współpraca i tak układa się bardzo dobrze” — mówi Elizondo, który regularnie bierze udział w filmach Marhalla. Dotychczas nie zabrakło go w żadnym filmie tego reżysera. „Czy jestem dostępny czy nie, on mnie zawsze znajdzie” — śmieje się aktor.

„Po prostu nie mogę pracować bez Hectora" — krótko potwierdza Marshall.

Estelle i Edgar są razem od ponad pięćdziesięciu lat i obchodzili już wiele walentynek, ale w tym roku na światło dzienne wyjdą zaskakujące informacje, które wystawią ich małżeństwo na próbę. MacLaine zauważa, że „wszystkie związki pełne są obietnic, zdrad i różnych ludzkich dramatów — i takie tematy poruszone zostały w tym filmie. To zabawna komedia romantyczna, ale myślę, że można się z niej także dowiedzieć czegoś istotnego o miłości”.

„Uważam też, że film ten staje się szczególnie interesujący dzięki temu, że historie w nim opowiedziane dotyczą wielu pokoleń. Pod niektórymi względami osoby starsze i młodsze postrzegają rzeczywistość w bardzo różny sposób, ale niektóre rzeczy się nie zmieniają i czasami wiek nie ma znaczenia” — mówi Elizondo.

Różnice między pokoleniami uwydatniają się, kiedy nastoletnia opiekunka Edisona, Grace, prosi jego dziadków o poradę w sprawie sercowej. Grace zdecydowała, że jej związek z Alexem (w tej roli Carter Jenkins) powinien wkroczyć w następną fazę. „Grace chce, żeby te walentynki były wyjątkowe dla niej i jej chłopaka, co oznacza, że tego dnia oboje mieliby stracić dziewictwo” — zwierza się Roberts, odtwórczyni tej roli. „Przez cały dzień próbują się spotkać, ale cały czas coś nie wychodzi. Alex robi, co w jego mocy — jest czuły i stara się wyczarować romantyczny nastrój, ale jego próby spełzają na niczym. Za starania zasługuje jednak na najwyższą ocenę. Na tym przykładzie widać, ile problemów mogą przysporzyć walentynki. Najlepiej jest po prostu starać się dobrze bawić. To przecież nie musi być święto tylko dla par. Można je spędzać z rodziną i przyjaciółmi — ludźmi, których się kocha”.

Taylor Swift pojawia się w filmie jako Felicia, przyjaciółka Grace ze szkoły średniej, która lubi udzielać jej rad. „Gdybym miała doradzać moim przyjaciółkom w sprawie walentynek, powiedziałabym im, że jeśli są zakochane, powinny hucznie obchodzić taki dzień. Jeżeli nie mają z kim spędzić tego święta, nie powinny się zamęczać. Powinny potraktować ten dzień jak każdy inny” — radzi Swift.

Felicia ma taką najbliższą osobę, swojego chłopaka Willy’ego, którego gra Taylor Lautner. „Willy i Felicia udzielają dla programu informacyjnego wywiadu o młodych zakochanych w walentynki, a Felicia namawia Willy’ego, żeby zaprezentował swoje umiejętności na bieżni” — tak Lautner opowiada o nieszczęsnym biegu Willy’ego. „To było bardzo zabawne, ale najbardziej podobał mi się mój odcisk twarzy na bieżni” — dopowiada Lautner.

Chociaż Marshall sprzeciwiał się, Lautner sam wykonał ten kaskaderski numer — potknął się o ostatni płotek i poleciał prosto na twarz. „Był taki dzielny” — opowiada Marshall. — „Mówiłem mu, że załatwimy mu dublera, ale on się nie zgodził. Sugerowałem mu, że przecież jest gwiazdą, że jeśli coś mu się stanie, dostanę po głowie, ale on chciał spróbować. W końcu musiałem się zgodzić, poprosiłem go tylko, żeby nic sobie nie zrobił. Przygotowaliśmy ujęcie, a on wykonał ten numer bez zarzutu. Nie potrzebowaliśmy nawet kolejnego ujęcia. Był świetny”.

Felicia i Willy udzielają wywiadu KVLA, lokalnej stacji telewizyjnej w Los Angeles, która przygotowuje sondę uliczną na temat walentynek.

Producentka serwisów informacyjnych, w tej roli Kathy Bates, zadanie to przydzieliła Kelvinowi Johnsonowi pomimo jego protestów. Kelvin, grany przez Jamie'ego Foxxa, jest bardzo niezadowolony, że tymczasowo odsunięto go od wiadomości sportowych i polecono przygotowanie materiału, który dla niego jest po prostu głupi. „Kelvin raczej nie jest fanem walentynek. Szefowa każe mu wyjść na ulicę w poszukiwaniu radosnych, romantycznych historii z serii „Czy zostaniesz moją walentynką?”. Chciałby być traktowany poważnie, jak prawdziwy dziennikarz sportowy. Cały czas czeka na swoją szansę — ten jeden ważny wywiad” — mówi Foxx.

Ten sensacyjny materiał, na którym mu zależy, to najważniejszy sportowy news tego dnia, czyli przyszłość słynnego rozgrywającego Seana Jacksona, którego kariera stoi pod znakiem zapytania po tym, jak jego drużyna przegrała w decydującym meczu. Jacksona gra Eric Dane, który zauważa, — „Kiedy ma się 25 lat i przegrywa takie spotkanie, można to odrobić w następnym sezonie. Kiedy ma się 35 lat, prawie zawsze oznacza to przejście na emeryturę. Tak więc kariera Jacksona zbliża się do końca, chociaż wydaje mi się, że jako zawodnik jeszcze się liczy. Nie wiadomo, czy się podda, czy będzie grał dalej”.

Jessica Biel pojawia się w filmie jako specjalistka od promocji Seana Jacksona, — Kara Monahan — która cały dzień spędza, odpowiadając na pytania o zamiary jej klienta, a jednocześnie stresuje się corocznym przyjęciem pod hasłem „Nienawidzę walentynek”, które urządza dla ludzi takich jak ona: zawsze samotnych w święto wymyślone dla par. „Kara ma szczególny stosunek do walentynek — nie znosi ich” — śmieje się Biel. „To, co uwielbiam w tej postaci, to to, że z jednej strony jest bardzo profesjonalna i zorganizowana, ale z drugiej strony jest też bardzo uczuciowa i ulega emocjom. Myślę, że w walentynki ludziom trochę odbija. Wszyscy dopytują się, czy wybieramy się na randkę, czy ktoś przysłał nam czekoladki albo kwiaty, czy dostaliśmy kartkę. A jeśli nie, to wygląda to niedobrze. Myślę, że to nierozsądne, bo życie w pojedynkę i bycie niezależnym jest fantastyczne”.

Scenarzystka Katherine Fugate przyznaje, że antywalentynkowe przyjęcie Kary, w pewnym stopniu zaczerpnęła z własnej biografii. „Kiedyś naprawdę co roku urządzałam kolację pod hasłem „Nienawidzę walentynek”, ponieważ nie mogłam pogodzić się z tym, że święto, które mówi o miłości i towarzystwie, wielu ludzi spędza samotnie. Któregoś roku nawet dwójka ludzi, która poznała się na takim przyjęciu, zakochała się w sobie. Te przyjęcia miały pomóc postrzegać to święto pozytywnie i pamiętać, że mimo wszystko miłość jest cudowna”.

Jedyną postacią, która — niezależnie od tego czy są walentynki, czy nie — nie ma czasu na miłość, jest agentka Jacksona, Paula Thomas, prawdziwa businesswoman, którą gra Queen Latifah. „Paula jest bystra i pewna siebie. Podoba mi się w niej to, że kiedy idzie korytarzem w agencji, ludzie trochę się jej boją. Jest u szczytu kariery i jestem pewna, że zaszła tak daleko wcale nie dlatego, że była miła dla innych” — mówi odtwórczyni tej roli.

Recepcjonistką w agencji jest Liz Curran, którą gra Anne Hathaway. Okazuje się, że Liz zarabia na życie przez telefon nie tylko w biurze. „Liz dorabia jako operatorka sekstelefonu. Ma poważne problemy finansowe i dodatkową pracę traktuje jako pomoc w wyjściu z tej trudnej sytuacji. Z pewnością nie chce robić tego przez całe życie, ale jest zmuszona pracować w ten sposób, dopóki nie znajdzie lepszej oferty. Myślę, że Liz jest jedną z tych kobiet, które są bardzo otwarte na to, co przynosi życie, nawet jeśli wydaje się to trochę nietypowe” — mówi Anne Hathaway.

Niemniej jednak dodatkowe źródło utrzymania Liz doprowadza do pewnych nieporozumień z jej nowym chłopakiem, Jasonem, który przygotowuje się do pracy agenta i pracuje w biurze pocztowym dużej agencji zajmującej się odkrywaniem talentów. „Między Liz i Jasonem dochodzi do zbliżenia tuż po tym, jak się poznali, na dzień przed walentynkami, ale potem Liz ucieka, a Jason nie wie, co ma o tym myśleć. Jason to porządny chłopak z Muncie w Indianie. Nie podejrzewa nawet, że dziewczyna, w której być może się zakochuje, zarabia na życie w ten sposób” — mówi Hathaway.

Rolę Jasona gra Topher Grace, który potwierdza słowa filmowej partnerki — „Jason to osoba, która ma plan na życie; chce daleko zajść i w związku z tym tego samego oczekuje od swojej dziewczyny. Prawda o dodatkowej pracy Liz byłaby dla niego szokiem. To, co jest mi bliskie w tych postaciach, to to, że byli ze sobą zaledwie dwa tygodnie, kiedy nadeszły walentynki — co i mnie kiedyś spotkało. To święto, w którym mówi się o miłości i zaangażowaniu, a Jason nie wie za bardzo, na ile powinien się zdobyć. Wie tylko, że nie chce wszystkiego zepsuć”.

Podczas gdy większość postaci znajduje się w Los Angeles, dwójka bohaterów siedzi na pokładzie samolotu, który dopiero zmierza do miasta. Julia Roberts pojawia się w filmie jako kapitan amerykańskiej armii Kate Hazeltine, która jest na krótkiej przepustce i leci 14 godzin, żeby stawić się na ważną randkę, chociaż nigdy nie zdradza z kim. „Lubię w tej postaci to, że jest trochę tajemnicza, a to, jak jej historia się kończy, jest urocze i bardzo prawdziwe” — mówi Julia Roberts.

Bradley Cooper gra Holdena, pasażera, który siedzi koło Kate podczas lotu. Kate dobrze się z nim rozmawia, a nawet śpi na jego ramieniu. „Podczas 14-godzinnego lotu można albo zaprzyjaźnić się z sąsiadem, albo przez 14 godzin starać się unikać jego spojrzenia” — żartuje Roberts.

