Kołysanka (2010)

Fragmenty wywiadu, którego Juliusz Machulski udzielił Konradowi Zarębskiemu dla magazynu „Kino”

„CIĄGLE JESTEM GŁODNY”

- Zacznijmy tradycyjnie: fajny film wczoraj widziałem...

- Jaki?

- Nazywa się „Kołysanka”, to taka historia rodziny polskiego Nosferatu, która zamieszkuje na Mazurach i...

- Nie zdradzajmy przedwcześnie za dużo...

- Przyznam, że nie spodziewałem się po panu filmu grozy.

- Komedii grozy.

- Zawsze uzyskuje pan najlepsze rezultaty, kiedy wprowadza pan świeże powietrze do najbardziej skonwencjonalizowanych gatunków. Do tego stopnia, że jest pan zakładnikiem „Vabanku”...

- Nie czuję obroży na nodze...

- ...ale na życzenie widzów nakręcił pan „Vabank III”, czyli „Vinciego”. Z kolei odświeżając konwencję science fiction naraził się pan w świecie na zarzut antyfeminizmu. I chociaż nadal odnosi pan sukcesy, tak skonwencjonalizowanego – i jednocześnie precyzyjnie zrealizowanego - filmu jak „Kołysanka” od dawna brakowało w pańskiej filmografii.

- Kiedy zaczynałem kręcić filmy, miałem ambicję, żeby sprawdzić się w każdym gatunku, jaki mnie interesował – w science fiction, kryminale, także w horrorze. Tyle, że dobrego pomysłu na horror długo nie miałem. Podejmowałem kilka prób, ale dopiero materiał „Kołysanki” okazał się pomysłem akurat dla mnie: były w nim dystans, groza, ironia i przede wszystkim potencjał komediowy. Połączenie grozy z komedią jest ciekawym wyzwaniem, bo kiedy się śmiejemy, to się nie boimy, a przecież horror jest po to, żeby się bać.

- I dlatego w polskim kinie nie było udanej komedii grozy od czasów „Ja gorę” Janusza Majewskiego.

- Adam Dobrzycki (autor scenariusza) miał w swoim projekcie kilka pomysłów, których jeszcze nie widziałem na ekranie. To mnie zachęciło, by ten film nakręcić. Choć potrzebna była bardzo głęboka adaptacja. Trzeba było ograniczyć zarówno ilość postaci, jak i liczbę wątków. No i trochę zmienić konwencję - na zabawniejszą. Michał Lorenc napisał muzykę, która wyznaczyła rytm całego filmu. Do tej muzyki trzeba było dostroić resztę – kostiumy, scenografię i same postaci. Moja żona Ewa Machulska, autorka kostiumów, zasugerowała, że główne postacie – powinni to być ludzie, którzy mogliby żyć zawsze i nigdzie by się nie wyróżniali. I takie są te kostiumy – charakterystyczne dla pewnego typu ludzi, mogących żyć w każdym okresie od XIX wieku. Tym bardziej inni powinni być na wskroś współcześni – na przykład, policjantów ubraliśmy w takie mundury, które dopiero teraz wchodzą na wyposażenie.

- To kostiumy, a otoczenie?

- Od dawna cenię Arka Tomiaka za umiejętność opisywania prostych spraw językiem niezwykle plastycznym. Już kiedyś przymierzaliśmy się do pewnego horroru, więc wydawało mi się naturalne, że teraz będziemy pracowali razem.

Z uwagi na to, że dziś nie można znaleźć ładnej wsi, tym bardziej nie da się jej wybudować, zdecydowaliśmy się na zdjęcia w skansenie w Olsztynku. To była komfortowa sytuacja – mieliśmy tylko trzy obiekty zdjęciowe: skansen, posterunek policji w Konstancinie i scenografię wybudowaną w hali w Warszawie, przez scenografa Wojciecha Żogałę. A że sprzyjała nam pogoda, wszystko poszło sprawnie i bez opóźnień.

- Zwłaszcza jeśli się ma takiego aktora jak Robert Więckiewicz.

- Jeśli tylko mam rolę dla niego, dzwonię do Roberta. Ale chcę zwrócić także uwagę na Janusza Chabiora w roli dziadka: w scenariuszu dziadek ma 80 lat, Janusz jest o połowę młodszy. Pomógł nam charakteryzator Tomasz Matraszek. Chciałbym także zwrócić uwagę na Małgorzatę Buczkowską, jedną z najzdolniejszych aktorek swojego pokolenia, a na pewno z największymi oczami, na Michała Zielińskiego - aktora, który zasługuje, by specjalnie dla niego napisać scenariusz. No i na Jacka Komana, który zagrał w moim telewizyjnym debiucie z 1979 roku „Bezpośrednie połączenie”, a potem wyjechał do Australii i słuch o nim zaginął. Grywał wprawdzie później z jakąś Nicole Kidman, ale wreszcie zechciał zagrać w Polsce, za co jestem mu wdzięczny. Wszyscy aktorzy zresztą zagrali tak jak to sobie wyobrażałem. To w ogóle była bardzo udana produkcja, najsprawniejsza od czasów moich pierwszych filmów.