Na planie Walentynek Roberts i Cooper spotkali się ponownie, po tym jak razem pracowali nad sztuką „Three days of rain” na Broadwayu. „Graliśmy osiem przedstawień w tygodniu, więc mieliśmy czas, żeby dobrze się poznać” — mówi Cooper. „To, że znaliśmy się wcześniej, na pewno pomogło, bo na planie filmu prawie cały czas siedzieliśmy bardzo blisko siebie. Ale dzięki temu współpraca ułożyła się świetnie”.

„To jest Los Angeles. Tu nikt nie potwierdza przybycia”.

Film Walentynki w całości nakręcono w Los Angeles i jego okolicach — w centrum Los Angeles, Malibu, Hollywood, Venice, Burbank, Beverly Hills i w San Fernando Valley. Niektóre sceny powstały też w studio Warner Bros.

„Pochodzę z Nowego Jorku, ale na zachodnim wybrzeżu mieszkam już od dawna. To był swego rodzaju list miłosny ode mnie do Los Angeles” — mówi Marshall. Niektóre sceny kręcone były w specjalnie wybranych przez reżysera słynnych miejscach. Jako tło dla wielu scen posłużyły na przykład położone w centrum miasta wspaniała hala koncertowa Disney Concert Hall i kolorowy targ kwiatowy, słynny bulwar Hollywood i znajdujący się na zboczu góry wielki napis Hollywood oraz romantyczne weneckie kanały.

Ważną scenę z udziałem Shirley MacLaine i Hectora Elizondo nakręcono na cmentarzu Hollywood Forever Cemetery, gdzie zostało pochowanych wiele filmowych gwiazd. Cmentarz ten słynie także z projekcji klasyków kina na świeżym powietrzu. Producent wykonawczy, Diana Pokorny, zauważa — „Mimo że to przecież jest cmentarz, w nocy w ogóle nie przypomina strasznego, złowieszczego miejsca. Wręcz odwrotnie, to bardzo piękne i romantyczne miejsce, gdzie w ciemnościach można obejrzeć dobre, stare filmy”.

W filmie Walentynki na cmentarzu wyświetlany jest film, w którym gra Estelle, nakręcony, kiedy jej hollywoodzka kariera właśnie nabierała tempa. Była wtedy młodą i obiecującą artystką. Prawdziwi kinomani zauważą, że sceny te pochodzą z filmu Hot Spell z 1958 roku z młodziutką Shirley MacLaine.

Jedno miejsce fani filmów Garry’ego Marshalla rozpoznają na pewno — hotel Beverly Wilshire, o którym często mówi się „Hotel z Pretty Woman”, bo wiele scen w tym filmie działo się właśnie tam. W filmie Pretty Woman ekipa Marshalla specjalnie ustawiła przed hotelem przystanek i ławkę, na której Julia Roberts i Richard Gere siedzieli w trakcie jednej ze scen. Kiedy Marshall wrócił w to samo miejsce po prawie dwudziestu latach, aby nakręcić Walentynki, chciał znów nakręcić tam scenę, z tym że nie było tam już ani przystanku, ani ławki. „Pomyślałem, że skoro raz stworzyliśmy coś, czego nie było, możemy to powtórzyć” — wspomina. Niejako w hołdzie temu starszemu filmowi reżyser zarządził ponowne ustawienie przystanku i ławki dokładnie w tym samym miejscu, i właśnie tam powstała ważna scena z Anne Hathaway i Topherem Grace’em.

Jednym z głównych planów filmu jest kwiaciarnia Reeda — Siena Bouquet. Scenograf Albert Brenner i jego zespół zaadaptowali pusty lokal w Burbank na miejsce będące jednocześnie kwiaciarnią i kawiarnią.

Produkcja filmu Walentynki była pierwszym przypadkiem w historii przemysłu filmowego, kiedy ekipa dołożyła wszelkich starań, aby nie zanieczyszczać środowiska. Na czele tego ekologicznego przedsięwzięcia, w którym udział brali zarówno reżyser, aktorzy, jak i cała ekipa filmowa, stanęła Diana Pokorny. Plan wykańczano elementami dekoracji wielokrotnego użytku, oświetlenie zasilane było energią słoneczną, przemieszczano się wyłącznie samochodami z napędem hybrydowym lub z silnikiem Clean Diesel, a jedzenie wydawano w naczyniach ulegających biodegradacji. Co więcej, wszyscy członkowie ekipy i aktorzy dostali własne bidony na wodę ze stali nierdzewnej, dzięki czemu na planie nie zużyto tysięcy plastikowych butelek.

„Wszystkie działy chętnie angażowały się w te inicjatywę i zgłaszały własne pomysły, a do tego mieliśmy też poparcie Warner Bros., co było najważniejsze. Spotkaliśmy się z Jonem Romano, dyrektorem ds. zrównoważonej produkcji w Warner Bros., i dyskutowaliśmy o tym, jak sprawić, żeby nasza produkcja była ekologiczna” — mówi Pokorny. „Nie chodziło tylko o ten film. Zależało nam na tym, aby wypracować systemy, które przy kolejnych produkcjach będą cały czas ulepszane. Wszystkim bardzo się podobała ta inicjatywa, ponieważ widać było efekty”.

Mike Karz dodaje — „Wszyscy chętnie włączali się do tej akcji. Stwierdziliśmy, że dbanie o ekologię na planie wcale nie jest trudne, a z czasem będzie się stawało łatwiejsze, co bardzo dobrze wróży nam wszystkim na przyszłość”.

„Z naszym środowiskiem nie dzieje się najlepiej, więc pomysł ekologicznego planu od razu wydał nam się bardzo dobry. To wcale nie wymagało wiele wysiłku. Skoro nam się udało, innym też może się udać” — mówi Marshall.

„Może być zagmatwana. Może być skomplikowana.

Ale koniec końców miłość jest najważniejsza.”

Tak jak sugeruje tytuł, cała akcja filmu Walentynki dzieje się w ten właśnie dzień. Karz mówi, że ograniczony czas akcji podkreśla napięcie, które towarzyszy wszystkim w tym dniu. „Walentynki, tak jak każdy dzień, mają tylko 24 godziny, a oczekiwania wszystkich zainteresowanych są nieproporcjonalnie duże. Jeśli ktoś wybiera się na randkę, zastanawia się, czy na pewno dobrze wybrał lokal. Kupując prezent, zastanawiamy się, czy przypadkiem ta druga osoba nie poczuje się nim przytłoczona. To wspaniałe święto, ale z pewnością towarzyszy mu wiele oczekiwań, i o tym chcieliśmy opowiedzieć w naszym filmie” — dodaje.

„Mamy nadzieję, że ten film pomoże niektórym widzom zdecydować się na wykonanie pierwszego kroku, a może nawet się zakochać. Bycie zakochanym to wspaniała rzecz; cudownie jest czuć się potrzebnym. Walentynki to dobry czas, żeby zaryzykować. Ale niezależnie od tego czy jest się w związku, czy nie, walentynki mogą być stresujące, więc lepiej się przygotować zawczasu” — podsumowuje reżyser.

JESSICA ALBA (Morley Clarkson) jest znana na całym świecie dzięki roli Sue Storm, jednej z superbohaterek serii Fantastyczna Czwórka, opartej na popularnym komiksie wydawnictwa Marvel Comics.

Alba po raz pierwszy zdobyła międzynarodowe uznanie w wieku dziewiętnastu lat jako główna bohaterka serialu telewizyjnego Jamesa Camerona Cień anioła, jedynego telewizyjnego przedsięwzięcia tego reżysera. W pierwszym sezonie serialu została nominowana do Złotego Globu i nagrody People's Choice Award i zdobyła nagrodę TV Guide dla gwiazdy roku oraz nagrodę Teen Choice Award dla ulubionej aktorki telewizyjnej. Dwa lata później, w roku 2003, zagrała główną rolę w filmie fabularnym Honey.

W roku 2005 Alba zagrała w filmie przygodowym Błękitna głębia, prowokacyjnym i docenionym przez krytyków przeboju Sin City Miasto grzechu w reżyserii Roberta Rodrigueza i Franka Millera, a także w pierwszej części filmu Fantastyczna Czwórka, który okazał się światowym sukcesem kasowym. Alba ponownie wcieliła się w rolę Sue Storm w filmie Fantastyczna Czwórka: Narodziny Srebrnego Surfera, który ukazał się latem 2007 roku i stał się kolejnym światowym przebojem. Jej kolejne filmy to thriller psychologiczny Przebudzenie, komedia romantyczna Facet pełen uroku, horror psychologiczny Oko i komedia Guru miłości, w którym zagrali również Mike Myers i Justin Timberlake.

W roku 2010 Alba ma się pojawić w wielu nowych filmach, między innymi w filmie The Killer Inside Me Michaela Winterbottoma, u boku Caseya Afflecka, Machete Roberta Rodrigueza i wyczekiwanym sequelu filmu Poznaj moich rodziców, z Benem Stillerem, Robertem De Niro, Dustinem Hoffmanem i Barbrą Streisand.

Ponadto Alba jest globalnym rzecznikiem firmy Revlon.

KATHY BATES (Susan) została wielokrotnie wyróżniona za osiągnięcia teatralne, kinowe i telewizyjne. Jest laureatką Oscara i Złotego Globu za rolę ogarniętej obsesją fanki Annie Wilkes w filmie Roba Reinersa z 1990 roku Misery, opartym na powieści Stephena Kinga. W roku 1999 otrzymała nominacje do Oscara, Złotego Globu i nagrody BAFTA. Otrzymała też nagrodę Screen Actors Guild (SAG) i nagrodę Critics Choice Award za rolę w filmie Mike'a Nicholsa Barwy kampanii. Bates zdobyła trzecią nominację do Oscara za rolę w filmie Alexandra Payne'a Schmidt, która przyniosła jej również nominacje do Złotego Globu i nagrody SAG oraz nagrodę National Board of Review dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Za rolę w filmie Smażone zielone pomidory w reżyserii Jona Avneta przyznano jej nominacje do Złotego Globu i nagrody BAFTA. Bates znalazła się również w uhonorowanej nominacją do nagrody SAG obsadzie kasowego przeboju Jamesa Camerona Titanic.

Bates pracuje obecnie nad wieloma projektami, między innymi nad filmami fabularnymi Earthbound i Wedlocked, które mają się ukazać w roku 2010. Wiosną tego roku aktorka wystąpi gościnnie w popularnej komedii stacji NBC Biuro.

Bates zagrała niedawno w głośnym dramacie Johna Lee Hancocka The Blind Side, dramacie kostiumowym w reżyserii Stephena Frearsa Cheri, dramacie niezależnym Personal Effects, uznanym dramacie Sama Mendesa Droga do szczęścia oraz w remake'u filmu science fiction Dzień, w którym zatrzymała się Ziemia.

Na długiej liście jej filmowych dokonań znajdują się również filmy: PS Kocham cię, Fred Claus — Brat Świętego Mikołaja, Miłość na zamówienie, Czarna książeczka, Znamię, Bandyci, Kariera frajera, Wewnętrzna wojna, Dolores, Nasz własny dom, Preludium miłości, Cienie we mgle, Zabawa w Boga, Dick Tracy, Mężczyźni nie odchodzą, Wróć, Jimmy Deanie, Zwolnienie warunkowe i Odlot. Bates użyczyła głosu w animowanej komedii Jerry'ego Seinfelda Film o pszczołach, a także w filmach Pajęczyna Charlotty i Złoty Kompas.

Na małym ekranie Bates niedawno pojawiła się w miniserialu stacji FX Alice, w którym zagrała Królową Kier. Bates jest laureatką Złotego Globu i nagrody SAG, otrzymała również nominację do nagrody Emmy za rolę w filmie telewizyjnym HBO z 1996 roku Nocna zmiana. Poza tym nominowano ją do nagrody Emmy, Złotego Globu i SAG Award za rolę w musicalu Annie. Kolejną nominację do SAG Award otrzymała za rolę w filmie telewizyjnym Bez mojej zgody. Bates przyznano również cztery kolejne nominacje do nagrody Emmy za pracę przy filmach Trzecia planeta od słońca, Sześć stóp pod ziemią, Warm Springs oraz za film Opiekunka, który wyreżyserowała.

Również jako reżyser Bates została uhonorowana licznymi nagrodami. Wyreżyserowała film telewizyjny Dash i Lilly z udziałem Sama Sheparda i Judy Davis, który otrzymał dziewięć nominacji do nagrody Emmy, w tym jedną dla Bates za najlepszą reżyserię. Poza tym napisała pięć odcinków nagradzanego serialu HBO Sześć stóp pod ziemią, i otrzymała nagrodę Directors Guild of America Award za odcinek zatytułowany Zmierzch. W jej reżyserskim dorobku znajduje się również film telewizyjny Fargo i odcinki takich seriali jak Oz, Nowojorscy gliniarze i Wydział zabójstw Baltimore 3.

Bates po raz pierwszy zwróciła uwagę krytyków i publiczności na nowojorskiej scenie. Była nominowana do nagrody Tony za rolę córki o skłonnościach samobójczych w broadwayowskiej produkcji Marshy Norman nagrodzonej nagrodą Pulitzera „Dobranoc mamo”. Zdobyła również nagrodę Obie za rolę Frankie w oryginalnej sztuce „Frankie and Johnny in the Clair de Lune”.

JESSICA BIEL (Kara Monahan) zagrała w kilku filmach, które mają się ukazać w tym roku, między innymi w długo oczekiwanym filmie akcji Drużyna A z Liamem Neesonem i Bradleyem Cooperem.

Niedawno można ją było zobaczyć w niezależnym filmie fabularnym Wojna domowa, który spotkał się z entuzjastycznym odbiorem podczas premiery na Festiwalu Filmowym w Toronto. Później film ukazał się na festiwalach filmowych w Rzymie, Londynie, a także na festiwalu Tribeca. Biel zagrała również w popularnej komedii Państwo młodzi: Chuck i Larry, u boku Adama Sandlera i Kevina Jamesa, oraz użyczyła głosu w filmie animowanym Planeta 51.

Poza tym Biel wystąpiła w filmach takich jak: Next Lee Tamahoriego, z Nicolasem Cage'em, Odwaga i nadzieja Irwina Winklera z Samuelem L. Jacksonem, Elizabethtown, którego scenarzystą i reżyserem był Cameron Crowe, Niewidzialny Roba Cohena z Joshem Lucasem i Jamie’em Foxxem, Blade: Mroczna Trójca z Wesleyem Snipesem, popularny remake filmu Teksańska masakra piłą mechaniczną, Letnia przygoda, a także Złoto Uleego w reżyserii Victora Nuneza, w którym u boku Petera Fondy po raz pierwszy zagrała w filmie fabularnym.

Ponadto Biel jest rzeczniczką firmy Revlon.

BRADLEY COOPER (Holden) niedawno zagrał w kasowym przeboju Todda Phillipsa Kac Vegas, który okazał się jedną z najbardziej dochodowych komedii wszech czasów i zdobył Złoty Glob dla najlepszego filmu komediowego lub musicalu.

Cooper wystąpił również w ubiegłym roku w komedii romantycznej o gwiazdorskiej obsadzie Kobiety pragną bardziej, części antologii New York, I Love You w reżyserii Allena Hughesa, i komedii Wszystko o Stevenie, u boku Sandry Bullock.

Cooper wystąpił też w filmie akcji Drużyna A, obok Liama Neesona i Jessiki Biel. Wśród jego najnowszych filmów jest również thriller Neila Burgera Dark Fields.

Ponadto Cooper wystąpił w komedii Peytona Reeda Jestem na tak, z Jimem Carreyem, komedii romantycznej Miłość na zamówienie, z udziałem Matthew McConaugheya i Sarah Jessiki Parker, komediowym przeboju Davida Dobkina Polowanie na druhny z Vince'em Vaughnem i Owenem Wilsonem, a także w niezależnej komedii Wet Hot American Summer, która była pierwszym filmem fabularnym Coopera.

Cooper jest też dobrze znany publiczności telewizyjnej z kilku popularnych seriali. Niedawno powrócił do gry w cenionym przez krytyków serialu Bez skazy i zagrał główną rolę w serialu komediowym Kitchen Confidential. Poza tym kilkukrotnie pojawił się w serialach Agentka o stu twarzach, Jack & Bobby, Dotyk zła i Ulica. Gościnnie wystąpił także w kilku innych serialach.

W roku 2006 Cooper zadebiutował na Broadwayu w sztuce „Three Days of Rain”, w której wystąpił u boku Julii Roberts i Paula Rudda pod okiem reżysera Joego Montello. Zagrał również w sztuce Theresy Rebeck „The Understudy”, której premiera spotkała się z ogromnym zainteresowaniem podczas festiwalu teatralnego Williamstown Theatre Festival w 2008 roku.

ERIC DANE (Sean Jackson) występuje obecnie w popularnym serialu telewizyjnym Chirurdzy jako dr Mark Sloan alias McSteamy. Poza tym Dane'a można było niedawno oglądać na dużym ekranie w filmie Marley i Ja z Jennifer Aniston i Owenem Wilsonem.

Wkrótce Dane pojawi się w dramatycznym musicalu Burlesque ze Stanleyem Tuccim, Cher i Christiną Aguilerą. Film trafi do kin w listopadzie 2010 roku. Do jego wcześniejszych filmów należą: Ocean strachu 2, kasowy przebój X-MEN: Ostatni bastion, ironiczny horror Krwawa uczta, komedia Sol Goode, a także dramat o I wojnie światowej Koszykówka, który był fabularnym debiutem Dane'a.

W telewizji Dane wcielił się w rolę dr. Marka Sloana w serialu stacji ABC Chirurdzy. W tej samej roli wystąpił gościnnie w serialu Prywatna praktyka. Wcześniej kilkukrotnie pojawił się w serialach Czarodziejki i Gideon's Crossing i wystąpił gościnnie w kilku innych serialach. Poza tym zagrał w filmach telewizyjnych, między innymi w filmie stacji A&E Wedding Wars, remake'u Helter Skelter i dramacie Sekret Margarethe Cammermeyer.

PATRICK DEMPSEY (dr Harrison Copeland) jest dobrze znany zarówno z ekranów kinowych, jak i telewizyjnych. Niedawno wystąpił w hicie Zaczarowana u boku Amy Adams i w komedii romantycznej Moja dziewczyna wychodzi za mąż z Michelle Monaghan. Ponadto Dempsey gra rolę dr. Dereka Shepherda w niezwykle popularnym serialu Chirurdzy. Jego praca w serialu została nagrodzona dwiema nominacjami do Złotego Globu, nominacją do nagrody Screen Actors Guild (SAG) dla najlepszego aktora, oraz dwukrotnie nagrodą People's Choice Award. Znalazł się również w uhonorowanej dwiema nominacjami i nagrodą SAG obsadzie serialu dramatycznego.

Poza tym wystąpił w filmach fabularnych takich jak: Wolność słowa, Dziewczyna z Alabamy, Krzyk 3, Przyjęcie urodzinowe, Hugo Pool, Epidemia, Z honorami, Gangsterzy, Uciekaj, Charlie!, Niebieski cadillac, Wspólne szczęście, Niektóre dziewczyny, Kochaj mnie dzieciaku i Grzeszni chłopcy. Po raz pierwszy zyskał sławę w latach osiemdziesiątych jako nieoczekiwany idol w takich filmach jak Nie kupisz miłości i Kochaś.

Dempsey otrzymał nominację do nagrody Emmy w 2001 roku za wybitny występ gościnny w serialu stacji ABC Once and Again. Niezapomniany był też jego gościnny występ w roli kochanka Willa w serialu Will i Grace. Jego dorobek telewizyjny to między innymi film stacji HBO Niezłomne, u boku Hilary Swank, miniserial Blonde, biblijna epopeja Jeremiasz, Zbrodnia i kara z Benem Kingsleyem, 20 000 mil podmorskiej żeglugi, Na śmierć i życie, The Right to Remain Silent, Więzy krwi a także tytułowa rola w filmie J.F.K. — młode lata.

HECTOR ELIZONDO (Edgar) od czterdziestu lat występuje w filmie, telewizji, teatrze i radiu.

Elizondo był nominowany do Złotego Globu i nagrody American Comedy Award za rolę w megahicie Garry'ego Marshalla Pretty Woman. Współpracował z Marshallem przy wszystkich jego filmach, między innymi przy filmie Zakochani młodzi lekarze, Chłopak z klubu Flamingo, Nic ich nie łączy, Uciekająca panna młoda, Pamiętnik księżniczki i Pamiętnik księżniczki 2: Królewskie zaręczyny. Wśród licznych dokonań filmowych Elizondo są również filmy Miłość w czasach zarazy, Music Within, Zupa z tortillą, Trudne zwycięstwo, Amerykański żigolak i niebanalny film Metro strachu.