Rodzina Makarewiczów:

Michał

- łysy i nieco blady, ale za to bardzo opiekuńczy ojciec czwórki wiecznie spragnionych dzieci oraz przykładny mąż swej znajdującej się w piątej ciąży żony Bożeny. Wraz z rodziną poszukuje wciąż nowych miejsc do ucztowa… zamieszkania.

Bożena

- żona Michała i piękna matka czwórki dzieci, której urody nie jest w stanie naruszyć nawet piąta ciąża, w której obecnie się znajduje. Utalentowana harfistka, której cudowny uśmiech i hipnotyzującą grę na ulubionym instrumencie podziwiać można jedynie w świetle księżyca. Jej marzeniem jest wyprowadzenie się ze wsi do miasta – temu jednak sprzeciwia się Michał.

Dziadek

- ojciec Michała i dziadek czwórki jego dzieci. Uwielbia pić, jednak nigdy nie może się nasycić i ciągle jest mu mało. Wizyta u dentysty to jednak zbyt wielkie wyzwanie dla pamiętającego zamierzchłe czasy seniora. wenflonu.

Wojtek (lat 9)

- najstarszy z rodzeństwa, powoli zbliża się do wieku buntu i dojrzewania. Pierwszą dławiącą go rozterką jest pojawiająca się w jego głowie wątpliwość – kto jest jego prawdziwym ojcem i czy to możliwe, że nie jest to Michał a sam… czort wie kto?

Ola (lat 5) i Marysia (4)

- dwie siostry, które w społeczeństwie konsumpcyjnym odnajdują się znakomicie – konsumują, ile wlezie!

Kuba

- najmłodszy jak na razie z rodu Makarewiczów – w związku z tym również oczko w głowie ojca i matki. Zawsze dostaje najlepsze kąski ze stołu, a intensywnie przechodzone przez Kubę ząbkowanie odbija się na zrozpaczonym z tego powodu księdzu.

Pozostali bohaterowie:

Roman

- ubogi mazurski artysta, który utrzymuje się ze sprzedawania ulepionych przez siebie glinianych figurek. Ten sielski życiorys przekreśla jednak dzień, w którym Roman budzi się w piwnicy własnego domu.

Pani Katarzyna

- pani Katarzyna jest przykładnym pracownikiem Opieki Społecznej, która w dobrej wierze pojawia się w domu Makarewiczów, aby zebrać dane do wywiadu środowiskowego. To, co ją martwi i niepokoi jednocześnie to wygłodniałe spojrzenia członków rodziny. Ciężko powiedzieć, czy budzi to w niej współczucie czy lęk.

Ksiądz

- znany i lubiany przez okolicznych mieszkańców ksiądz przyucza nieco podstarzałego jak na swój wiek 22-letniego ministranta. Nie wie jednak na razie, że wiedza o świętych i patronach nie przydaje się na wiele w naprawdę ekstremalnych sytuacjach. Poza tym Ksiądz jest absolutnie uwielbiany przez jednorocznego Kubę – co jednak nie czyni sytuacji mniej ekstremalną.

Ministrant

- 22-letni uczeń księdza, który bardzo stara się, aby zostać pełnosprawnym duchownym. Kiedy jednak zobaczy, z jakim smakiem patrzy na księdza najmłodszy z rodu Makarewiczów, może zacząć się zastanawiać nad potrzebą zostania duchownym.

Listonosz

- niesłusznie posądzany o alkoholizm i „spożywanie” w trakcie pracy, w rzeczywistości jest przykładnym listonoszem, który znalazł się wraz ze swoim nowym rowerem w złym miejscu i o złej godzinie.

Żona listonosza

- przykładna gospodyni, która po kilku dniach nieobecności męża zaczyna podejrzewać, że powodem zniknięcia listonosza może być coś innego niż przeszacowanie sił w „walce” z butelką gorzałki.

Tłumaczka

- żywy przykład na to, że i bez matury można się dobrze w życiu ustawić. Postanowiła zostać tłumaczką niemieckiego biznesmana, który przyjechał w interesach do Polski. „Zdecydowanie lubi brać wszystko, co mówi, w cudzysłów”.

Niemiec

- typowy przedstawiciel twardej i nieustępliwej rasy germańskiej. Przemierza Mazury w poszukiwaniu ziemi nadającej się do kupna pod budowę mocno nieekologicznego kompleksu hoteli, SPA i wszelkiego typu atrakcji dla bogatych Polaków i emerytowanych Niemców. Po polsku mówi niewiele, ale pod ręką zawsze jest „tłumaczka”.

Komendant

- szef posterunku policji w Odlotowie, odpowiedzialny za spokój i bezpieczeństwo patrolowanych okolic. Marzy mu się kariera na wyższym szczeblu, ale biorąc pod uwagę problemy, przed którymi będzie musiał stanąć – ta będzie musiała jeszcze chwilę zaczekać.

Nowak

- prawa ręka komendanta, bardzo rzutki i energiczny policjant. Jego determinacja i dociekliwość spędzają mu sen z powiek, kiedy próbuje dowiedzieć się, jaka jest prawdziwa przyczyna zniknięć w okolicach Odlotowa. Kiedy się o niej przekona – może być już za późno na sięgnięcie do kabury.