Elizondo zdobył nagrodę Emmy dla najlepszego aktora drugoplanowego w serialu dramatycznym za rolę dr. Phillipa Wattersa w serialu CBS Szpital Dobrej Nadziei. Podczas sześciu sezonów w serialu Elizondo otrzymał trzy nominacje do nagrody Emmy w tej samej kategorii oraz nominację do nagrody Screen Actors Guild Award dla wybitnej kreacji aktorskiej w serialu dramatycznym. Przyznano mu także nominację do nagrody Emmy dla najlepszego aktora drugoplanowego w miniserialu lub odcinku specjalnym, za rolę w filmie telewizyjnym Pani Cage z udziałem Anne Bancroft. Niedawno zagrał z Jimmym Smitsem w serialu CBS Rodzina Duque i dołączył do obsady siódmego i ósmego sezonu serialu Detektyw Monk produkowanego przez sieć USA Network.

Elizondo, rodowity nowojorczyk, wciąż pojawia się w produkcjach kinowych, telewizyjnych i teatralnych. Po raz pierwszy zyskał uznanie na nowojorskiej scenie, wcieliwszy się w rolę Boga w sztuce „Steambath”, która przyniosła mu nagrodę Obie Award. Później zbierał dalsze pochwały za występy na Broadwayu, między innymi w sztukach: „The Prisoner of Second Avenue” Neila Simona, „The Great White Hope”, „Sly Fox”, za którą otrzymał nominację do nagrody Drama Desk Award, a także za rolę we wznowieniu sztuki Arthura Millera „Cena”.

JAMIE FOXX (Kelvin Moore) zdobył Oscara dla najlepszego aktora w 2005 roku za rolę legendarnego Raya Charlesa w reżyserowanym przez Taylora Hackforda filmie biograficznym Ray. Foxx otrzymał również Złoty Glob i nagrody Screen Actors Guild (SAG) Award, BAFTA Award, NAACP Image Award, liczne nagrody od stowarzyszeń krytyków i nominację do nagrody SAG dla obsady filmowej.

W 2005 roku Foxxowi przyznano nominacje do Oscara, Złotego Globu, nagrody SAG, nagrody BAFTA i Image Award dla najlepszego aktora drugoplanowego za rolę w thrillerze dramatycznym Michaela Manna Zakładnik, w którym zagrał również Tom Cruise. W tym samym roku, Foxx otrzymał także nominacje do Złotego Globu i nagrody SAG Award i zdobył nagrodę Image Award dla najlepszego aktora filmu telewizyjnego za rolę Stana „Tookiego” Williamsa, skazanego na karę śmierci członka gangu, którego nominowano do pokojowej Nagrody Nobla, w filmie stacji FX Network Odkupienie.

Wkrótce będzie można zobaczyć Foxxa w komedii w reżyserii Todda Phillipsa Due Date, z udziałem Roberta Downeya Jr. Wśród ostatnich dokonań filmowych Foxxa warto również wymienić thriller Prawo zemsty, dramat Joego Wrighta Solista, thriller Królestwo oraz filmową adaptację broadwayowskiego musicalu Dreamgirls w reżyserii Billa Condona. Foxx jest także producentem wykonawczym filmu Life Support z Queen Latifah, który zamykał Festiwal Filmowy w Sundance w roku 2007.

Przełom w kinowej karierze Foxxa nastąpił w roku 1999, kiedy Oliver Stone obsadził go w roli rozgrywającego w filmie Męska gra. W 2001 roku zagrał u boku Willa Smitha w uznanym filmie biograficznym Ali. Poza tym wystąpił w takich filmach jak Miami Vice w reżyserii Michaela Manna, z Colinem Farrellem, dramat o wojnie w Zatoce Perskiej Jarhead: Żołnierz piechoty morskiej w reżyserii Sama Mendesa, z Jakiem Gyllenhaalem, Niewidzialny, Przynęta w reżyserii Antoine Fuqua, Podryw, Jak pies z kotem i Wielka biała pięść.

Foxx po raz pierwszy zyskał sławę jako artysta komediowy. Po tym, jak spędził trochę czasu w trasach koncertowych, dołączył do Keenana Ivory'ego Wayansa, Jima Carreya, Damona Wayansa i Tommy'ego Davidsona w przełomowym serialu komediowym stacji Fox In Living Color. W roku 1996 stworzył własny serial The Jamie Foxx Show, który przez pięć lat emisji był jednym z najlepiej ocenianych seriali sieci WB Network. Foxx był jego współtwórcą i producentem wykonawczym, poza tym wyreżyserował kilka odcinków. Premiera jego pierwszego programu komediowego w HBO Jamie Foxx: I Might Need Security odbyła się w lutym 2002 roku.

Oprócz aktorstwa Foxx zajmuje się również karierą muzyczną. Jego pierwszy album, „Unpredictable”, znalazł się na szczytach list przebojów pod koniec 2005 i na początku 2006 roku i przyczynił się do powstania programu NBC Unpredictable, w którym Foxx występował z takimi artystami jak Mary J. Blige, Common, Snoop Dogg, The Game i Angie Stone. Foxx zdobył ośmiokrotnie nominację do nagrody Billboard Music Award, trzykrotnie do nagrody Grammy, nominację do nagrody Soul Train Music Award i dwie nominacje do nagrody American Music Awards. Otrzymał też nagrodę American Music Awards dla ulubionego artysty męskiego. Najnowszy album Foxxa z 2008 roku „Intuition” zadebiutował na trzecim miejscu zestawienia Billboard 200, a singiel „Blame It” wspiął się na szczyty list przebojów. Foxx niedawno zakończył trasę koncertową promującą singiel „Blame It”.

JENNIFER GARNER (Julia Fitzpatrick) zdobyła Złoty Glob, nagrodę Screen Actors Guild (SAG) Award i dwie nagrody People's Choice Award za pracę w serialu Agentka o stu twarzach. Ponadto w ciągu pięciu sezonów serialu Garner zdobyła cztery nominacje do nagrody Emmy, trzy nominacje do Złotego Globu i kolejną nominację do SAG Award za rolę podwójnej agentki CIA Sydney Bristow.

Garner wystąpiła ostatnio w komedii fabularnej The Invention of Lying u boku Ricky'ego Gervaisa, który był także współreżyserem filmu, w komedii romantycznej Duchy moich byłych u boku Matthew McConaugheya i w wielokrotnie nagradzanym filmie niezależnym Juno. Inne filmy z udziałem Garner to między innymi: Królestwo, Złów i wypuść, Dziś 13, jutro 30, Daredevil i oparty na jego wątku film Elektra, Pearl Harbor, a także Stary, gdzie moja bryka?.

W teatrze Garner otrzymała entuzjastyczne recenzje za rolę Roxane w sztuce „Cyrano de Bergerac”, która powróciła na Broadway w roku 2007. W sztuce tej Garner zagrała u boku Kevina Kline'a.

W roku 2005 Garner wspólnie z wieloletnią asystentką Julianą Janes założyła własną firmę producencką. Ich firma, Vandalia Films, pracuje obecnie nad czterema projektami kinowymi: komedią Butter, filmem Arranged z producentem Markiem Gordonem i reżyserem Garym Winickiem, thrillerem Sabbatical i 3 days in Europe, w którym Garner zagra główną rolę. Poza tym wytwórnia Vandalia Films podpisała niedawno producencką umowę na wyłączność z telewizją ABC.

Garner jest obecnie ambasadorką marki Neutrogena, i występuje w jej telewizyjnych i prasowych kampaniach reklamowych.

TOPHER GRACE (Jason) po tym, jak zagrał w ośmiu sezonach popularnego serialu komediowego telewizji Fox Różowe lata 70-te, bez trudu przeniósł się na kinowe ekrany.

Grace wystąpił niedawno w roli złego Venoma w filmie Sama Raimiego Spider-Man 3, u boku Tobeya Maguire'a i Kirsten Dunst. Grace zagrał z Dennisem Quaidem i Scarlett Johansson w komedii Paula Weitza z 2004 roku W doborowym towarzystwie. W tym samym roku wystąpił u boku Laury Linney w niekonwencjonalnej komedii romantycznej Dylana Kidda PS. Jego praca w obu filmach została uhonorowana nagrodą National Board of Review dla przełomowej kreacji aktorskiej.

Grace zadebiutował w nagrodzonym Oscarem dla najlepszej obsady filmie fabularnym Stevena Soderbergha Traffic. Wkrótce będzie można zobaczyć go w thrillerze Roberta Rodrigueza Predators, w którym zagrali również Adrien Brody i Laurence Fishburne.

ANNE HATHAWAY (Liz) otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki za rolę w dramacie Jonathana Demme'a z 2008 roku Rachel wychodzi za mąż. Film ten przyniósł jej nominacje do Złotego Globu, nagrody Screen Actors Guild (SAG) Award i nagrody Independent Spirit Award, a także szereg nagród dla najlepszej aktorki przyznawanych przez stowarzyszenia krytyków.

Tej wiosny Hathaway wystąpi jako Biała Królowa w długo oczekiwanym filmie przygodowym Tima Burtona Alicja w Krainie Czarów, z udziałem Johnny'ego Deppa. Zagra również u boku Jake’a Gyllenhaala w dramacie Edwarda Zwicka Love and Other Drugs, który ma się ukazać jeszcze w tym roku.

Hathaway zadebiutowała w filmie fabularnym, wcielając się w główną postać w komedii Garry'ego Marshalla Pamiętnik księżniczki, później ponownie zagrała tę rolę w filmie Pamiętnik księżniczki 2: Królewskie zaręczyny. Ostatnio zdobyła powszechne uznanie, wystąpiwszy w filmach Dorwać Smarta ze Stevem Carellem, Zakochana Jane, w którym wcieliła się w postać Jane Austen, Diabeł ubiera się u Prady z Meryl Streep oraz w nagrodzonym licznymi nagrodami, w tym nominacją do nagrody SAG dla najlepszej obsady, dramacie Anga Lee Tajemnica Brokeback Mountain z Jakiem Gyllenhaalem i Heathem Ledgerem.

Poza tym filmowe dokonania Hathaway to również: komedia Ślubne wojny z Kate Hudson, dramat Rodriga Garcii Ocaleni, niezależny dramat Spustoszenie, film animowany Czerwony Kapturek —Prawdziwa historia, tytułowa rola w filmie Ella zaklęta, a także filmy Nicholas Nickleby oraz Druga strona nieba.

ASHTON KUTCHER (Reed Bennett) jest aktorem, producentem i współzałożycielem Katalyst, studia dla mediów społecznościowych zajmującego się tworzeniem kultowych marek rozrywkowych nawiązujących do wartości, postępowania i humoru konsumentów na całym świecie. Założone w roku 2000 wspólnie z Jasonem Goldbergiem studio Katalyst obsługuje branżę filmową, telewizyjną oraz cyfrową.

Produkcje filmowe Katalyst to między innymi filmy Efekt motyla, Zgadnij kto, Amerykańskie ciacho i Killers. Do osiągnięć telewizyjnych studia należą emitowane na całym świecie seriale Punk'd, Beauty and the Geek i True Beauty, a także kilka nowości na różnych etapach produkcji.

Do cyfrowych mediów Katalyst należą program Kellogg Cares Feeding America Program (facebook.com/kelloggcares), MtDew DEWmocracy (facebook.com/mountaindew), kampania Presidential Pledge (www.myspace.com/presidentialpledge) i internetowe reality show KatalystHQ (www.funspace.com/katalysthq).

Kutcher po raz pierwszy zyskał uznanie jako Michael Kelso w przebojowym serialu komediowym Różowe lata 70., emitowanym przez osiem sezonów. Od tego czasu wystąpił w kilku kasowych przebojach, wśród których warto wymienić: Co się zdarzyło w Las Vegas z Cameron Diaz, Patrol z Kevinem Costnerem, Zupełnie jak miłość oraz kultową komedię Stary, gdzie moja bryka?. Ponadto Kutcher zagrał u boku Katherine Heigl w mającej się wkrótce ukazać komedii akcji The Killers.

QUEEN LATIFAH (Paula Thomas) zdobyła nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej za rolę w nagrodzonym Oscarem musicalu Roba Marshalla Chicago. Za ten film otrzymała również nominacje do Złotego Globu, nagrody BAFTA oraz Screen Actors Guild (SAG) Award, a także nagrody SAG i Critics' Choice Award dla najlepszej obsady.

Latifah niedawno otrzymała kolejną nagrodę SAG dla wybitnej obsady filmowej w popularnym musicalu z 2007 roku Lakier do włosów. W tym samym roku wystąpiła w opartym na faktach filmie telewizji HBO Life Support, którego była również producentem wykonawczym. Ta rola przyniosła jej Złoty Glob, nagrodę SAG i nominację do nagrody Emmy dla najlepszej aktorki w filmie lub miniserialu.

Niedługo będzie można oglądać ją w filmie fabularnym Just Wright, którego jest również producentką. Wśród innych filmów z jej udziałem są: Sekretne życie pszczół, z Jennifer Hudson, Alicią Keys i Dakotą Fanning, komedia Skok na kasę, Przypadek Harolda Cricka w reżyserii Marca Forstera, z Emmą Thompson i Dustinem Hoffmanem, Ostatnie wakacje Wayne'a Wanga, Salon piękności, którego była również producentką, przebojowa komedia Wszystko się wali, przy której pracowała również jako producent wykonawczy, Kolekcjoner kości Phillipa Noyce'a, Pełnia życia z Holly Hunter, film Desperatki, za który otrzymała nominację do nagrody Independent Spirit Award a także dramat Malaria, który był jej filmowym debiutem. Poza tym Latifah użyczyła głosu mamutowi Eli w animowanym megahicie Epoka lodowcowa 2: Odwilż i Epoka lodowcowa 3: Era dinozaurów.

W telewizji Latifah występowała w popularnym serialu stacji Fox Living Single, który obecnie, po pięciu sezonach, jest ponownie emitowany.

Jako piosenkarka Latifah wydała sześć albumów studyjnych, w tym w zeszłym roku album „Persona” i nagrodzone nominacjami do nagrody Grammy albumy „Trav'lin Light” i „The Dana Owens Album”. Jej przełomowy debiutancki album z 1989 roku „All Hail the Queen” stał się wyznacznikiem standardów w kobiecym rapie. Od tego czasu w 1994 roku zdobyła nagrodę Grammy i cztery nominacje do nagrody Grammy dla najlepszej solowej produkcji rapowej. Koncertowała w USA w ramach festiwalu Sugar Water razem z czołowymi wykonawczyniami takimi jak Erykah Badu i Jill Scott. W roku 2006 została pierwszą artystką hip-hopową, która została upamiętniona w hollywoodzkiej Alei Gwiazd.

TAYLOR LAUTNER (Willy) został gwiazdą dzięki roli w sadze Zmierzch i jest już uznawany za jednego z najważniejszych aktorów młodego pokolenia w Hollywood.

W 2010 roku ponownie będzie można zobaczyć go w roli Jacoba Blacka w trzeciej części sagi, filmie Zmierzch: Zaćmienie. Długo oczekiwana premiera filmu odbędzie się 30 czerwca 2010 roku.

W 2009 roku Lautner wystąpił w filmie Księżyc w nowiu, drugiej części kasowego przeboju Zmierzch. W filmie, który wyreżyserował Chris Weitz, Lautner zagrał u boku Roberta Pattinsona i Kristen Stewart. Bijąca rekordy popularności premiera filmu Księżyc w nowiu przyniosła mu ogromną popularność na całym świecie.

Lautner zdobył uznanie fanów jako Jacob Black w pierwszej części Zmierzchu, w której po raz pierwszy zagrał z Pattinsonem i Stewart. Film w reżyserii Catherine Hardwicke ukazał się 21 listopada 2008 roku.

GEORGE LOPEZ (Alphonso) to popularny aktor i komik. Obecnie można go zobaczyć w późnych godzinach nocnych jako prowadzącego i producenta wykonawczego realizowanego dla stacji TBS programu talk show Lopez Tonight. Prawdopodobnie jednak widzowie najlepiej znają go z przełomowego sitcomu George Lopez, który współtworzył, napisał i wyprodukował. Serial był emitowany przez sześć sezonów w telewizji ABC a jego powtórki wciąż cieszą się ogromną popularnością. Ponadto Lopez zagrał w filmie telewizyjnym stacji Nickelodeon z 2009 roku Mr. Troop Mom, którego był również producentem wykonawczym. Wcześniej pojawił się w realizowanej dla stacji Showtime biografii Fidel — Legenda.

Na dużym ekranie Lopez wystąpił u boku Jackie’ego Chana w komedii akcji Nasza niania jest agentem. Wśród innych dokonań filmowych Lopeza warto wymienić filmy: Cziłała z Beverly Hills, Najważniejszy głos, Henry Poole powrócił, Jaja Stołowe, Rekin i Lava: Przygoda w 3D Roberta Rodrigueza, Prawdziwe kobiety są zaokrąglone i Chleb i róże w reżyserii Kena Loacha.

Jako komik sceniczny Lopez nadal występuje w całym kraju, a jego występy biją rekordy popularności. Występował podczas programu Comic Relief 2006 realizowanego dla stacji HBO i TBS, a jego albumy komediowe „Team Leader” i „El Mas Chingon” otrzymały nominacje do nagrody Grammy dla najlepszego albumu komediowego.

Lopez wystąpił także w dwóch programach komediowych HBO America's Mexican i Tall, Dark & Chicano, które był emitowane w zeszłym roku. Ponadto jego koncert komediowy Why You Crying? miał swój debiut w telewizji Showtime w 2004 roku. Ponad dwieście razy wystąpił w komediach telewizyjnych, programach talk show oraz jako prowadzący. Poprowadził między innymi rozdanie nagród Emmy oraz dwukrotnie rozdanie nagród Latin Grammy. Lopez jest bohaterem filmu dokumentalnego z 2007 roku Brown Is the New Green: George Lopez and the American Dream. Jego autobiografia Why You Crying? napisana we współpracy z Armenem Keteyianem pojawiła się na liście dwudziestu największych bestsellerów dziennika New York Times.

Tygodnik Time przyznał Lopezowi miano jednego z dwudziestu pięciu najbardziej wpływowych Latynosów w Ameryce, organizacja Harris Poll umieściła go w pierwszej dziesiątce ulubionych osobowości telewizyjnych, a tygodnik TV Guide uznał go za jednego z pięćdziesięciu najbardziej znaczących osób w historii telewizji. Poza tym otrzymał również nagrody Imagen Vision Award, Latino Spirit Award oraz National Hispanic Media Coalition Impact Award, a także wiele nominacji do nagród Image, Imagen i BET Award.

SHIRLEY MACLAINE (Estelle) jest prawdziwą legendą kina, której znakomita kariera obejmuje ponad pięćdziesiąt filmów fabularnych i została uhonorowana Oscarem i pięcioma nominacjami do tej nagrody, nagrodą Emmy i pięcioma nominacjami do niej, siedmioma Złotymi Globami, w tym nagrodą imienia Cecila B. DeMille'a za całokształt twórczości, a także tytułem światowego autora bestsellerów.

Niedawno otrzymała osiemnastą nominację do Złotego Globu oraz nominację do nagrody Screen Actors Guild Award za tytułową rolę w filmie Coco Chanel z 2008 roku, realizowanym dla Lifetime Television.

MacLaine zadebiutowała w broadwayowskiej sztuce z 1950 roku „Oklahoma”, a po raz pierwszy zagrała w filmie w czarnej komedii Kłopoty z Harrym w reżyserii Alfreda Hitchcocka i otrzymała Złoty Glob dla najlepszej debiutującej aktorki roku 1955. Rola w filmie Długi tydzień w Parkman przyniosła jej pierwszą nominację do Oscara i drugą nominację do Złotego Globu. Zagrała u boku Audrey Hepburn w filmie Niewiniątka, powstałym na podstawie kontrowersyjnej sztuki Lillian Hellman. MacLaine otrzymała Złoty Glob, nagrodę BAFTA i drugą nominację do Oscara za rolę w uhonorowanym licznymi nagrodami filmie Billy'ego Wildera Garsoniera, w którym zagrała u boku Jacka Lemmona. Później ponownie współpracowała z Lemmonem i Wilderem przy filmie Słodka Irma z 1963 roku i zdobyła Złoty Glob oraz trzecią nominację do Oscara dla najlepszej aktorki.

W 1975 roku MacLaine otrzymała czwartą nominację do Oscara, tym razem dla najlepszego filmu dokumentalnego, jako producentka i gwiazda filmu The Other Half of the Sky: A China Memoir. Dwa lata później została nominowana do Oscara dla najlepszej aktorki za rolę w filmie Punkt zwrotny. MacLaine zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki i Złoty Glob za pracę w dramacie z 1983 roku Czułe słówka. W 1989 roku otrzymała Złoty Glob za rolę w Madame Sousatzka, a w roku 1998 Hollywoodzkie Zrzeszenie Prasy Zagranicznej (ang. Hollywood Foreign Press Association) przyznało jej prestiżową nagrodę imienia Cecila B. DeMille'a za całokształt twórczości.

Poza tym wśród filmowych osiągnięć MacLaine warto wymienić tak znakomite filmy, jak Stalowe magnolie z Sally Field i Julią Roberts, Pocztówki znad krawędzi z Meryl Streep, Siostry z Cameron Diaz i Toni Collette oraz Z ust do ust z Jennifer Aniston.

Wśród książek MacLaine znajdują się między innymi: „Na krawędzi”, „Tańcząc w świetle”, „The Camino”, „Out on a Leash” i „Sage-ing While Age-ing”. Wszystkie one zostały światowymi bestsellerami.