Lisowska

- zawsze pomocna i dobrze zorganizowana policjantka, która jednak najlepiej sprawdza się w roli suflera i sekretarki komendanta.

Redaktorka TVP

- reżyserka i redaktorka dociekliwych reportaży, które odsłaniają prawdziwe oblicze naszego kraju i jego mieszkańców. Oblicza rodziny Makarewiczów, które spotka ją w Odlotowie wolałaby jednak nie odsłaniać nigdy. Ale na to już za późno…

Operator TVP

- spokojny, stateczny człowiek, którego jedynym zadaniem w życiu było dobre wykonywanie swojej pracy – czyli nagrywania wszystkiego w otoczeniu, co wydaje się wystarczająco ciekawe, aby wymierzyć w to obiektyw kamery. Ta piękna praca jednak została bezpardonowo przerwana, kiedy wgryzła się w nią brutalna rzeczywistość.

Lekarz

- jego największe zaciekawienie budzi uzębienie dzieci rodziny Makarewiczów. Zaleca najmłodszemu Kubie dużo gryźć w okresie intensywnego ząbkowania, a dziadkowi zaleca szczerą wizytę u protetyka.

Zleceniodawca

- mając duży popyt na autentyczne wyroby ludowe zwraca się do rodziny Makarewiczów ze zleceniem robienia w glinie różnych figurek. Wkrótce jednak i ta ostoja polskiej kultury będzie musiała ulec zapomnieniu, kiedy okaże się, że takie same rękodzieła wykonane z gliny można kupić taniej – bezpośrednio z Chin.

Robert Więckiewicz

Aktor o niejednej twarzy, na swym koncie ma wiele różnorodnych ról, w tym, m.in.: „Vinci”, „Lejdis”, „Dom zły”,„Ile waży koń trojański?”. Od 1999 aktor Teatru Rozmaitości w Warszawie, a wcześniej Teatru Polskiego w Poznaniu. Laureat nagrody FPFF za pierwszoplanową rolę męską („Wszystko będzie dobrze”, „Świadek koronny”) oraz dwukrotny laureat PNF („Wszystko będzie dobrze” i „Ile waży koń trojański?”).

Małgorzata Buczkowska

Mocno ugruntowuje swoją zawodową pozycję. Zagrała w „Odzie do radości”, „To nie tak jak myślisz, kotku”, „0_1_0”. Za ten ostatni obraz wyreżyserowany przez Piotra Łazarkiewicza była po raz pierwszy nominowana w 2008 roku do Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego. Po raz drugi nominacja przypadła jej za udział w filmie „Jestem twój” Mariusza Grzegorzka. Rolę Bożeny w komedii „Kołysanka” Juliusza Machulskiego otrzymała bez castingu, gdyż jak twierdzi reżyser „…przy niezwykłym talencie aktorskim tylko ona ma takie piękne, wyraziste oczy”.

Janusz Chabior

Aktor Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy. Często obsadzany w rolach czarnych charakterów, zarówno w filmach fabularnych („Symetria” Konrada Niewolskiego, „Świadek koronny” Jarosława Sypniewskiego i Jacka Filipiaka) jak i w serialach telewizyjnych „Odwróceni” czy „Pitbull”. W roku 2009 zagrał także w filmach: „Zero” Pawła Borowskiego i „Hel” Kingi Dębskiej.

Krzysztof Kiersznowski

Absolwent wydziału aktorskiego PWSFTViT w Łodzi, na scenie zadebiutował w 1977, na ekranie zadebiutował w 1976 r. Pierwszą ważną rolę zagrał w "Vabanku". Widzowie kojarzą go z ról w drugiej części tego filmu oraz z dwóch części "Kilera". Mistrz drugiego planu, który zagrał świetne role w kilkudziesięciu polskich produkcjach filmowych. Ogromne uznanie zdobył za swój występ w "Cześć Tereska". Rola w "Statystach" przyniosła mu nagrodę w Gdyni dla aktora drugoplanowego.

Ewa Ziętek

Aktorka teatrów warszawskich: Narodowego, Rozmaitości, Dramatycznego i Kwadrat. Pamiętamy ją w roli Panny Młodej w „Weselu” Andrzeja Wajdy czy też w kultowym serialu „Alternatywy 4” Stanisława Barei. W 1988 roku aktorka wyjechała na parę lat za granicę. Grała w kinie i teatrze w Niemczech. Po powrocie z zagranicy ogromną popularność przyniosła jej rola Marty Gabriel z serialu „Złotopolscy”. Zagrała w filmie „Wszyscy jesteśmy Chrystusami” Marka Koterskiego a ostatnio w thrillerze „EnEn” Feliksa Falka.

Michał Zieliński

Ogromną popularność przyniosły mu parodie znanych polityków: Kazimierza Marcinkiewicza, Lecha Kaczyńskiego czy Donalda Tuska w programie „Szymon Majewski Show” TVN. Dowodem fabularnego talentu aktora stała się komedia „Ile waży koń trojański” Juliusza Machulskiego z 2009 roku.