EMMA ROBERTS (Grace) wystąpiła ostatnio w przebojowej komedii familijnej Hotel dla psów z Donem Cheadle’em i w niezależnym filmie Lymelife, w którym wystąpił również Alec Baldwin. Premiera filmu odbyła się w 2008 roku podczas międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Toronto, był on także wyświetlany w trakcie Festiwalu Filmowego w Sundance w 2009 roku.

Jej najnowsze projekty filmowe to między innymi: film Joela Schumachera Twelve, którego premiera odbyła się podczas tegorocznego Festiwalu Filmowego w Sundance, film Dustina Lance'a Blacka What's wrong with Virginia, thriller 4.3.2.1. oraz dramat It's Kind of a Funny Story.

Roberts zagrała tytułową rolę nastoletniej detektyw w filmie przygodowym z 2007 roku Nancy Drew i tajemnice Hollywood. W tym samym roku rola w filmie Elizabeth Allen Akawamaryna przyniosła jej nagrodę Young Artist Award dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Podczas konwencji ShoWest w 2007 roku przyznano jej miano obiecującej Gwiazdy Jutra (the Female Star of Tomorrow). Poza tym wystąpiła również w takich filmach jak The Winning Season z Samem Rockwellem, komedia romantyczna Wild Child. Zbuntowana księżniczka i film krótkometrażowy pokazywany na festiwalu Sundance Big Love w reżyserii Leifa Tildena z Samem Rockwellem. Debiutem fabularnym Roberts była rola córki Johnny'ego Deppa i Penelope Cruz w filmie Blow w reżyserii nieżyjącego już Teda Demme'a.

W telewizji Roberts przez trzy sezony grała rolę Addie Singer w popularnym serialu komediowym stacji Nickelodeon Nieidealna, za którą w 2004 roku otrzymała dwie nominacje do nagrody dla młodych artystów Young Artist Award, w roku 2005 nagrodę Teen Choice Award, a w roku 2007 nominację do nagrody Nickelodeon Kids 'Choice.

JULIA ROBERTS (Kate Hazeltine) zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki i nominacje do Złotego Globu oraz nagrody Screen Actors Guild Award za film Erin Brockovich. W ciągu swojej kariery występowała w odnoszących największe sukcesy filmach Hollywoodu i pracowała z najbardziej cenionymi reżyserami. Filmy z jej udziałem zarobiły ponad 2,5 miliarda dolarów na całym świecie. Wkrótce będzie można zobaczyć ją w Eat, Pray, Love, filmie powstałym na podstawie wspomnień Elizabeth Gilbert w reżyserii Ryana Murphy'ego. Film ma się ukazać latem 2010 roku.

Roberts po raz pierwszy zwróciła uwagę publiczności w filmie Mystic Pizza, za który otrzymała nominację do nagrody Independent Spirit Award. Później zagrała w filmie Stalowe magnolie i zdobyła pierwszą nominację do Oscara oraz Złoty Glob dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Jej kolejny film, Pretty Woman w reżyserii Garry'ego Marshalla, w którym zagrała u boku Richarda Gere'a, był jednym z najbardziej dochodowych filmów 1990 roku i przyniósł Roberts drugą nominację do Oscara i drugi Złoty Glob dla najlepszej aktorki.

Niedawno Roberts otrzymała siódmą nominację do Złotego Globu dla najlepszej aktorki filmowej, musicalowej lub komediowej za rolę w filmie Tony'ego Gilroya Gra dla dwojga, w którym zagrała u boku Clive'a Owena. Otrzymała również nominację do Złotego Globu za rolę w filmach Mój chłopak się żeni, Notting Hill u boku Hugh Granta oraz Wojna Charliego Wilsona w reżyserii Mike'a Nicholsa z udziałem Toma Hanksa.

Wśród wielu filmów z Julią Roberts znajdują się również: Ocean's Eleven: ryzykowna gra i Ocean's Twelve: dogrywka w reżyserii Stevena Soderbergha, Uśmiech Mony Lizy Mike'a Newella, Ulubieńcy Ameryki, reżyserski debiut George'a Clooneya Niebezpieczny umysł, Uciekająca panna młoda, w którym ponownie współpracuje z Richardem Gere'em oraz reżyserem Garrym Marshallem, Mamuśka Chrisa Columbusa, Teoria spisku Richarda Donnera, z Melem Gibsonem, Wszyscy mówią: kocham cię Woody'ego Allena, Michael Collins Neila Jordana, Miłosna rozgrywka Lasse’ego Hallströma, Raport pelikana Alana J. Pakuli z Denzelem Washingtonem, Za wcześnie umierać i Linia życia Joela Schumachera oraz Sypiając z wrogiem.

W 2006 roku Roberts zadebiutowała na Broadwayu w sztuce Richarda Greenberga „Three days of Rain”, w której wystąpiła u boku Paula Rudda i Bradleya Coopera.

TAYLOR SWIFT (Felicia) debiutuje w filmie Walentynki. Jest jedną z gwiazd sprzedających najwięcej cyfrowo rozpowszechnianych piosenek w historii muzyki, a jej single zdobywają szczyty list przebojów country i popu. W wieku 14 lat Swift podpisała umowę z wytwórnią Sony/ATV Music, a w roku 2006 ukazała się jej debiutancka płyta. Płyta „Fearless”, nagrodzona pięciokrotną platyną, była najlepiej sprzedającym się albumem wśród wszystkich gatunków muzycznych w latach 2008 i 2009. Zyski ze sprzedaży jej płyt wyniosły trzynaście milionów. Swift znalazła się na opracowanej przez magazyn Billboard liście artystów stulecia, których albumy przez rekordowo długi czas utrzymywały się na listach przebojów. Znalazła się również w pierwszej dwudziestce debiutantów roku, a jej piosenki należą do utworów country najczęściej emitowanych na antenach radiowych. Swift, nominowana do nagrody Grammy za najlepszy debiut w 2008 roku, uzyskała obecnie osiem nominacji do nagrody Grammy 2010.

W roku 2009 została najmłodszą artystką i siódma kobietą w 43-letniej historii Country Music Association (CMA), której przyznano nagrodę CMA dla artysty roku. W 2009 roku otrzymała również nagrody CMA dla najlepszego albumu roku, wokalistki roku, teledysku roku i międzynarodowego osiągnięcia artystycznego. W 2007 roku zdobyła prestiżową nagrodę CMA Horizon.

W roku 2009 Swift otrzymała nagrodę American Music Awards (AMA) dla artysty roku, ulubionego albumu country, ulubionej wokalistki country, ulubionej wokalistki pop/rock i najlepszego dorosłego artysty nowoczesnego. W 2008 roku zdobyła nagrodę AMA dla ulubionej wokalistki country.

Stowarzyszenie Academy of Conutry Music (ACM) przyznało albumowi „Fearless” tytuł albumu roku, a Swift uhonorowało nagrodą ACM Crystal Milestone Award za wybitne osiągnięcia w muzyce country. W 2008 roku ACM przyznało jej miano najlepszej debiutującej wokalistki.

Ponadto Swift zdobyła w 2009 roku nagrodę MTV Video Music Award, stając się pierwszą artystką country, która otrzymała nagrodę za najlepszy teledysk kobiecy. Podobnie jak w roku 2008, w roku 2009 Swift została uhonorowana nagrodami CTM Music Award dla teledysku roku i kobiecego teledysku roku. W roku 2008 przyznano jej miano obiecującej Supergwiazdy Jurta (Superstar of Tomorrow) podczas dziesiątej dorocznej gali rozdania nagród dla młodych gwiazd Hollywoodu (ang. Annual Young Hollywood Awards). Swift jest pierwszą wokalistką, która otrzymała to prestiżowe wyróżnienie. Stowarzyszenie Nashville Songwriters Association International przyznało jej tytuł autorki/artystki roku w latach 2007 i 2009.

W ubiegłym roku Swift rozpoczęła pierwszą trasę koncertową „Taylor Swift Fearless 2009 Tour”. Bilety na wszystkie koncerty sprzedały się błyskawicznie, a na rok 2010 zaplanowano już czterdzieści dwa nowe występy. Telewizja NBC poświęciła całą godzinę na transmisje z trasy koncertowej w programie z 2009 roku Dateline: On Tour with Taylor Swift.

Poza tym Swift gościnnie wystąpiła w telewizyjnym serialu CSI: Kryminalne zagadki Las Vegas, a w 2009 roku została dwunastą osobą w trzydziestopięcioletniej historii programu Saturday Night Live, która wystąpiła w nim jako gość i gospodarz. Można było zobaczyć ją praktycznie o każdej porze, w programach porannych, popołudniowych i wieczornych, a magazyn People umieścił ją na liście stu najpiękniejszych osób w latach 2008 i 2009.

GARRY MARSHALL (reżyser) jest jednym z najbardziej poważanych w Hollywood scenarzystów, producentów i reżyserów telewizyjnych, filmowych i teatralnych. Pomógł rozpocząć karierę wielu gwiazdom — między innymi występującym w Walentynkach Julii Roberts i Anne Hathaway.

Marshall wyreżyserował wiele kasowych hitów, w tym Pretty Woman z Julią Roberts i Richardem Gere’em. Na długiej liście produkcji, które reżyserował, znajdują się filmy takie jak: Chłopak z klubu Flamingo, którego Marshall był także współscenarzystą, z Mattem Dillonem; Nic ich nie łączy z Tomem Hanksem i Jackie Gleason; Dama za burtą z Goldie Hawn i Kurtem Russellem; Wariatki z Bette Midler i Barbarą Hershey; Frankie i Joanny z duetem Michelle Pfeiffer i Al Pacino; Gorsza siostra z Diane Keaton, gdzie był również współautorem scenariusza; Uciekająca panna młoda, który ponownie połączył Marshalla z Julią Roberts i Richardem Gere’em; Pamiętnik Księżniczki oraz Pamiętnik Księżniczki 2: Królewskie zaręczyny, w których wystąpiły Julie Andrews i Anne Hathaway; a także Mama na obcasach z Kate Hudson i Joan Cusack.

Marshall, który pochodzi z Bronxu, swoją karierę rozpoczął w telewizji. Wyreżyserował i wyprodukował niektóre z najbardziej popularnych i najdłużej emitowanych sitcomów w historii amerykańskiej telewizji, w tym: Happy Days; Laverne & Shirley; The Odd Couple oraz Mork & Mindy.

Marshall znany jest także jako aktor. Niektóre z jego najbardziej pamiętnych kreacji to właściciel kasyna w filmie Zagubieni w Ameryce; dyrektor sieci telewizyjnej w Babce z zakalcem; Walter Harvey — właściciel drużyny baseballowej w Ich własnej lidze, filmie wyreżyserowanym przez jego siostrę, Penny Marshall; Walter Gold w The Twilight of the Golds z Faye Dunaway oraz Irwin w debiucie reżyserskim jego syna Trzymaj ze Steinami. Zagrał także wiele drobnych ról w swoich własnych filmach oraz wystąpił gościnnie w licznych serialach telewizyjnych.

W roku 1997 Marshall, razem z córką Kathleen, zrealizował marzenie o stworzeniu teatru. Falcon Theatre zbudowany w Burbank, w Kaliforni, liczący 130 miejsc, od momentu otwarcia odnosi sukcesy. W roku 2005 Marshall wyreżyserował swoją pierwszą operę, „Wielką księżnę” Jacques’a Offenbacha z Fredericą von Stade, którą rozpoczęto sezon w operze w Los Angeles. W roku 2008 wyreżyserował „Napój miłosny” Donizettiego dla opery w San Antonio.

W trakcie swej znamienitej kariery Marshall otrzymał wiele prestiżowych wyróżnień, w tym American Comedy Award za całokształt twórczości oraz Motion Picture Showmanship Award for Film and Television od zrzeszenia Publicists Guild. W 1995 zrzeszenie Writers Guild of America przyznało mu nagrodę Valentine Davies Award. W listopadzie 1987 roku Marshall został włączony do Galerii Sław Academy of Television Arts and Sciences. W roku 2002 uhonorowano go wyróżnieniem National Italian American Foundation.

Wydawnictwo Adams Publishing wydało autobiografię Marshalla zatytułowaną „Wake Me When It’s Funny”, którą napisał w roku 1995 wspólnie z córką Lori.

MIKE KARZ (producent) od ponad dwudziestu lat odnosi sukcesy jako producent filmowy i telewizyjny, scenarzysta i dyrektor studia filmowego. Jego najnowsza produkcja to Killers z Ashtonem Kutcherem i Katherine Heigl, w reżyserii Roberta Luketica, której premierę wyznaczono na czerwiec 2010 roku. Karz ponownie spotka się z Garrym Marshallem na planie komedii rodzinnej Blended. Obecnie producent realizuje kilka projektów, w tym Honeymoon with Harry, do którego scenariusz napisał zdobywca Oscara Paul Haggis, Say Uncle, w którym ma wystąpić Zach Galifianakis, oraz Fratboy, który wyreżyseruje Dawid Dobkin.

Wcześniejsze produkcje Mike’a Karza to, między innymi, Sorority Row, którego obsadę grupowo uhonorowano nagrodą dla obiecującej Gwiazdy Jutra podczas imprezy ShoWest Convention w roku 2009; Facet pełen uroku z Dane’em Cookiem i Jessicą Albą; Córka prezydenta; Raperzy z Malibu oraz Wielka Misja Maxa Keeble’a — film uhonorowany przez amerykański Departament Zdrowia i Opieki Społecznej wyróżnieniem Special Certificate of Recognition. Karz był również współtwórcą i producentem wykonawczym kręconego dla Warner Bros. serialu telewizyjnego The Jamie Kennedy Experiment, który emitowano przez dłuższy czas.

Zanim Karz został producentem, był menedżerem w wytwórniach Orion Pictures, TriStar Pictures i Mandeville Films. Skoncentrował się wtedy na filmach familijnych, takich jak Rudy czy The 3 Ninja Kids. Zaproponował również stworzenie filmu fabularnego na podstawie znanego serialu animowanego Jerzy prosto z drzewa.

Pracując dla jednej ze spółek producenckich związanych z wytwórnią Disneya, Karz dostrzegł szansę udziału w produkcji filmów familijnych w ramach Baśniowego Świata Walta Disneya — cyklu, który postanowiono odświeżyć i zaprezentować młodemu pokoleniu widzów. Karz wynegocjował umowę na wyłączność produkcji i, pod szyldem Karz Entertainment, wyprodukował niektóre z najznakomitszych filmów w tym cyklu, takich jak Zębowa Wróżka, pierwszy nowy film w ramach serii; Gepetto, pierwszy oryginalny musical wytwórni Disney dla telewizji, z muzyką i słowami Stephena Schwartza, który nagrodzono 4 statuetkami Emmy; Modelka na medal z Justinem Timberlakiem oraz My Date with the President’s Daughter.

WAYNE RICE (producent) jako scenarzysta oraz producent brał udział w realizacji licznych filmów studyjnych i niezależnych. Napisał i wyprodukował przebojową komedię Stary, gdzie moja bryka?, która zapoczątkowała kariery Ashtona Kutchera i Seanna Williama Scotta. Wyprodukował też komedię Zgubione znalezione oraz był producentem wykonawczym Córki prezydenta z Mandy Moore.

Rice działa także na polu produkcji niezależnych. Był scenarzystą i producentem filmu Tylko ty, był też współautorem i producentem docenionego przez krytyków kultowego filmu Pokerowa zagrywka z Christopherem Walkenem i Dennisem Leary. Wyprodukował również Posłańca z Johnem Goodmanem i Courtney Cox.

Ponadto stworzył własną firmę producencką Capacity Pictures. Pod szyldem Capacity wyprodukował film Kłopoty z Amandą w reżyserii Petera Tolana, w którym wystąpili Matthew Brodereick i Brittany Snow oraz House Broekn z Dannym DeVito, w reżyserii Sama Harpera.

KATHERINE FUGATE (scenarzystka/autorka fabuły) napisała i wyprodukowała przebojowy serial telewizyjny Poślubione armii — dramat o grupie kobiet pochodzących z różnych środowisk, które mieszkają ze swoimi rodzinami w bazie wojskowej. Serial stał się największym przebojem w dwudziestotrzyletniej historii sieci Lifetime Television, dla której został wyprodukowany.

Na wcześniejszym etapie swojej kariery Fugate napisała scenariusz do filmu Książę i ja z Julią Stiles, wyreżyserowanego w roku 2004 przez Marthę Coolidge. Napisała również scenariusz do na poły autobiograficznego filmu Carolina, w którym Shirley MacLaine wcieliła się w rolę Babci Mirabeau wzorowanej na nieżyjącej już wówczas babce scenarzystki. Scenariusz jej autorstwa zatytułowany The Sentaor’s Wife umieszczono w roku 2006 w corocznym zestawieniu dziesięciu najlepszych niezrealizowanych scenariuszy (Ten Best Unproduced Screenplays).

Oprócz scenariusza do Poślubionych Armii Fugate napisała także scenariusze do niektórych odcinków seriali Xena: wojownicza księżniczka oraz Max Steel.

Fugate wychowała się w Południowej Kalifornii. Karierę rozpoczęła jako asystentka producenta na planie filmowym. Później pracowała w dziale literackim agencji ICM zajmującej się wyszukiwaniem talentów w dziedzinie rozrywki. Współpracowała również ze studiami 20th Century Fox oraz Columbia Pictures, po czym skupiła się na realizacji marzenia o zostaniu scenarzystką.

W roku 2008 gazeta Daily Variety umieściła Fugate w corocznym zestawieniu 50 najbardziej wpływowych kobiet w Hollywood.

ABBY KOHN i MARC SILVERSTEIN (pomysłodawcy fabuły) ostatnio współpracowali przy zeszłorocznym przeboju komediowym Kobiety pragną bardziej, wyreżyserowanym przez Kena Kwapisa, z plejadą gwiazd w obsadzie.

Kohn i Silwerstain współpracują od czasu, kiedy spotkali się w szkole filmowo-telewizyjnej na Uniwersytecie Południowej Kalifornii (USC), gdzie obydwoje uzyskali tytuł magistra w dziedzinie produkcji filmów. Podczas studiów na USC napisali wspólnie i wyreżyserowali film krótkometrażowy Fairfax Fandango, który w roku 1997 zdobył nagrodę Best Short Film Award podczas imprezy Film Festival w Los Angeles.

Wkrótce po premierze swojego filmu studenckiego duet sprzedał scenariusz komedii romantycznej pt. Ten pierwszy raz. Kilka miesięcy później film był już w trakcie realizacji, a główną rolę zagrała w nim Drew Barrymore. Przebój ten był pierwszą produkcją firmy Flower Films.

Po sukcesie filmu z Barrymore duet zajął się pisaniem scenariuszy dla wytwórni takich jak Warner Bros., DreamWorks, Disney, Spyglass czy UA. Obecnie para scenarzystów pracuje nad nowym scenariuszem — How to Be Single — inspirowanym książką Liz Tuccillo. Przy okazji tworzenia tego filmu Kohn i Silverstein ponownie połączyli siły z Drew Barrymore i Flower Films.

Kohn i Silverstein pracowali razem także dla telewizji. Stworzyli i wyprodukowali dla stacji FOX serial Ich trzech i dziewczyny, wyprodukowali też pilotażowe odcinki seriali Krok od domu i Splitsville.

TOBY EMMERICH (producent wykonawczy) jest prezesem i głównym dyrektorem ds. operacyjnych w New Line Cinema. W latach 2001–2009 pełnił funkcję szefa produkcji. W tym okresie firma odnosiła swoje największe sukcesy — m.in. dzięki trylogii Władca Pierścieni uhonorowanej wieloma Oscarami; Polowaniu na druhny, które było najczęściej oglądaną komedią 2005 roku; a także dzięki produkcjom Sposób na teściową; Teksańska masakra piłą mechaniczną; Elf; Pamiętnik; Lakier do włosów i Seks w wielkim mieście. Niedawno Emmerich współpracował z New Line jako producent wykonawczy filmów takich jak Podróż do wnętrza Ziemi; świąteczna komedia Cztery gwiazdki oraz komedie romantyczne Kobiety pragną bardziej i Duchy moich byłych. Jest też producentem wykonawczym wyczekiwanego Seksu w wielkim mieście 2, który ma wejść do kin 28 maja.

Emmerich jest weteranem pracy w studiach filmowych. Jest nie tylko utalentowanym scenarzystą i producentem, który napisał i wyprodukował nieoczekiwany przebój kinowy Częstotliwość, ale także osobą o zdolnościach przywódczych, bowiem sprawował funkcję prezesa New Line Music, Emmerich studiował na Wesleyan University. Obecnie jest członkiem zarządu organizacji Neil Bogart Foundation oraz American Cinematheque, a także nowojorskiej The Calhoun School.

SAMUEL J. BROWN (producent wykonawczy) menedżer ds. produkcji, od roku 2002 pracujący dla New Line Cinema, obecnie pełni funkcję wiceprezesa ds. produkcji.

Niedawno, jako dyrektor ds. rozwoju oraz dyrektor artystyczny, brał udział w produkcji filmów Ostatnia Mimzy; Słaby punkt; Godziny szczytu 3; Harold i Kumar uciekają z Guantanamo; Appaloosa oraz W cieniu chwały.