Antoni Pawlicki

Jeszcze na trzecim roku studiów w Akademii Teatralnej A. Zelwerowicza w Warszawie zagrał główną rolę w głośnym filmie „Z odzysku” Sławomira Fabickiego. Za tę rolę został kilkakrotnie nagrodzony na europejskich festiwalach filmowych. Debiutował także w teatrze w Poznaniu w roli Romea w inscenizacji Janusza Wiśniewskiego. W 2006 roku zdążył zagrać w komedii romantycznej „Dlaczego nie!”. Zadebiutował także w teatrze telewizji główną rolą w „Komu wierzycie” i filmie „Drzazgi” w reżyserii Macieja Pieprzycy. Zagrał w filmie „Katyń” w reżyserii Andrzeja Wajdy rolę Tura.

Jacek Koman (udział specjalny)

Aktor filmowy, zadebiutował w 1979 roku rolą Sławka Tietza w filmie telewizyjnym Juliusza Machulskiego „Bezpośrednie połączenie”. W 1981 roku wyemigrował na stałe do Australii. Pracował u boku Cate Blanchett, Clive’a Owena oraz Nicole Kidmann, z którą zagrał jedną z najlepszych scen filmu „Moulin Rouge” - tańczone tango do piosenki „Roxanne” w jego wykonaniu. Ostatnio zagrał w głośnych filmach "Opór" i "Australia" (2008), a w Polsce w hicie kinowym „Kochaj i tańcz” (2009).

Izabela Dąbrowska

Aktorka początkowo zajmowała się lalkarstwem. Występowała w teatrach: Lalka w Warszawie, Lalki i Aktora "Miniatura" w Gdańsku, Dramatycznym w Warszawie. Jej debiut teatralny przypadł na 1990 rok. Na ekranach pojawiła się dopiero w 1997 roku. Zagrała między innymi w filmach: „Boża Podszewka”, „Show”, „Wszystko będzie dobrze” oraz kilku filmach z cyklu „Święta Polskie”. Od 2000 roku gra w serialu „Plebania” jako Kaśka Majcherkowa, co przyniosło jej dużą popularność

Aleksandra Kisio

Polska aktorka niezawodowa. Modelka. Rola Księżniczki w filmie „Edi” Piotra Trzaskalskiego na długo pozostanie w pamięci krytyków i widzów kinowych.

Jan Monczka

Występował na Scenie Polskiej teatru w Czeskim Cieszynie, teatrach krakowskich: Starym im. Heleny Modrzejewskiej i Tradycyjnym oraz warszawskich: Narodowym i Wytwórnia. W 2002 roku wyreżyserował spektakl Francisa Vebera „Kolacja dla głupca” w Teatrze Cieszyńskim – Scenie Polskiej. Wraz z Danutą Stenką i Gabrielą Kownacką podróżował po całej niemal Polsce z przedstawieniem impresaryjnym Katarzyny Grocholi „Pozwól mi odejść” w reżyserii Izabeli Cywińskiej. Powszechną popularność zdobył telewizyjną kreacją rybaka, który uwodzi i okrada łatwowierne kobiety w serialu TVP1 „Tulipan”. Na kinowym ekranie mogliśmy oglądać go w filmie Pawła Karpińskiego „Czarodziej z Harlemu” i obrazie Kazimierza Kutza „Śmierć jak kromka chleba”.

Krzysztof Stelmaszyk

Należy do tych aktorów, którzy z powodzeniem godzą pracę w teatrze i serialach telewizyjnych. W 1984 roku odebrał nagrodę na II Ogólnopolskim PSD Szkół Teatralnych w Łodzi za rolę Alfa Omegi w "Karierze Alfa Omegi". Występował na scenie teatrów warszawskich: Współczesnego, Dramatycznego, Współczesnego. Na dużym ekranie pojawił się w roli spadochroniarza Roberta w filmie Marka Nowickiego "Miłość z listy przebojów”. W swojej karierze aktorskiej miał pięcioletnią przerwę. W 1989 roku wyjechał razem z rodziną do Kanady. Popularność przyniosły mu role w serialach telewizyjnych: „Rodzina zastępcza”, „Miodowe lata”, „Złotopolscy”, „Samo życie”. W 2007 roku zagrał w komedii „Testosteron” w reżyserii Andrzeja Saramonowicza i Tomasza Koneckiego, w której wcielił się w rolę Stavrosa.

Przemysław Bluszcz

Aktor dramatyczny, z wykształcenia lalkarz. Za rolę Tadka w filmie „W dół kolorowym wzgórzem” w reżyserii Przemysława Wojcieszka otrzymał w 2004r. na FPFF w Gdyni nagrodę za debiut. Wystąpił m.in. w filmach: „Operacja Dunaj” Jacka Głomba, „Skazany na bluesa” Jana Kidawy – Błońskiego oraz w „Odzie do radości” Anny Kazejak – Dawid, Jana Komasy i Macieja Migasa.

Katarzyna Kwiatkowska

W 1997 roku ukończyła Akademię Teatralną w Warszawie. Zagrała w filmach „Ciało”, „Magiczne drzewo”, „Hania” „Ile waży koń trojański?”. Wraz z Edytą Jungowską prowadziła audycję Babska Szkoła Jazdy w Radio Zet. Ogromną popularność zyskała parodiując w programie „Szymon Majewski Show” TVN takie osoby, jak: Krystyna Janda, Doda, Nelly Rokita czy Katarzyna Cichopek.

Ilona Ostrowska

W 1998 roku ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną we Wrocławiu. Pracowała we Wrocławiu w Teatrze Polskim i Teatrze K2. Od 2002 roku jest aktorką Teatru Współczesnego w Warszawie. Popularność przyniosła jej rola Lucy - Amerykanki polskiego pochodzenia w serialu TVP1 „Ranczo” Wojciecha Adamczyka. Zagrała w filmach „Ile waży koń trojański” Juliusza Machulskiego oraz w filmie „Tulipany w reżyserii Jacka Borcucha (prywatnie męża aktorki).

Marcin Sztabiński

Aktor teatralny i filmowy. Grał w filmach „Jestem” w reżyserii Doroty Kędzierzawskiej, w produkcji norwesko-polskiej „Poza ciszą” Leiva Igora Devolda, w thrillerze „Nieruchomy poruszyciel” Łukasza Barczyka, a ostatnio w komedii „Projekt dziecko” Adama Dobrzyńskiego. W 2008 roku otrzymał Nagrodę Najlepszy Aktor za film „Falstart” przyznaną przez Toruń Short Film Festiwal.

Maciej Marczewski

Absolwent warszawskiej Akademii Teatralnej (2002). Od 2003 roku występuje w Teatrze Współczesnym w Warszawie. Na ekranie zadebiutował w 2000 roku w filmie „Wejser”. Następnie obsadzano go w wielu serialach telewizyjnych: „Zaginiona”, „Miodowe lata”, „Pitbull”, „Kryminalni”, „Egzamin z życia”, „39 i pół”, „Generał”. W 2009 roku zagrał w filmie Juliusza Machulskiego „Ile waży koń trojański”.

Jacek Łuczak

Łodzianin. Aktor teatralny i filmowy. Absolwent wydziału aktorskiego łódzkiej filmówki. Aktor Teatru Powszechnego w Łodzi. Łódzkiej publiczności znany przede wszystkim z roli fryzjera Tonia Wziętego w bijącej rekordy popularności sztuce „Szalone nożyczki” oraz z roli Eustachego w sztuce „Next-ex” Juliusza Machulskiego, wystawianej w Teatrze Powszechnym w Łodzi od stycznia 2009 roku.

Juliusz Machulski (Scenariusz, Reżyseria, Produkcja)

Reżyser, scenarzysta, producent i aktor. Syn aktorów Haliny i Jana Machulskich, ukończył studia reżyserskie w PWSFTViT w Łodzi (1978). W latch 1984/85 stypendysta Fulbrighta w Cal-Arts w Valnecii, Kalifornia. Jako reżyser zadebiutował w 1979, od 1988 kieruje Studiem (wcześniej Zespołem) Filmowym Zebra, w latach 1989-91 członek Komitetu Kinematografii, w 1993 – wykładowca HUNTER COLLEGE w Nowym Jorku, od 2005-2008 członek rady Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Jako aktor wystąpił m.in. w filmach: „Personel” (tv, 1975), „Indeks” (1977), „Lekcja martwego języka”(1978) „Constans” (1980)„Zabij mnie, glino” (1987). Laureat nagrody im. Wyspiańskiego (1985), nagrody Przewodniczącego Komitetu Kinematografii za rok 1990 oraz nagrody Ministra Kultury i Sztuki za rok 1998 oraz licznych nagród festiwalowych. W 1998 hollywoodzkie studio Walt Disney Productions zakupiło prawa do re-make filmu „Kiler”.

Filmografia - jako reżyser: 1979 - Bezpośrednie połączenie (tv), 1980 - Vabank (nagr. za debiut na FPFF w Gdańsku 1981, 1982 Manila, Filipiny, Cattolica, Włochy, Grand Prix Vevey, Szwajcaria), 1983 - Seksmisja (Nagr. Główna Jury na FPFF w Gdyni 1984, Nagroda za scenariusz- Madryt 1985 :Złota Kaczka tyg. „Film” za rok 1984 i 2008 komedia stulecia), Vabank II czyli riposta, 1987 - Kingsajz, 1989 (nagroda Specjalna Avoriaz, Francja) - Deja vu, VIP (także prod.), Szwadron (nagr. na FPFF w Gdyni 1992), Girl Guide (Grand Prix na FPFF w Gdyni 1995), Matki, żony i kochanki (serial tv), Kiler (także prod., Złota Kaczka mies. „Film” za rok 1997 i 1998 za najlepszy film na video), 1998 - Matki, żony i kochanki (serial tv, seria II), 1999 - Kiler-ów 2-óch (Złoty Granat w Lubomierzu 1999), 2001 - Pieniądze to nie wszystko, 2002 (Złoty Granat w Lubomierzu 2002)– Superprodukcja (także prod., Złoty Granat w Lubomierzu 2003), 2004 – Vinci (także prod., nagroda za scenariusz na FPFF w Gdyni 2004), 2005 – Sushi (nowela w filmie „Solidarność, solidarność”), 2008 – Ile waży koń trojański? (także prod.);- jako producent: 1991 - Kroll, Kuchnia polska (serial tv), 1992 - Szczęśliwego Nowego Roku 1968, Psy, 1993 – Więzy krwi, 1996 - Dzieci i ryby, 1997 - Historie miłosne (nagr. na FPFF w Gdyni 1997), Bracia Witmanowie, 1999 - Dług (Złote Lwy na FPFF w Gdyni ’99), Tydzień z życia mężczyzny, 2001 – Cisza, 2002 – Dzień świra (Grand Prix na FPFF w Gdyni 2002), 2003 – Pogoda na jutro, 2004 – Mój Nikifor, 2005 – Kochankowie roku tygrysa, 2006 – Czeka na nas świat, Palimpsest, Plac Zbawiciela (Grand Prix na FPFF w Gdyni 2006), 2007 – Hania, Wszystko będzie dobrze, Korowód, 2008 – Ostatnia akcja.

Adam Dobrzycki (Scenariusz)

Autor sztuk dla Teatru Telewizji: "Ballada o zabójcach" (jako Adam Drabik) i „Ballada o kluczu” w reżyserii Waldemara Krzystka oraz "Wigilijna opowieść" (jako Adam Drabik) i "Kryzys" w reżyserii Piotra Trzaskalskiego. Brał udział w kursach reżyserii filmowej w New York Film Academy i w kursach scenopisarskich w New York School for Social Research. W 2008 roku zadebiutował jako reżyser i scenarzysta pełnometrażowej czarnej komedii pt. „Projekt dziecko”. Film jest obecnie w fazie post-produkcji.

Arkadiusz Tomiak (Zdjęcia)

Jeden z najbardziej utalentowanych i najciekawszych operatorów filmowych młodego pokolenia. Zdobywca wielu nagród filmowych: dwukrotny laureat nagrody za zdjęcia na FPFF w Gdyni za film „Daleko od okna”. Autor zdjęć, miedzy innymi do filmów „Statyści” Michała Kwiecińskiego, „Palimpsest” Konrada Niewolskiego, czy „Zero” Pawła Borowskiego.

Michał Lorenc (Muzyka)

Należy do najwybitniejszych współczesnych kompozytorów muzyki filmowej. Napisał muzykę do ponad 150 filmów, seriali telewizyjnych, filmów dokumentalnych oraz spektakli teatralnych. Współpracował z najlepszymi reżyserami z Polski, Czech, Wielkiej Brytanii, USA. Nagrywa z najlepszymi polskimi orkiestrami: Sinfonią Varsovią, Orkiestrą Filharmonii Narodowej i Warszawskiej Opery Kameralnej. Należy do Europejskiej Akademii Filmowej, Czeskiej Akademii Filmowej oraz Polskiej Akademii Filmowej. Należy do najbardziej pracowitych polskich kompozytorów. W programie XXIII Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, 1998, znalazło się aż sześć obrazów z jego partyturami: "Złoto dezerterów", "Zabić Sekala", "Amok", "Nic", "Przystań" i "Fotoamator". Lorenc był trzykrotnie laureatem nagrody za najlepszą muzykę na gdyńskich FPFF. W 1992 r. nagrodę tę przyniósł mu film Władysława Pasikowskiego "Psy". W trzy lata później - "Prowokator" Krzysztofa Langa, zaś w 1997 r. - "Bandyta" Macieja Dejczera. W 1989 r. artysta otrzymał nominację do nagrody dla Europejskiego Kompozytora Roku.

Na długiej liście filmów, do których Michał Lorenc napisał muzykę, znajdziemy - poza już wymienionymi - m.in. następujące tytuły: "300 mil do nieba" (rez. Maciej Dejczer), "Kroll" i "Psy 2: ostatnia krew" (oba w reżyserii Władysława Pasikowskiego), "Pokuszenie" (reż. Barbara Sass), "Pamiętnik znaleziony w garbie" (reż. Jan Kidawa-Błoński), "Krew i wino" (reż. Bob Rafelson, USA).Michał Lorenc współpracował z takimi reżyserami, jak: Maciej Dejczer, Filip Bajon, Władysław Pasikowski, a ostatnio m.in z Januszem Morgenszternem, Janem Jakubem Kolskim, Dorotą Kędzierzawską oraz z czeskim reżyserem Vladimirem Michałkiem. Chętnie pracuje z debiutantami. W 2003 napisał muzykę do filmu "Symetria" - Konrada Niewolskiego, nagrodzonego przez dziennikarzy na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych (FPFF) w Gdyni w 2003.

Wojciech Żogała (Scenografia)

Reżyser i scenograf. Otrzymał Nagrodę za aranżację przestrzeni na VII Festiwalu Yach za teledysk "Smycz" zespołu Maanam; wspólnie z Mariuszem Grzegorzkiem. Nagrodzony w kategorii: plastyczna aranżacja przestrzeni na IX Festiwalu Polskich Wideoklipów "Yach Film" za teledysk "Bal wszystkich świętych" zespołu Budka Suflera, wspólnie z Robertem Tyską. Autor scenografii, między innymi do takich filmów, jak: „”Edi” Piotra Trzaskalskiego, „Z odzysku” Sławomira Fabickiego, „Dublerzy” Marcina Ziębińskiego, „To nie tak jak myślisz, kotku” Sławomira Kryńskiego, „Zero” Pawła Borowskiego.

Dwukrotny laureat nagród FPFF w Gdyni za filmy „Edi” i „Mistrz”.

Ewa Machulska (Kostiumy)

Scenografka, dekoratorka wnętrz i kostiumograf. Z kinematografią związana od 1997 roku. Nominowana do Orła – Polskiej Nagrody Filmowej za kostiumy do filmu „Samotność w sieci”. Autorka scenografii do filmów: „Kiler”, „Kiler-ów 2-óch”, „Pieniądze to nie wszystko”, „Superprodukcja”, „Vinci” Juliusza Machulskiego, „Samotność w sieci” Witolda Adamka, „Hania” Janusza Kamińskiego i „Ile waży koń trojański” Juliusza Machulskiego.

Jarosław Pietraszek (Montaż)

Znany i ceniony montażysta między innymi takich filmów, jak: „Superprodukcja”, „Vinci”, „Ile waży koń trojański” Juliusza Machulskiego oraz „Symetria” i „Palimpsest” Konrada Niewolskiego.

Marek Wronko (Dźwięk)

Operator dźwięku. Syn Leszka Wronko, związany z kinematografią od 1977, jako samodzielny operator dźwięku zadebiutował w 1979. Współpracował z Juliuszem Machulskim („Vabank”, „Seksmisja”, „Vabank 2”, „Kingsajz”, „Kiler”, „Kiler-ów 2-ów”, „Pieniadze to nie wszystko” „Superprodukcja”, „Vinci”, „Ile waży koń trojański”, Władysławem Pasikowskim („Kroll”), Pawłem Karpińskim (”To tylko rock”), Krzysztofem Langiem („Prowokator”), Radosławem Piwowarskim („Ciemna strona Wenus”), Jerzym Stuhrem („Tydzień z życia mężczyzny”), Ryszardem Zatorskim („Nigdy w życiu”, „Tylko mnie kochaj”, „”Dlaczego nie”), Giacomo Battiato („Karol. Un Papa Primasto Uomo”), Andrzejem Wajdą („Katyń”), Piotrem Wereśniakiem („Nie kłam kochanie”) i innymi.

Film Juliusza Machulskiego pt. „Kołysanka” należy do gatunku filmowego rzadko pojawiającego się w Polsce. To film będący połączeniem humoru z elementami grozy.

Oprócz typowych efektów specjalnych, polegających na odtworzeniu rzeczywistości, gdzie widz w rezultacie nie wie, że część dzieła filmowego jest wygenerowana komputerowo, a nie zarejestrowana kamerą, w „Kołysance” mamy do czynienia z efektami ze świata fantastycznego.

Założeniem reżysera było przygotowanie efektów specjalnych, które jednocześnie są ciekawe i przekonywujące, a zarazem delikatne i nie dominujące. Udział w przygotowaniu takich efektów, był dla zespołu Crazy Sardine wyzwaniem i przyniósł ogromną satysfakcję.

Na początku był scenariusz…

Praca na efektami specjalnymi do filmu, zaczęła się już na etapie scenariusza, który był analizowany pod tym kątem, przez supervisora projektu. Następnie, w gronie kilku osób, które później wzięły udział w projekcie, były dyskutowane dostępne techniki, za pomocą których efekty zostały przygotowane. Każda ze scen efektowych, przed przystąpieniem do prac nad nią, była oceniana pod kątem stopnia trudności wykonania. Wszystko po to, by odpowiednio przygotować się do pracy, wybrać narzędzia, techniki komputerowe, doboru ludzi z odpowiednimi umiejętnościami. Niektóre efekty wymagają opracowania zupełnie nowych technik, lub pracy kreacyjnej, kiedy to zespół proponuje reżyserowi, jak dany efekt może wyglądać.

Praca nad efektami specjalnymi na etapie zdjęć do filmu

Kolejnym etapem byłą praca nad efektami specjalnymi, na etapie zdjęć do filmu. Na planie zdjęciowym zamontowaliśmy m.in. green screeny, czyli specjalne ekrany w odpowiednim – zielonym kolorze, opracowywane dodatkowe przebiegi kamery, zbierane informacje, które potem, na etapie post-produkcji, umożliwiły np. odtworzenie ruchu kamery w środowisku 3D.

Modelowanie 3D

Po tym etapie, nastąpiło wykonanie trójwymiarowych modeli w specjalnych programach graficznych do modelingu (przygotowanie wirtualnego modelu, odpowiednika rzeczywistego obiektu), następnie modele te zostały użyte w programach do animacji. W Kołysance mamy kilka scen efektowych, gdzie została odtworzona rzeczywistość np. komputerowo zbudowana część Warszawy, jak również przygotowaliśmy trójwymiarową, ale zupełnie realistyczną sowę, która kilkakrotnie występuje w ujęciach, w filmie.

Prace animacyjne i renderowanie

Po zakończeniu prac nad montażem filmu, zaczęliśmy prace animacyjne, czyli opracowaliśmy ruch np.: postaci, obiektów czy wirtualnej kamery. Po zakończeniu prac animacyjnych nastąpiło renderowanie. Renderownie to końcowy etap prac w dziale 3d.

Sceny efektowe

W filmie Kołysanka jest aż dziewięć scen efektowych.

Niektóre z tych scen są również bardzo efektowne. Do trzech nakręconych ujęć filmowych, musieliśmy dodać komputerowo wygenerowaną przez nas sowę. Komputerowa sowa musiała wyglądać, zachowywać się i poruszać jak prawdziwy ptak. Modelarz 3D wykonał bardzo szczegółowo, łącznie z otworzeniem pojedynczych piór, modele sowy. Do tego celu potrzebował, aż dwóch modeli, mimo że w filmie występuje jedna sowa, to w zależności od ujęcia używaliśmy odpowiednio modelu sowy siedzącej lub latającej. Animatorzy dużą ilość czasu poświęcili na dokładne studia nad ruchem ptaków w locie (jak pracują skrzydłami, jak balansują ciałem, jak zachowują się pióra pod działaniem wiatru), a także jak zachowuje się i wygląda ptak siedzący np. na gałęzi. W pracy nad ujęciami efektowymi z sową zastosowaliśmy również technikę nazywaną trakowaniem 3D. Odpowiednio teksturowaliśmy, czyli nadawaliśmy modelom sowy przygotowane przez nas specjalne materiały, tak aby widz miał wrażenie, że nasza komputerowa sowa posiada prawdziwe pióra, oraz oświetlaliśmy sceny. Każdy element przygotowany w komputerze i dodany do ujęcia filmowego wymaga odpowiedniego oświetlenia w programie graficznym, tak aby nie odbiegał wyglądem od całego ujęcia. Wrażenie widza musi być takie, że na obiekt 3d pada naturalne światło operujące w scenie. Po wykonaniu tych czynności, całość jest wyrenderowana. Tak przygotowane etapy pracy, zostały złożone w kompozycję na on-line.

Jak przemienić ludzi w wampirów

Jednym z kluczowych momentów w filmie jest scena, w której na oczach widza dokonuje się przemiana aktorów ucharakteryzowanych jako ludzie, w postaci wampirów. W tej scenie reżyserowi zależało szczególnie na delikatnym efekcie, który nie zaburzy charakteru całego filmu. Prace nad tym ujęciem rozpoczęliśmy od konceptu, który zaproponowaliśmy reżyserowi, oraz opracowania metody działań. Ostateczny efekt uzyskaliśmy przez połączenie kilku technik min: morfingu – czyli efektu, który umożliwia płynne przenikanie jednych elementów w drugie, oraz efektów cząsteczkowych, za pomocą których uzyskaliśmy wrażenie rozpadania się ubrań aktorów. Sporą część pracy nad sceną “przemiany” stanowiło rozdzielenie, a następnie połączenie już odpowiednio przygotowanych warstw z poszczególnymi aktorami. W ujęciu tym zastosowaliśmy motioncontrol – technologię, która umożliwia wykonanie dowolnej ilości identycznych przebiegów kamery. Głównym elementem sceny, który jest niepowtarzalny była oczywiście gra aktorska. Spasowanie i płynne przejście pomiędzy różnymi pozycjami aktorów było największym wyzwaniem w pracy nad tym ujęciem.

Czołówka. Świat rycin, magicznych znaków i tajemnych symboli.

Na dodatkową uwagę zasługuje projekt i wykonanie czołówki do filmu. Pod uwagę braliśmy kilka różnych propozycji. Ostatecznie, reżyserowi najbardziej spodobał się pomysł, podróży przez osobliwy świat stworzony ze starych rycin, różnych magicznych znaków i tajemnych symboli. Naszym celem było stworzenie atmosfery grozy i tajemniczości oraz podkreślenie historycznego aspektu opowieści o wampirach.

Samo przygotowanie materiałów użytych do animacji było bardzo pracochłonne. Wiele elementów trzeba było dorysować. Zdjęcia aktorów grających w filmie główne postaci musiały zostać przerobione, tak żeby wyglądały jak prawdziwe ryciny.

Aby osiągnąć ten efekt musieliśmy nagromadzić ogromną ilość elementów, warstw w trójwymiarowej przestrzeni Afterefecta, w której nie można poruszać się tak swobodnie jak w przestrzeni programów dedykowanych do pracy 3d. Niemniej praca bezpośrednio w programie kompozycyjnym, jakim jest Afterefect zapewnia większą elastyczność w operowaniu ogromną ilością obrazów, co przy wykonaniu tej czołówki było kluczowe. Ponadto w filmie będzie można zobaczyć: efekt demoniczne dziecko oraz magiczną miksturę.