Swoją karierę w New Line rozpoczął jako asystent w dziale ds. rozwoju. Później awansował na stanowisko asystenta wykonawczego Toby’ego Emmericha. Jest absolwentem Uniwersytetu Harvarda.

MICHAEL DISCO (producent wykonawczy), menedżer ds. rozwoju, który współpracuje z New Line Cinema od roku 2000, obecnie pełni funkcję wiceprezesa ds. produkcji.

Jako dyrektor ds. rozwoju oraz dyrektor artystyczny brał udział w produkcji filmów Słaby punkt, Lakier do włosów, Harold i Kumar uciekają z Guantanamo, Podróż do wnętrza Ziemi, Cztery gwiazdki i Kobiety pragną bardziej. Obecnie bierze udział w produkcji najnowszego filmu fantasy Bryana Singera Jack the Giant Killer.

DIANA POKORNY (producent wykonawczy) pracowała jako producent wykonawczy na planie dramatu Bez mojej zgody w reżyserii Nicka Cassavetesa, w którym wystąpiła Cameron Diaz. Wyprodukowała także przygodowy film fantasy Atramentowe serce z Brendanem Fraserem, a także komedię Facet od W-F’u z Billym Bobem Thorntonem i Susan Sarandon.

Wcześniej Pokorny współtworzyła filmy takie jak thriller Dark Water — fatum z Jennifer Connolly; Kroniki portowe Lassego Hallströma, w których wystąpili Kevin Spacey, Julianne Moore, Judi Dench, Cate Blanchett i Pete Postlethwaite; Gorąca Linia w reżyserii Diane Keaton, która także wystąpiła w swoim filmie u boku Meg Ryan i Lisy Kudrow; Żona astronauty z Johnnym Deppem i Charlize Theron; Tysiąc akrów; a także filmy Nicholasa Hytnera: Moja miłość z Jennifer Aniston i Paulem Ruddem oraz Czarownice z Salem będące adaptacją sztuki Arthura Millera. Pokorny była również kierowniczką produkcji na planie filmu Bezpieczne przejście.

W roku 1995. Pokorny wyprodukowała dla HBO kontrowersyjny dramat dokumentalny Świadek oskarżenia, który wyreżyserował Mick Jackson na podstawie scenariusza Abby’ego Manna i Myry Mann. Film opowiada o głośnej sprawie z 1984 roku dotyczącej wykorzystywania dzieci w przedszkolu McMartin. Film zdobył nagrodę Emmy oraz Złoty Glob za wybitną produkcję telewizyjną.

JOSIE ROSEN (producent wykonawczy) ostatnio pełniła funkcję producenta wykonawczego na planie filmu Sorority Row oraz premierowej produkcji Killers z Ashtonem Kutcherem i Katherine Heigl. Była także prezesem Farrell Paura Productions oraz wiceprezesem ds. produkcji w Twentieth Century Fox. Dla tej ostatniej wytwórni nadzorowała produkcję filmów Stary, gdzie moja bryka? i Z piekła rodem.

Rosen pełniła również funkcję szefa produkcji w Horseshoe Bay Productions, gdzie odpowiadała za produkcję całej gamy filmów. Była m. in. producentem wykonawczym na planie filmu Nowożeńcy oraz współproducentem filmów Gloria i W akcie desperacji, a także Niezwykłe przygody małej pandy.

CHARLES MINSKY (reżyser obrazu) po raz pierwszy współpracował z Garrym Marshallem jako operator na planie komedii romantycznej Pretty Woman. Współpracował z tym reżyserem także przy produkcji innych filmów, takich jak Najlepszy kumpel Pana Boga i Mama na obcasach. Brał również udział w realizacji filmów Witajcie w Collinwood; Producenci; Ja, Ty i On oraz Absolwentka.

Uczestniczył w kręceniu licznych odcinków pilotażowych seriali, które odniosły sukces, takich jak China Beach i Zaginiona (obydwa w reżyserii Mimi Leder). Był też zaangażowany w produkcję filmów telewizyjnych, takich jak Loving Leah z Lauren Ambrose i The Russel Girl z Amber Tamblyn.

W roku 2009 Minsky wyprodukował film dokumentalny Citizen McCaw, który stanowił zapis zamieszania panującego w redakcji gazety Santa Barbara News-Press.

ALBERT BRENNER (scenograf) jest weteranem przemysłu filmowego. Jego kariera trwa już ponad pół wieku. Pięciokrotnie nominowano go do Oscara za scenografie do następujących filmów: Promienni chłopcy, Punkt zwrotny i Suita Kalifornijska w reżyserii Herberta Rossa; 2010: Odyseja kosmiczna Petera Hyamsa oraz Wariatki Garry’ego Marshalla.

Współpracował z Marshallem na planie filmów Pretty Woman, Frankie i Johnny, Najlepszy kumpel Pana Boga, Pamiętnik Księżniczki 2: Królewskie zaręczyny oraz Twarda sztuka. Brał także udział w powstawaniu filmów w reżyserii Petera Hyamsa: Presidio, Zapomnieć o strachu i Koziorożec jeden; oraz Herberta Rossa: Max Dugan, Chcę być gwiazdą filmową, Dziewczyna na pożegnanie i T.R. Baskin; a także Roberta Mulligana: The Other i Lato roku 1942.

Jego nazwisko wymienione jest także w czołówkach filmów Ognisty Podmuch Rona Howarda, Nazajutrz Sidneya Lumeta, Słodkie marzenia Karela Reisza, Coma Michaela Crichtona, Nieme kino Mela Brooksa oraz The Missouri Breaks Arthura Penna.

W roku 2003 zrzeszenie Art Directors Guild uhonorowało go nagrodą za całokształt twórczości.

BRUCE GREEN (montażysta) od dawna współpracuje z Garrym Marshallem. Brał udział w produkcji filmów Uciekająca panna młoda, Gorsza siostra, Pamiętnik Księżniczki, Pamiętnik Księżniczki 2: Królewskie zaręczyny, Mama na obcasach oraz Twarda sztuka.

Ostatnio Green brał udział w tworzeniu przebojów komediowych Baby Mama i Duchy moich byłych. Na liście produkcji, w które był zaangażowany, znajdują się także Jak w niebie; Zakręcony piątek; Fenomen; Ja cię kocham, a ty śpisz; Anioły na boisku; Reggae na lodzie; Zaginiona bez śladu; Doktor; Młode strzelby II; Trójka uciekinierów oraz Puenta.

Green rozpoczął swoją karierę jako asystent montażysty na planie znaczących filmów przygodowych: Poszukiwacze zaginionej Arki; Indiana Jones i Świątynia Zagłady oraz Gwiezdne Wojny. Był wiceprzewodniczącym zrzeszenia Motion Picture Editors Guild oraz wykładowcą w American Film Institute.

GARY JONES (projektant kostiumów) był nominowany do Oscara, pracował na planie licznych filmów, zarówno tych uznanych przez krytyków, jak i przez publiczność. Współpracował już z reżyserem Garrym Marshallem przy okazji kręcenia filmów Pamiętnik Księżniczki, Pamiętnik Księżniczki 2: Królewskie zaręczyny oraz Mama na obcasach; Gorsza siostra i Twarda sztuka.

Ostatnio pracował na planie niezależnego filmu Main Street, którego premiera odbędzie się przed końcem tego roku. Jones zaangażowany był w produkcję tak różnorodnych filmów, jak Spider-Man 2; Dwa tygodnie na miłość; Boskie sekrety siostrzanego stowarzyszenia Ya-Ya; Wakacje Waltera; W akcie desperacji; Wania na 42 ulicy; Wielki podryw; Adwokat diabła; Wybrzeże Moskitów czy Podróż do Bountiful.

Na wcześniejszym etapie swojej kariery współpracował dość długo ze słynną projektantką kostiumów Ann Roth, wraz z którą został uhonorowany nominacją do Oscara za kostiumy do filmu Anthony’ego Minghelli Utalentowany pan Ripley. Współpracował też z Roth na planie filmów takich jak Barwy kampanii w reżyserii Mike’a Nicholsa; Angielski pacjent Anthony’ego Minghelli; Sabrina Sydneya Pollacka; W słusznej sprawie i Królowie Mambo Arne Gilmchera; Tolerancyjni partnerzy Alana J. Pakuli oraz Ubranie mordercy Briana De Palmy.

JOHN DEBNEY (kompozytor) zdobył nominację do Oscara za muzykę do głośnego filmu Mela Gibsona Pasja.

Debney współpracował wielokrotnie z różnymi wybitnymi reżyserami. Był kompozytorem muzyki do filmów Garry’ego Marshalla, takich jak Pamiętnik Księżniczki, Pamiętnik Księżniczki 2: Królewskie zaręczyny, Mama na obcasach oraz Twarda sztuka. Stworzył też muzykę do licznych filmów Roberta Rodrigueza: Mali agenci; Mali agenci 2: Wyspa marzeń; Sin City; Rekin i Lava: Przygoda w 3?D; a także do filmów Toma Shadyaca: Kłamca, kłamca; Znamię; Bruce Wszechmogący; Evan Wszechmogący; oraz do Elfa i Zathury Jona Favreau.

Muzykę Debneya będziemy mogli niedługo usłyszeć w wyczekiwanym filmie akcji Iron Man 2 w reżyserii Jona Favreau, którego premiera odbędzie się latem 2010 roku, oraz w A Thousand Words w reżyserii Briana Robbinsa. Długa lista filmów, w których powstawaniu Debney brał udział, zawiera tytuły takie jak Stare wygi; Hannah Motana. Film; Ukamienowanie Sorayi M.; Najważniejszy głos; Idlewild; Wyścig marzeń; Pacyfikator; Wielbicielka; Król Skorpion; Śnieżne psy; Jimmy Neutron: mały geniusz; Psy i koty; Wielki podryw; Nowe szaty króla; I stanie się koniec; Inspektor Gadżet; Koszmar minionego lata; Relikt; Giganciki oraz Hokus pokus.

Debney otrzymał klasyczne wykształcenie muzyczne. Napisane przez niego utwory wykonywały pod batutą samego kompozytora największe światowe orkiestry. Po sukcesie filmu Pasja zaprezentował w Rzymie symfonię „The Passion of the Christ”. W premierze utworu brały udział osiemdziesięciotrzyosobowy chór oraz orkiestra składająca się z dziewięćdziesięciu sześciu osób. W czerwcu tego roku symfonia zostanie odegrana na placu Św. Piotra w Watykanie przez dwustuosobową orkiestrę, z towarzyszeniem liczącego sześćset głosów chóru.

W roku 2005 Debney został uhonorowany przez Amerykańskie Stowarzyszenie Kompozytorów, Autorów i Wydawców za całokształt twórczości prestiżową nagrodą im. Henry’ego Manciniego.

Więcej o filmie: