FILM

Wall Street: Pieniądz nie śpi (2010)

Wall Street: Money Never Sleeps
Inne tytuły: Wall Street 2

Pressbook

Rok 2001. Gordon Gekko (Michael Douglas) wychodzi z więzienia odmieniony. Odsiadywał wyrok za oszustwa finansowe. Już nie jest królem Wall Street – bardziej przypomina bezdomnego, niż gwiazdę finansjery, którą kiedyś był. Nikt nie powitał go na wolności – nawet córka Winnie, o kolegach z giełdy nie wspominając. Po ośmiu latach odsiadki Gordon jest samotny i bez perspektyw na przyszłość.

Rok 2008. Jake Moore (Shia LaBeouf) to młody makler zarabiający grube miliony dla Keller Zabel Invesments, firmy Louisa Zabela (Frank Langella). Winnie (Carey Mulligan) to dziewczyna Jake’a, która podziwia w nim pasję i chęć inwestowania w odnawialne źródła energii. Dostrzega w swoim chłopaku idealizm, którego nie widziała w ojcu.

Kiedy pojawiają się plotki, że Keller Zabel ma ogromny dług, akcje firmy gwałtownie spadają. Louis Zabel walczy o przedsiębiorstwo i zwraca się z prośbą o pomoc do Rezerwy Federalnej (banku centralnego Stanu Zjednoczonych), ale spotyka się z odmową. Breton James (Josh Bralin) z potężnego banku inwestycyjnego Churchill Schwartz proponuje przejęcie Keller Zabel za minimalną cenę.

Kariera Jake’a wisi na włosku – popada w długi, może stracić pracę. Pewnego dnia trafia na wykład Gordona Gekko w Fordham University. Gekko opowiada o swojej książce „Czy chciwość jest dobra?”. Przekonuje, że nie tylko dobra, ale i powszechna, zgodna z normami. Twierdzi, że amerykańska ekonomia zmierza ku kryzysowi.

Jake i Gordon dogadują się: chłopak pogodzi go z córką (Winnie nie ma o tym pojęcia), a Gekko dostarczy mu informacji o tym, czemu bankierzy wrobili Louisa Zabela. Idealista Jake chce pomścić swego mentora, ale czy Gordon naprawdę się zmienił?

„Wall Street : Pieniądz nie śpi” to opowieść o pieniądzach i ludziach, którzy dla władzy i bogactwa zrobią wszystko. Także o mężczyźnie, który pragnie naprawić kontakty z córką, a jednocześnie kusi go perspektywa dawnego życia.

Film wyreżyserował Oliver Stone. Producentami są Edward R. Presmman i Michael Douglas, który powtarza rolę sprzed dwudziestu dwóch lat.

Stone to trzykrotny zdobywca Oscara i jeden z najbardziej uznanych współczesnych filmowców. Z przyjemnością nakręcił sequel niezwykle popularnego „Wall Street” z 1987 roku. Przekonuje, że film to świetna rozrywka, ale nie powtórka z rozrywki : „Nie chciałem nakręcić kopii „Wall Street”. Opowiadana historia jest nowa i współczesna. Minęły dwadzieścia dwa lata – realia bardzo się zmieniły.”

Michael Douglas znów wcielił się w rolę Gordona Gekko (za którą otrzymał Oscara). Jest też producentem filmu. Jego aktorskie i producenckie dokonania nagrodzono Life Achievement Award przyznaną przez American Film Institute. W filmie zobaczymy Shię LaBeoufa (jednego z najpopularniejszych aktorów młodego pokolenia, gwiazdę filmu „Transformers: Zemsta upadłych”), Josha Brolina (który za rolę w „Obywatelu Milku’ został nominowany do Oscara), Franka Langellę (który za rolę w filmie „Frost/Nixon” został nominowany do Oscara), Carey Mulligan (którą nominowano do Oscara za rolę w filmie „Była sobie dziewczyna”) oraz Susan Sarandon (laureatkę Oscara za rolę w filmie „Przed egzekucją”).

Scenariusz napisali Allan Loeb i Stephen Schaff, twórcami postaci są Stanley Weiser i Oliver Stone, a producentami Edward R. Pressman i Eric Kopellof. Pressman wyprodukował takie filmy jak „Wall Street”, „American Psycho” czy „Dziękujemy za palenie”, a Kopellof współpracował ze Stone’em przy filmie „W”. Producentami wykonawczymi są Celia Costas, Alex Young i Alessandro Camon.

Po sukcesie „Plutonu”, który opowiadał o wojnie w Wietnamie, Oliver Stone postanowił zrobić film o amerykańskiej finansjerze. „Wall Street” wyszło w 1987 roku. Młody makler (w tej roli Charlie Sheen) dał się wciągnąć w pełen blichtru światek finansistów, których królem był Gorgon Gekko (Michael Douglas). „Pragnąłem pokazać nowojorską dżunglę finansową.” – mówił Stone, którego ojciec był maklerem w Nowym Jorku. Dzisiaj rola Gordona Gekko jest kultowa, ale kiedy Stone powiedział ją Michaelowi Douglasowi aktor miał na koncie głównie udziały w komediach romantycznych. Okazało się, że świetnie się sprawdza jako mroczne, niejednoznaczne postaci.

W filmie z 1987 roku pada stwierdzenie, że chciwość jest siłą napędową amerykańskiego kapitalizmu . Gordon Gekko przekonywał, że chciwość jest dobra, bo niezależnie od tego czy pożądamy pieniędzy, miłości czy wiedzy, chciwość sprawia, że pniemy się coraz wyżej i wyżej.

„Chciwość jest dobra” – to hasło zrobiło furorę i jest używane przez finansistów i media, zwłaszcza w dobie kryzysu. Douglas otrzymał za rolę Gordona Gekko Oscara; postać przeszła do kanonu najlepszych czarnych charakterów kina. „Zagrałem wiele ról, ale to o Gordona Gekko pytają mnie najczęściej. Nie wiem czemu ludzie tak go lubią, przecież to negatywna postać!” – dziwi się aktor, ale po chwili dodaje : „Wall Street to teatr. Ludzie kochają opowieść o władzy i żądzy posiadania. Chyba dlatego widzowie zapamiętali Gordona Gekko”.

„Pisano o nim w prasie finansowej, był obecny w mediach. To postać kultowa. „Wall Street” miało duży wpływ na rzeczywistość. Wykreowało nawet styl i sposób bycia finansistów.” – mówi producent Edward Pressman.

Gekko ma charyzmę i zero skrupułów. Stał się idolem maklerów, którzy zaczęli się czesać i ubierać jak on.

„Z biegiem lat film staje się coraz bardziej popularny. Zrobiłem go jako opowieść o moralności, a wiele osób odebrało go zupełnie inaczej. Wciąż spotykam ludzi, którzy mówią, że dzięki temu filmowi postanowili zostać maklerami. Wiem, że przynajmniej kilka z tych osób odnosi sukcesy. Oczywiście uczciwie.”- mówi Oliver Stone.

Reżyser przyznaje, że nie spodziewał się, że świat czeka najgorszy kryzys finansowy od czasów Wielkiego Kryzysu. Po „Wall Street” wyreżyserował takie filmy jak „Urodzony czwartego lipca”, „Urodzeni mordercy”, „JFK” czy „W”. Tymczasem rekiny finansjery stawały się coraz bogatsze. „Lata dziewięćdziesiąte i pierwsze lata dwudziestego pierwszego wieku były okresem pomnażania majątków. Miliony przechodziły w miliardy. Banki stały się równie zachłanne jak Gordon Gekko.” – komentuje reżyser i dodaje : „W 2008 roku nie było już takich postaci jak Gekko . Były instytucje. Dawniej bank był bankiem, a firma ubezpieczeniowa firmą ubezpieczeniową. Potem role się pomieszały na skutek zmian wprowadzonych w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.”

W obliczu nieciekawej sytuacji gospodarczej narodził się pomysł zrealizowania sequela „Wall Street”. Na początku 2009 roku Oliver Stone przeczytał scenariusz Allana Loeba i postanowił go zrealizować.

„Loeb zna świat finansów i świetnie opisał to co się w nim działo przez ostatni rok. Kiedy Oliver przeczytał jego scenariusz bardzo się zapalił do jak najszybszego zrealizowania tego filmu.” – mówi producent Edward Pressman. „Pokazaliśmy jak doszło do kryzysu, który wybuchł w 2008 roku.” – mówi reżyser.

Michael Douglas dodaje : „Obecna sytuacja ekonomiczna jest jeszcze ciekawsza niż to co działo się w latach osiemdziesiątych”. Producent Eric Kopeloff (który współpracował ze Stone’em przy filmie „W.”) podsumowuje : „Nie mogliśmy wybrać lepszego momentu na nakręcenie drugiej części „Wall Street”.

Pisząc scenariusz Loeb spotykał się z szefami funduszy hedgingowych i największych banków. Zależało mu na napisaniu jak najlepszej historii, zwłaszcza że Michael Douglas podkreślił, że powtórzy rolę Gekko tylko wtedy, gdy scenariusz mu się spodoba. „Czułem się jak Bud Fox [bohater „Wall Street” grany przez Charlie’ego Sheena]. Miałem poznać Gordona Gekko! - śmieje się Loeb i dodaje : „Michael Douglas to wspaniały aktor. Byłem zachwycony możliwością współpracy.”

Scenariusz Loeba i Schiff nie tylko opisuje amerykańską gospodarkę końca 2008 roku, ale i historię człowieka, który przechodzi wewnętrzną przemianę. Douglas szybko potwierdził swój udział w projekcie.

Akcja filmu zaczyna się w 2001 roku kiedy Gekko wychodzi z więzienia po ośmiu latach odsiadki. Kiedy odsiadywał wyrok żona się z nim rozwiodła, a syn zmarł. Córka Winnie nie chce mieć z nim nic wspólnego, bo obwinia go za rozbicie rodziny. „Gekko był na szczycie, a teraz musi odbić się od dna.”- mówi aktor.

„Nie tylko stracił rodzinę, ale i pozycję. Trafił do więzienia jako gruba ryba, która miała na koncie pięćdziesiąt milionów dolarów. Wyszedł z niego z niczym. Wrócił do świata, który nie jest już takim światem jaki znał. Rzeczywistość jest zupełnie inna.” – dodaje Loeb.

Douglas mówi o swoim bohaterze, że więzienie dużo go nauczyło : „Miał dużo czasu na przemyślenia. Analizował sytuację na rynku i wiedział, że czeka nas kryzys.”

Gekko wychodzi z więzienia wiedząc jedno : musi odzyskać utraconą pozycję. Nie chodzi tylko o pieniądze. Pragnie znów być znany i szanowany. Dlatego pisze książkę. Zależy mu też na nawiązaniu kontaktu z córką. Okazuje się, że niełatwo pogodzić te pragnienia…

Aby zrealizować cele, dogaduje się z Jake’em Moore’em – narzeczonym Winnie. Chłopak jest zdolnym maklerem, jednym z tych którzy zanim skończą trzydzieści lat mają na koncie miliony. Gekko wykorzystuje Jake’a, by pogodzić się z córką, a Jake liczy na to, że Gekko pomoże mu uratować Keller Zabel przed przejęciem przez Brettona Jamesa.

Rolę Jake’a powierzono jednemu z najpopularniejszych i najzdolniejszych aktorów młodego pokolenia – dostał ją Shia LaBeouf znany z takich filmów jak „Transformers”, „Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki” czy „Niepokój”. „Przypomina mi młodego Toma Cruise’a, który zagrał u mnie w „Urodzonym czwartego lipca”. Łączy ich podobna energia i zapał do pracy.” – mówi reżyser.

LaBeouf z radością przyjął rolę. „Uwielbiam „Wall Street”. Kiedy zaproponowano mi udział w filmie, nie wahałem się. Jestem fanem Olivera Stone’a. Jego filmy nie są płytką rozrywką.” – mówi aktor i dodaje : „Ostatnio występowałem w takich produkcjach jak „Transformers” czy „Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki”. Pragnąłem zagrać w realistycznym filmie z pazurem. Oliver Stone właśnie takie kręci.”

LaBeouf opisuje Jake’a jako skromnego idealistę, który pracuje dla swojego mentora Louisa Zabela : „Wychowywał się na Long Island, bez ojca. Zaraz po studiach dostaje pracę w Keller Zabel. Powoli pnie się po drabinie sukcesu, aż w końcu, mimo młodego wieku, zostaje prawą ręką Zabela. Kiedy zaczynaliśmy prace nad tym filmem nie miałem pojęcia o świecie finansów. Oliver poradził mi, żebym nadrobił braki w wiedzy. Zrobiłem to.”

Aktor nie tylko zaczął inwestować, ale i zrobił licencję maklera. „Shia zaimponował nam zaangażowaniem i chęcią nauki.”- mówi producent Eric Kopeloff.

Reżyser również przyglądał się współczesnemu światu finansjery. „Wall Street” pokazywało życie gwiazd giełdy. Oliverowi zależało, aby druga część była równie autentyczna.” – mówi producent Ed Pressman.

„Przekonałem się, że dla Olivera najważniejsza jest autentyczność filmu. Widzowie nie będą mieli wątpliwości, że pokazaliśmy dzisiejsze Wall Strret takim jakim jest.” – mówi Loeb.

Stone i jego ekipa spotykała się z szefami banków i instytucji finansowych, finansistami i politykami. „Zrobiliśmy wszystko, by film był wiarygodny.” – podsumowuje reżyser.

„Przeprowadziliśmy dziesiątki fascynujących wywiadów. Większość osób, z którymi rozmawialiśmy chętnie odpowiadała na nasze pytania. Byli bardzo otwarci i przyznawali, że uwielbiają „Wall Street” i Gordona Gekko.”- mówi Kopeloff.

Przez te dwadzieścia lat (między jednym, a drugim filmem) dużo się zmieniło. Maklerzy nie zarabiają dziesiątek, ale setki milionów dolarów. Breton James grany przez Josha Brolina to właśnie typ finansisty, który zawrotną karierę. „To nasz czarny charakter. Bogaty arogant, jeden z kilku wspólników w potężnym banku inwestycyjnym.” – mówi Stone.

Bralin, który był kiedyś day traderem, z przyjemnością przyjął rolę u Stone’a, u którego zagrał w „W”. „Doświadczenie zawodowe sprawiło, że czułem się pewnie w tej roli. Zawsze fascynował mnie świat finansów. Z przyjemnością zagrałem w tym filmie, zwłaszcza że reżyserował go Oliver Stone.” – wspomina aktor i tak opisuje graną przez siebie postać: „James to błyskotliwy biznesmen umiejący wykorzystać słabe punkty przeciwnika.”

James i Gekko znają się i nie są przyjaciółmi. Jake ma nadzieję, że dzięki Gordonowi pozna słabości wroga. Uzyska pomoc, ale pod jednym warunkiem : pomoże mu naprawić kontakty z córką Winnie, z którą jest zaręczony. „Winnie nie chce, żeby narzeczony pracował z jej ojcem, ale chłopak wie, że Gekko może mu pomóc. W zamian obiecuje, że spróbuje nakłonić narzeczoną do odnowienia kontaktu.”- mówi Shia LaBeouf.

Rolę Winnie powierzono Carey Mulligan, która zbiera świetne recenzje za „Była sobie dziewczyna”, w której zagrała główną rolę. „Zadzwoniłem do Carey i poprosiłem, by zapoznała się ze scenariuszem, bo chcę ją obsadzić w roli Winnie. Była zaskoczona, że nie musi brać udziału w castingu.” – wspomina reżyser.

„Winnie ma za sobą trudne doświadczenia. Jej ojciec był grubą rybą. Gdy trafił do więzienia, wiedzieli o tym wszyscy. Jej rodzice się rozwiedli, a dzieciństwo szybko skończyło.” – mówi Carey.

Winnie zrywa kontakty z ojcem i zostaje dziennikarką polityczną. „Odcięła się od ojca i prowadzi zupełnie inne życie niż on. Mimo to nie da się ukryć, że odziedziczyła po nim wolę walki.”

Aktorka była pod wrażeniem tego jak autentyczny jest scenariusz – zarówno wiarygodnego przedstawienia współczesnego świata finansowego jak i realistycznego pokazania osobistych dramatów bohaterów. „Nie tylko widzimy jak wyglądają spotkania biznesowe wysoko postawionych ludzi, ale i co dzieje się po nich. Poznajemy rekiny finansjery zarówno od zawodowej jak i prywatnej strony.” – mówi Carey.

Winnie nie jest jedyną kobietą w życiu Jake’a. Równie ważna jest dla niego matka, Sylvia Moore. Sylvia została w latach dziewięćdziesiątych agentką nieruchomości i popadła w problemy finansowe. Ma nadzieję, że syn ją z nich wyciągnie. Początkowo próbuje sprzedać mu dom, a potem prosi go o pożyczkę.

Stone powierzył rolę Sylvii Susan Sarandon. „Zawsze chciałem z nią pracować. Podziwiam jej talent.” – tłumaczy swój wybór reżyser.

Jake wychowywał się bez ojca, ale traktuje szefa trochę jak swego rodziciela. „Jake szanuje Lou, liczy się z jego zdaniem i podziwia go. Łączy ich bardzo ciepła relacja.” – mówi wcielający się w Zabela Frank Langella i opowiada co skłoniło go do przyjęcia roli w filmie : „Przede wszystkim świetnie napisany scenariusz doskonale opisujący dzisiejszy świat. Sądzę, że film będzie niemniej popularny niż jego pierwsza część.”

W filmie zobaczymy także aktorskiego weterana Eliego Wallacha, który wciela się w Julie’ego Steinhardta, wspólnika banku Churchill Schwartz, w którym pracuje Breton James. „Eli to wspaniały aktor, który idealnie pasował mi do roli starego finansowego wyjadacza. Wspaniale się spisał.” – mówi Stone.

Eli mówi o swoim bohaterze, że to człowiek który przeżył Wielki Kryzys z 1929 roku i staje przed kolejnym wielkim krachem : „Opowiada kolegom jak było w latach trzydziestych i próbuje doradzić co robić teraz, ale rady nie zawsze są pomocne..”

„Warto obejrzeć ten film, bo pokazuje dzisiejsze Wall Street i co doprowadziło do krachu.” – dodaje aktor.

Zdjęcia rozpoczęły się na Manhattanie w sierpniu 2009 roku. Trwały dwanaście tygodni i kręcono je w Nowym Jorku i okolicach. Producentka wykonawcza Celia Costas była odpowiedzialna za wybór lokalizacji do pierwszej części filmu : „W latach osiemdziesiątych było zupełnie inaczej, niż dziś. Wtedy kręcenie filmu w Nowym Jorku nie było czymś normalnym. Jako pierwsi nakręciliśmy scenę w AT&T Building na Madison Avenue.”

Oliver Stone i jego ekipa nie mieli tak dużych problemów z dostępnością lokalizacji jak dwadzieścia lat. Wręcz przeciwnie : „Zwracaliśmy się do trading firms [firmy grające na giełdzie własnym kapitałem, dla swoich zysków] z prośbą o umożliwienie nam kręcenia scen. Odzew był pozytywny. Pozwalano nam kręcić nawet w tłocznych biurach, w których panował zgiełk. Zdarzało się, że pracownicy stawali jak wryci kiedy orientowali się, że do biura wszedł Oliver Stone. A potem oklaskiwali go na stojąco.” – mówi Kopeloff.

„Wielu pracowników branży finansowej to fani „Wall Street”. Ponieważ pozwolili nam kręcić w swoich firmach, załapali się na statystów.” – śmieje się Celia Costas.

„Parkiety giełdowe zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Zależało mi na tym, aby kręcić w najbardziej spektakularnych miejscach.” - mówi scenografka, Kristi Zea i dodaje : „Kręciliśmy między innymi w Royal Bank of Canada, World Financial Center na Manhattanie, Creditex na Manhattanie czy Knight Capital w Jersey City.”

„Postęp technologiczny sprawił, że to wszystko wygląda zupełnie inaczej niż w latach osiemdziesiątych. Komputery zrewolucjonizowały świat finansów.” – dodaje Zea.

LaBeouf dodaje, że również sprawiły, że stał się zamknięty : „Finansiści wymieniają się prywatnymi informacjami. Dzięki takim serwisom jak Tweeter publikują najświeższe newsy, do których dostęp mają wybrani.”

Telewizja również wiąże się z postępem technologicznym. W filmie widać wielu popularnych komentatorów finansowych. LaBeouf i Brolin zwiedzali parkiety giełdowe, między innymi Nowojorskiej Giełdy Papierów Wartościowych.

„Niesamowicie było zobaczyć na własne oczy jak to wszystko funkcjonuje. Maklerzy opowiadali jak było kiedyś, a jak jest teraz.” – mówi Brolin.

Oliver Stone umożliwił członkom obsady spotkanie z profesorem Nourielem Roubinim, który przewidział kryzys 2008 roku, a także rozmowy z George’em Sorosem (znanym inwestorem), Samem Waksalem (założycielem ImClone), Jamesem Chaosem (menadżerem funduszu hedgingowego obracającego miliardami dolarów) i Vincentem Farrellem Jr, naczelnym inwestorem Soleil Securities.

„Scenariusz tego filmu jest naprawdę dobry. Bardzo realistyczny.” – przekonuje Farrell, który był konsultantem filmu i udzielał wyczerpujących odpowiedzi na pytania twórców pragnących nakręcić jak najbardziej autentyczny film. „Byłem pod dużym wrażeniem ich starań.” – przyznaje Farrell.

Kostiumy są dziełem Ellen Mirojnick, która pracowała przy „Wall Street”. Jest odpowiedzialna za styl Gordona Gekko, który stał się niezwykle modny wśród ludzi z branży finansowej. Ellen kilkakrotnie współpracowała z Michaelem Douglasem : zaprojektowała kostiumy do „Fatalnego zauroczenia” i „Czarnego deszczu”, w których zagrał aktor. Wspomina, że pracując nad kostiumami do „Wall Street” odkryła, że finansiści to konserwatywni ludzie. Chciała, by Gordon Gekko się wyróżniał : „To czarny charakter. Musiał uwodzić, czarować władzą. Zależało mi, by przypominał Cary’ego Granta. Eleganta z lat trzydziestych. Gekko to przystojny, przykuwający uwagę facet.”

„Fryzura na Gekko” była pomysłem Douglasa. „To Michael zaproponował, żeby Gordon czesał się jak Pat Rile. To był strzał w dziesiątkę.” – mówi Ellen.

W 2008 roku Gekko nie jest tym samym facetem co kiedyś. Ma na koncie wyrok, straci pozycję i promuje książkę, dzięki której chce wrócić na szczyt. Nie przypomina eleganckiego przystojniaka, którym był. „Ubiera się na luzie, choć nadal porządnie. Finansowy rekin w owczej skórze.” – komentuje ze śmiechem Mirojnick.

Garnitury dla LaBeoufa i Brolina były szyty na zamówienie. „Dzisiejsi maklerzy są jeszcze bogatsi, niż dwadzieścia lat temu. Męscy, silni, wpływowi. Podkreślają to na każdym kroku, między innymi drogimi ubraniami.” – mówi Mirojnick.

Grana przez Carey Mulligan Winnie Gekko to skromna dziewczyna. Ubiera się w proste, nie rzucające się w oczy ubrania, choć w jednej ze scen ma na sobie piękną suknię Oscara de la Renty. „Włożyła ją na galę w Metropolita Museum of Art. To intrygujący wieczór, podczas którego Gordon spotyka swojego dawnego wroga, któremu wiedzie się o wiele lepiej niż jemu.” – opowiada Mirojnick.

Scenę nakręcono w nowojorskim Cunard Building. Na eleganckiej gali pojawiają się znamienici goście : śmietanka finansjery. „Oliver pragnął, by gala przypominała przyjęcie na „Titanicu” przed zatonięciem.” – mówi scenografka Kristi Zea.

„Zadbaliśmy o pełen przepychu wystrój. Świetnie spisał się też autor zdjęć Rodrigo Prieto, dzięki któremu światło czaruje i przyciąga wzrok.” – dodaje Zea.

Stone współpracował z Prieto przy „Aleksandrze” i dokumentalnych „Comandante”, „Looking for Fidel” i „Persona Non Grata”. Producent Ed Pressman określa ich współpracę jako świetną : „Pozwalają sobie na improwizację, dzięki czemu film jest dynamiczny, pełen energii.”

„Sądzę, że ten film to majstersztyk potwierdzający, że Oliver Stone to wspaniały artysta.” – dodaje Pressman. „Film opowiada nie tylko o zgubnej chciwości, ale i zazdrości, i niezdrowym nadmiarze. Zachłanność i chęć posiadania nie muszą być złe. Mając pięćdziesiąt milionów dolarów powinniśmy zaspokoić chęć posiadana, bo to dużo pieniędzy. Jeśli chcemy mieć więcej tylko dlatego, że kolega ma więcej – to niezdrowa zazdrość i zgubna chciwość. Chęć posiadania to coś pierwotnego. Wszyscy chcemy „mieć”. Problemem jest to, że w obecnych czasach walka o posiadanie jest czymś normalnym i pragniemy dużo więcej, niż potrzebujemy.” – mówi Oliver Stone.

MICHAEL DOUGLAS (Gordon Geeko) to uznany aktor i producent,, którego kariera trwa od czterdziestu lat. Gra w filmach, teatrze i telewizji. Kiedy w 1975 roku został jednym z producentów „Lotu nad kukułczym gniazdem” był już znanym aktorem. Na koncie mam między innymi Oscara za rolę w „Wall Street”.
Pochodzi z New Jersey. Jest synem Kirka i Diany Douglasów, ukończył University of California. Po przeprowadzce do Nowego Jorku współpracował z American Place Theater i Neigbourhood Playhouse.
Jego pierwszą dużą rolą była ta w „The Experiment” Ellen M. Violet wystawianym w CBS Playhouse. Zagrał główne role w „Hail, Hero!,” “Adam at 6 AM,” “Summertree” i “Napoleon and Samantha.”.
W 1972 roku dostał rolę w „Ulicach San Francisco” – jednym z najpopularniejszych seriali stacji ABC. Otrzymał za nią trzy nominacje do nagrody Emmy i wyreżyserował dwa odcinki.
Marzył o zrealizowaniu ekranizacji powieści Kena Keseya „Lot nad kukułczym gniazdem”. Wyprodukował go razem z Saulem Zaentzem; obraz otrzymał Oscary za najlepszy film, reżyserię, aktora, aktorkę i scenariusz.
W 1979 roku wyprodukował „Chiński syndrom”, w którym zagrali Jane Fonda i Jack Lemmon. Zagrał w „Śpiączce” Michaela Crichtona, „Teraz moja kolej” Claudii Weill i „Trybunale” Petera Hyamsa.
W 1984 roku wyprodukował „Miłość, szmaragd i krokodyl”, w którym zagrał u boku Kathleen Turner i Danny’ego DeVito. Wystąpił też w „Gwiezdnym przybyszu”, „Klejnocie Nilu” (drugiej części „Miłości, szmaragdu i krokodyla”). Rok później wystąpił w filmowej wersji musicalu „Chorus Line” w reżyserii Richarda Attenborougha.
Rok 1987 przyniósł dwa przeboje filmowe z udziałem Michaela Douglasa – „Fatalne zauroczenie” i „Wall Street”. Za rolę w tym drugim otrzymał Oscara.
W 1992 roku zagrał w „Nagim instynkcie” Paula Verhoevena – erotycznym thrillerze, w którym partnerowała mu Sharon Stone. Rok później wystąpił w „Upadku” Joela Schumachera, a w kolejnych latach w „W sieci” z Demi Moore, „Miłości w Białym Domu” z Annette Bening, „Duchu i Mroku”, „Grze” i „Morderstwie Doskonałym”.
W latach dziewięćdziesiątych wyprodukował takie filmy jak „Linia życia”, „Marzyciele, czyli potęga wyobraźni”, „Made in America”, „Bez twarzy” i „Rain Maker”.
W 2000 roku zagrał w „Cudownych chłopcach”. Nominowano go do Złotego Globu i nagrody BAFTA. Wystąpił też w filmie „Traffic” , którego obsadę nominowano do SAG Award. W 2002 roku wystąpił gościnnie w serialu „Will i Grace”, za co nominowano go do nagrody Emmy.
Rok później zagrał u boku ojca we „Wszystko w rodzinie”. Najnowsze filmy z jego udziałem to między innymi „Ja, ty i Dupree”, „Król Kalifornii”, „Duchy moich byłych” i „Solitery Man”.
W 1988 roku został Posłańcem Pokoju ONZ, a w 2004 roku wręczono mu nagrodę im. Cecila B. DeMille’a przyznawaną przez Hollywood Foreign Press Association.
Jego żoną jest aktorka Catherine Zeta-Jones. Mają syna Dylana i córkę Carys. Douglas ma też syna Camerona z poprzedniego małżeństwa.

SHIA LaBEOUF (Jake Moore) to jeden z najpopularniejszych aktorów młodego pokolenia. Utalentowany, pełen energii; obsadzany w głównych rolach.
W zeszłym roku zagrał w „Zakochanym Nowym Jorku” w nowelce Anthony’ego Minghelli wyreżyserowanej przez Shekara Kapura, a także w „Transformers: Zemsta upadłych” Michaela Baya z Mgan Fox.
Na swoim koncie ma udział w takich filmach jak „Eagle Eye” D.J Caruso, „Niepokój” wyprodukowany przez Stevena Spielberga czy „Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki”.
Popularność przyniósł mu „Niepokój” z 2007 roku i kinowy hit – „Transformers”, po którym Shia użyczył głosu pingwinowi Cody’emu w rysunkowym filmie „Na fali”.
W 2006 roku wystąpił w filmie „Wszyscy twoi święci” z Robertem Downeyem Jr., którego obsada otrzymała nagrodę dla najlepszego zespołu aktorskiego na Festiwalu Filmowym w Sundance, a także w filmie „Bobby” w reżyserii Emilio Esteveza.
W 2005 roku można było go oglądać w „Najwspanialszej grze w dziejach” na podstawie powieści Marka Frosta. Rok wcześniej zagrał w „Ja, robot” z Willem Smithem i thrillerze science-fiction „Constantine” opartym na komiksie „Hellblazer”.
W roku 2003 wystąpił w „Kto pod kim dołki kopie” z Sigourney Weaver i Jonem Voightem na podstawie książki Louisa Sachara. Otrzymał za swoją rolę nominację do nagrody dla najlepszego debiutu na MTV Movie Awards. W tym samym roku zagrał w filmach „Aniołki Charliego: Zawrotna szybkość” i „Bitwa pod Shaker Heights” produkcji Matta Damona i Bena Afflecka.
W 2007 roku ogłoszono go „Gwiazdą Jutra”, a rok później brytyjscy widzowie wybrali go najlepszym młodym aktorem. Za rolę w „Transformers” otrzymał cztery nominacje do Teen Choice Awards (zdobył statuetkę za najlepszy debiut).
Na małym ekranie można było go oglądać w serialu „Świat nonsensów u Stevensów”. W 2003 roku otrzymał za swoją rolę dla najlepszego aktora seriali dziecięcych.

JOSH BROLIN (Bretton James) słynie z odwagi, dzięki której przyjmuje role zarówno w hollywoodzkich jak i niezależnych produkcjach.
Za rolę w „Obywatelu Milku” nominowano go do Oscara i SAG Award, otrzymał nagrody przyznawane przez New York Critics Circle i Nartional Board of Review. Krytycy świetnie ocenili jego występ w filmie „W”, w którym wcielił się w George’a W. Busha.
Niedługo będzie można go oglądać w filmach „Jonah Hex” i najnowszym filmie Woody;ego Allena, w którym zagrali również Anthony Hopkins, Naomi Watts, Frida Pinto i Antonio Banderas.
Był jednym z producentów filmu dokumentalnego „The People Speak” na podstawie książki „A People’s History of the United States”. Opowiada między innymi o wojnie i walkach o równouprawnienie. Zobaczymy w nim Matta Damona, Viggo Mortensena, Seana Penna i Davida Strathairna.
Wystąpił w filmie „To nie jest kraj dla starych ludzi” braci Coen, który nagrodzono czterema Oscarami, a także w „American Gangster” Ridleya Scotta, którego obsadę nagrodzono SAG Award dla najlepszego zespołu aktorskiego. W 2008 roku zadebiutował jako reżyser krótkometrażowym filmem „X”, do którego napisał scenariusz. Obraz wyświetlano między innymi na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Santa Barbara, South by Southwest i AFI Dallas Film Festival.
Zadebiutował rolą w filmie „Goonies” Richarda Donnera. Można było go oglądać między innymi w „Człowieku widmo”, „Wściekłości”, „Igraszkach z losem”, „Planet Terror”, „W dolinie Elah”, „Ekipie wyrzutków”, „Nocnej straży”, „Spisku doskonałym”, „Mutancie” czy „Błękitnej głębi”.
Na małym ekranie można było go oglądać w serialach „Młodzi jeźdźcy”, „Winnetka Road” i politycznym „Mr. Sterling” czy filmie telewizyjnym „Private Eye”.
Przez pięć lat współpracował z Anthonym Zerbą w GeVa Theatre w Rochester. Wyreżyserował i zagrał w kilku sztukach wystawianych na Reflections Festival. Można było go oglądać również na Broadwayu w „True West” Sama Sheparda.

CAREY MULLIGAN (Winnie Gekko) ma na swoim koncie nominację do Oscara za rolę w „Była sobie dziewczyna” według scenariusza Nicka Hornby’ego w reżyserii Lone Scherfig. Wcieliła się w szesnastoletnią Jenny uwiedzioną przez starszego mężczyznę (Peter Sarsgaard).
Wystąpiła w takich filmach jak „Najlepszy” Shany Fest, „Neper Let Me Go” na podstawie powieści Kazuo Ishiguro, „Wrogowie publiczni” z Johnnym Deppem i Christianem Bale’em, „Bracia” Jima Sheridana, „Duma i uprzedzenie” czy „ And When Did You Last See Your Father?”.

ELI WALLACH (Julie Steinhardt) jest prawdziwym weteranem : jego kariera trwa od siedemdziesięciu lat; aktor ma na swoim koncie udział w filmach i sztukach teatralnych.
Po ukończeniu City College of New York otrzymał stypendium w New York’s Neighborhood Playhouse. Walczył w Drugiej Wojnie Światowej; po powrocie z frontu zadebiutował na Broadwayu – w 1945 roku w „Skydrift”. Był jednym z pierwszych członków Actor’s Studio, grał w American Repertory Theater, a za rolę w „The Rose Tattoo” Tennessee Williamsa otrzymał nagrodę Tony. W latach pięćdziesiątych cieszył się opinią jednego z najlepszych aktorów teatralnych; wystąpił w takich sztukach jak Rhinoceros,” „The Tiger”, „The Typist, “The Waltz of the Toreadors”, „Every Good Boy Deserves Favour.”
Na początku lat czterdziestych pojawił się na małym ekranie w takich programach jak „The Lark,” “Skokie,” “Anatomy of an Illness,” “Legacy of Lies” i serialu “Our Family Honor”. Na dużym ekranie zadebiutował rolą w „Baby Doll”. Przez te kilkadziesiąt lat można było go oglądać w takich filmach jak „Siedmiu wspaniałych”, „Ojciec chrzestny 2”, „Dobry, zły i brzydki”, „Żelazny krąg”, „Siła ognia”, „Ale kino”, „Jak ukraść milion dolarów” czy „Lord Jim”.
W latach dziewięćdziesiątych udzielił głosu programom „Baseball” i „The West”. Wystąpił w takich filmach jak „Partner”, „The Holiday”, „Zakochany Nowy Jork” czy „Zakazany owoc”. Ostatnio można było go oglądać na małym ekranie w serialu „Siostra Jackie”. Napisał książkę „The Good, The Bad and Me : In My Anecdotage”.

SUSAN SARANDON (Sylvia Moore) to piękna i niezwykle utalentowana aktorka znana z takich filmów jak „Byki z Durham”, „Thelma i Louise”, „Olej Lorenza” czy „Klient”. Za rolę w „Przed egzekucją” otrzymała Oscara i SAG Award.
Zadebiutowała w filmie „Joe”, po którym wystąpiła w „Wielkim Waldo Pepperze”, „Zakochanych w Molly”, „Stronie tytułowej” i „The Rocky Horror Picture Show”. W 1978 roku zagrała w kontrowersyjnej „Ślicznotce” z Brooke Shields, a dwa lata później w „Atlantic City” (za swoją rolę otrzymała pierwszą nominację do Oscara). Najnowsze filmy z jej udziałem to „Nostalgia anioła” Petera Jacksona, „Solitary Man” z Michaelem Douglasem i „Leaves of Grass” z Edwardem Nortonem. W ostatnich latach można było ją oglądać w takich filmach jak „Miłość i papierosy”, „Facet od WF’u”, „Zaczarowana” i „W dolinie Elah”.
Wcześniej wystąpiła między innymi w produkcjach „Zatańcz ze mną”, „Alfie”, „Czekając na cud”, „Mila księżycowego światła”, „Ucieczka od życia”, „Siostrzyczki”, „Półmrok”, „Illuminata”, „Mamuśka”, „Tajemniczy Joe” czy „Wszędzie byle nie tu”.
Zagrała w filmie „Bernard i Doris” produkowanym przez HBO, za rolę w którym nominowano ją do Emmy i Złotego Globu.
Użyczyła głosu do takich filmów jak „Rugratsy w Paryżu”, „Jakubek i brzoskwinia olbrzymka” i „Koty i psy”. Była narratorką dokumentu „900 Women”.
Największą popularność przyniosły jej role w filmach „Czarownice z Eastwick”, „Biały pałac”, „Małe kobietki”, „Styczniowy człowiek”, „Zagadka nieśmiertelności” i „Margines życia”.
Na małym ekranie można było ją oglądać w serialu „Ostry dyżur”, a także filmach telewizyjnych : „Ziemskie namiętności”, „Waleczne kobiety”, „I będę żyć” i „Dzieci Diuny”.
W 2009 roku wystąpiła na Broadwayu w „Exit the King” z Geoffreyem Rushem i „An Evening with Richard Nixon”. Na Off-Broadwayu można było ją oglądać w „A Coupla of White Chics Sitting Around Talkin” i thrillerze „Extremities”, a także w off-ff-broadwayowskim „The Guys”.

FRANK LANGELLA (Louis Zabel) jest uznanym aktorem teatralnym i filmowym. Przez wszystkie lata kariery udowodnił, że jest niezwykle utalentowanym i wszechstronnym aktorem. Dziennikarze często opisują go jako „najlepszego z najlepszych” (m.in. Clive Barnes z „The New York Post” i Ben Brantley z „The New York Times”). W ostatnich latach powrócił na Broadway i równie często grywa w teatrze, jak i w filmach.
Urodził się w Bayonne w stanie New Jersey w 1938 roku. Jako jedenastolatek zagrał w szkolnym przedstawieniu o Abrahamie Lincolnie i złapał aktorskiego bakcyla. Ukończył wydział aktorski na Syracuse University i od razu zaczął grać w teatrach na wschodnim wybrzeżu i na środkowym zachodzie. W 1963 roku zadebiutował w „The Immoralist” na off-Broadwayu. W latach 1964 i 1966 otrzymał Obie Award, a w 1969 roku Drama Desk za rolę w „A Cry of Players”. W 1974 roku zadebiutował na Broadwayu w „Seascape” Edwarda Albee i zdobył nie tylko kolejną Drama Desk, ale i nagrodę Tony.
W 1970 roku zadebiutował w filmie „Pamiętnik szalonej gospodyni” i kultowej już komedii Mela Brooksa „Dwanaście krzeseł”. W 1977 roku można było go oglądać w broadwayowskim „Draculi”, a dwa lata później w jego filmowej wersji.
W latach dziewięćdziesiątych można było go oglądać w takich filmach jak „Dave”, „Lolita” czy „Dziewiąte wrota”, a także w wielu sztukach wystawianych w nowojorskich teatrach.
Za rolę w „Fortune’s Fool” otrzymał drugą nagrodę Tony, a w 2007 roku trzecią, za rolę we „Frost/Nixon”. W 2008 wystąpił w „A Man for All Seasons” i zdobył uznanie widzów i krytyków, podobnie jak za rolę w „Good Night and Good Luck” George’a Clooneya z 2005 roku.
W 2008 roku zagrał w filmie „Frost/Nixon” – za rolę prezydenta Nixona nominowano go do Oscara, Złotego Globu i nagrodySAG.
W 2003 roku przyjęto go do Theatre Hall of Fame. Ma na swoim koncie dziesiątki nagród teatralnych i filmowych – m.in. Tony, Obie, Emmy, Złote Globy, Cable ACE czy Oscary.

OLIVER STONE (reżyseria) to jeden z najbardziej uznanych amerykańskich reżyserów. Zrealizował takie filmy jak „W”, „World Trade Center”, „Aleksander”, „Męska gra”, „JFK”, „The Doors”, „Urodzony czwartego lipca”, „Wall Street”, „Pluton”, „Salwador”, „Rozmowy radiowe”, „Ręka” czy „Seizure”. Był też scenarzystą lub jednym ze scenarzystów tych filmów. Napisał też scenariusze do filmów „Człowiek z blizną”, „Conan barbarzyńca”, „Rok smoka” czy „Droga przez piekło”. Wyreżyserował cztery filmy dokumentalne : „Looking for Fidel”, Comandante”, „Persona Non Grata” i „South of the Border”. Pracuje nad dziesięcioodcinkowym serialem dokumentalnym dla stacji Showtime – „Secret History of the United States”. Wyprodukował między innymi „Skandalistę Larry’ego Flinta”, „Klub szczęścia”, „Błękitną stal” i „Kolor miłości”. Za „The Last Days od Kennedy and King” został nominowano do nagrody Emmy, podobnie jak za film dla stacji HBO „Świadek oskarżenia”. Zdobył dwa Oscary za reżyserię : za „Urodzonego czwartego lipca” i „Pluton”, a także za scenariusz do „Midnight Express”. Nominowano go za „JFK” (reżyseria) i „Nixona”(scenariusz). W 1997 roku napisał książkę „A Child’s Night Dream”. Wydał także zbiór dwustu esejów o tematyce filmowej, kulturowej i politycznej zatytułowany „Oliver Stone’s America”. Zanim został filmowcem był nauczycielem w Wietnamie, marynarzem, taksówkarzem, posłańcem i handlowcem. W latach 1967-68 walczył w Wietnamie (otrzymał Brązową Gwiazdę).

ALLAN LOEB (scenariusz) jest obecnie wschodzącą gwiazdą pośród hollywoodzkich scenarzystów. Pierwszym filmem zrealizowanym na podstawie jego scenariusza była „Druga szansa” z Halle Berr, Benicie del Toro i Davidem Duchovnym. Później nakręcono „21” z Kevinem Spaceyem, Kate Bosworht i Jimem Sturgessem, a obecnie trwają prace nad „The Baster” z Jennifer Aniston. Pracował dla telewizji : był pomysłodawcą, scenarzystą i producentem „New Amsterdam” i „The Beast” z Patrickiem Swyaze’em. Do 1992 roku pracował w Chicago Board of Trade. Potem postanowił wyjechać do Los Angeles i zrealizować marzenie o byciu scenarzystą. Kształcił się na UCLA, a swój pierwszy scenariusz sprzedał wytwórni DreamWorks w 1997roku. Nie było mu łatwo i rozważał zrezygnowanie z zawodu, ale w 2004 roku napisał scenariusz „The Only Living Boy in New York” – film jest w trakcie realizacji.

STEPHEN SCHIFF (scenariusz) tu uznany scenarzysta i dziennikarz. Napisał scenariusze do takich filmów jak „Lolita” Adriana Lyne’a z 1997 roku czy „Głębia oceanu” z 1999 roku. Zanim zaczął pisać scenariusze był krytykiem filmowym. Za swoje teksty został nominowany do nagrody Pulitzera. Pisywał do „The Boston Phoenix”, „Vanity Fair” i magazynu „West 57th”. Pisze o takich twórcach jak V.S Naipaul, Martin Scorsese, Steven Sondheim, Muriel Spark czy Oliver Stone. Obecnie pisze biografię Normana Mailera.

EDWARD R. PRESSMAN (produkcja) wyprodukował ponad siedemdziesiąt filmów. Jego kariera trwa od trzydziestu lat. W 1989 roku zorganizowano we Francji przegląd filmów, które wyprodukował i wręczono mu order Chevalier des Arts et des Lettres. Odznaczyły go także The National Film Theatre in London, New York’s Museum of Modern Art, Pacific Film Archives i Brooklyn Academy of Music’s Cinématek. W 2003 roku otrzymał IFP Gotham Award for Lifetime Achievement (za całokształt twórczości). Słynie z tego, że odkrywa nowe talenty. Wyprodukował pierwsze filmy Briana De Palmy i Terrence’a Mallicka. Dzięki niemu powstała „Ręka” Olivera Stone’a, w której zagrali Michael Caine i Annie McEnroe (przyszła żona Pressmana). Współpracował ze Stone’em przy „Wall Street” i „Rozmowach radiowych”, a także z tegoroczną laureatką Oscara Kataryn Bigelow przy filmie „Błękitna stal” z Jamie Lee Curtis. Wyprodukował „Dziękujemy za palenie” (reżyserski debiut Jasona Reitmana) i „Coolera” (reżyserski debiut Wayne’a Kramera z Aleciem Baldwinem, który otrzymał za tę rolę nominację do Oscara), a także „Kruka” (reżyserski debiut Alexa Proyasa). Dał Arnoldowi Schwarzeneggerowi jego pierwszą rolę – w „Conanie Barbarzyńcy”. Współpracował z europejskimi twórcami – wyprodukował „Das Boot” Wolfganga Petersona, „Good Morning, Babylon” braci Taviani i „Plenty” Schepsiego. Najnowsze filmy, które wyprodukował to „Zły porucznik” (nowa wersja filmu z 1992 roku) z Nicolasem Cage’em, Evą Mendez i Valem Kilmerem; „Futro : portret wyobrażony Diane Arbus”, „Kroniki mutantów”i „The Monkey Wrench Gang”. Wyprodukuje nową wersję „Kruka”, którą wyreżyseruje Stephen Norrington na podstawie własnego scenariusza. Współpracuje też z Forestem Whitakerem nad biografią Louisa Armstronga. Wraz z przyjacielem Terrence’em Malickiem prowadzi Sunflower Productions, które zrealizowało takie filmy jak „Głos wolności” Michaela Apteda, „Happy Times” Zhanga Yimou i „The Beautiful Country” Hansa Petera Molanda. Ukończył New York’s Fieldston School i filozofię na Uniwersytecie Stanforda.

ERIC KOPELOFF (produkcja) produkuje zarówno wysoko-budżetowe jak i niezależne filmy. Współpracował z debiutantami, ale i zdobywcami Oscara. Najnowszy film, który wyprodukował to „Barry Munday” – debiut Chrisa D’Arienzo. Z Oliverem Stone’em pracował już przy „W.” z Joshem Brolinem. W 2008 roku wyprodukował „Co jest grane?” Barry’ego Levinsona, w którym zagrali Robert De Niro, Sean Penn, Bruce Willis, John Turturro i Stanley Tucci. Na swoim koncie ma produkcję takich filmów jak „Przypadek Harolda Cricka”, „Zostań”, „Godsend” czy „Przekręt doskonały”. Razem z Markiem Fosterem wyprodukował film „Sueno-marzenie” : debiut Renee Chabri, opowieść o meksykańskim emigrancie, który wyjeżdża do Los Angeles. Wyprodukował „Pretty Persuasion” – kontrowersyjny film Marcosa Siegi z Evan Rachel Wood, Jamesem Woodsem i Jane Krakowski. Współpracę z Fosterem rozpoczął przy filmie „Czekając na wyrok” z Halle Berry i Billym Bobem Thorntonem. Wyprodukował „Perfumy” z Jeffem Goldblumem, Ritą Wilson, Mariel Hemingway, Paulem Sorvino, Peterem Gallagherem i Michelle Williams, a obecnie trwają prace nad „Get Well Soon” z Vincentem Gallo i Courtney Cox oraz niezależnymi „Ropewalk” i „Home Sweet Hoboken”. Zaczynał od asystowania montażystce Susan Morse, z którą pracował przy filmach Woody’ego Allena – m.in. „Strzałach na Broadwayu” i „Wszyscy mówią kocham cię”.

CELIA COSTAS (produkcja wykonawcza) jest producentką filmową i telewizyjną. Wyprodukowała między innymi „Zdobyć Woodstock”, „Wątpliwość”, „Wojnę Charliego Wilsona”, „Zoolandera”, „28 dni”, „Lekcję przed egzekucją” i „Joe Blacka”. Pracowała przy mini-serialu „Anioły w Ameryce” w reżyserii Mike’a Nicholsa produkowanym przez stację HBO (wyprodukowała dla tej stacji film „Lekcja przed egzekucją” i „Warm Springs”). Zaczynała od bycia kierownikiem planu, potem została producentką. . Współpracowała z Oliverem Stone’em przy „Wall Street” z 1987 roku.

ALEX YOUNG (produkcja wykonawcza) pracował przy produkcji takich filmów jak „X-Men Geneza:Wolverine”, „X-Men: Ostatni bastion”, „Fantastyczna czwórka” czy „X-men 2”. Obecnie pracuje nad „Drużyną A” Joe Carnahana z Liamem Neesonem, Bradleyem Cooperem, Sharlto Copleyem i Quintonem „Rampage” Jacksonem, a także „Predatorem” Roberta Rodrigueza.

ALESSANDRO CAMON (produkcja wykonawcza) jest współtwórcą scenariusza do filmu „The Messenger”, w którym zagrali Ben Foster i Woody Harrelson. Był jednym z producentów nowej wersji „Złego porucznika”, a także filmów „Dziękujemy za palenie”, „American Pscyho”, „Futro: portret wyobrażony Diane Arbus”.

RODRIGO PRIETO (zdjęcia) ma na swoim koncie nominację do Oscara za zdjęcia do „Tajemnicy Brokeback Mountain” Anga Lee, z którym współpracował też przy „Ostrożnie, pożądanie” (za zdjęcia do tego filmu otrzymał nagrodę Golden Otella i nominację do Independent Spirit Award.) Współpracował z Pedro Almodovarem przy „Przerwanych objęciach” i z Kevinem McDonaldem przy „Stanie gry”. Nominowano go do nagrody BAFTA za zdjęcia do filmu „Babel” Alexandra Gonzalesa Inarritu, z którym współpracował przy „21 gramach” i „Amorres Perros”. Z Oliverem Stone’em spotkał się już przy okazji „Aleksandra” z Colinem Farrellem i Angeliną Jolie, a także dokumentów „Looking for Fidel” i „Persona Non Grata”. Pochodzi z Meksyku, zaczynał od kręcenia reklamówek.

KRISTI ZEA (scenografia) stworzyła scenografię do takich filmów jak „Wyznania zakupoholiczki”, „Droga do szczęścia”, „Odważna”, „Infiltracja”, Czerwony smok”, „Uśpieni”, „Filadelfia”, „Milczenie owiec”, „Chłopaki z ferajny” czy „Nowojorskie opowieści”. Studiowała w Middlebury College i Columbia University School of General Studiem. Kilkakrotnie współpracowała z Alanem Parkerem (między innymi przy „Sławie”) i Jamesem L. Brooksem („Czułe słówka”). Wyreżyserowała film „Mężczyźni i kobiety 2 : w miłości nie ma zasad” z Rayem Litotą i Andie McDowell, a od 2005 roku wykłada na NYU Tisch School of the Arts. Jednym z najnowszych filmów, do których stworzyła scenografię jest „The Joneses” z Demi Moore i Davidem Duchovnym (premiera na Festiwalu Filmowym w Sundance). Za scenografię do „Drogi do szczęścia” otrzymała nominację do nagrody BAFTA i Oscara.

JULIE MONROE (montaż) współpracowała z Oliverem Stone’em przy filmach „W.”, „JFK”, i „World Trade Center”. Za montaż filmu „De-Lovely” Irwina Winklera otrzymała nominację do nagrody EDDIE. Współpracowała z reżyserem przy filmach „Życie jak dom” i „Dotyku miłości”. Odpowiada za montaż takich filmów jak „Lolita” Adriana Lyne’a, „Patriota”, „Ciało za milion”, „The Marc Peane Experience”. Zaczynała od asystowania montażystom (m.in. przy filmach Stone’a – „Urodzonym czwartego lipca”, „The Doors” i „Wall Street”)

DAVID BRENNER (montaż) to nagrodzony Oscarem montażysta, który współpracował z takimi twórcami jak Oliver Stone („Urodzony czwartego lipca”, „The Doors”, „Wall Street”), Adrian Lyne („Lolita”, „Niewierna”), i Roland Emmerich („2012”, „Pojutrze”, „Patriota”, „Dzień niepodległości” – za ten ostatni Brenner otrzymał Golden Satellite Award).

ELLEN MIROJNICK (kostiumy) zaprojektowała kostiumy do takich filmów jak „Projekt: Monster”, „Solitary Man”, „G.I Joe : Czas kobry”, „Załoga G.” czy „Deja Vu”. W 1986 roku współpracowała z Michaelem Douglasem przy „Fatalnym zauroczeniu”; spotkali się też na planach „”Wall Street”, „Czarnego deszczu” i „Morderstwa doskonałego”. Współpracowała z Adrianem Lyne’em przy „Drabinie Jakubowej” i „Niewiernej” – za kostiumy do obu filmów nominowano ją do Contemporary Design Award. Kilkakrotnie pracowała też z Paulem Verhoevenem – przy „Nagim instynkcie”, „Showgirls” i „Żołnierzach kosmosu”. Za kostiumy do filmu telewizyjnego „Rodgers & Hammerstein’s Cinderella” otrzymała nominację do Emmy, a za kostiumy do „Chaplina” nominację do nagrody BAFTA. Nakręcono o niej film dokumentalny „Hollywood Fashion Machine Special: The Costume Designer”.

CRAIG ARMSTRONG (muzyka) to uznany szkocki kompozytor pochodzący z Glasgow. W 1981 roku kończył londyńską Royal Academy of Music i od tamtej pory komponuje muzykę filmową. Współpracował między innymi z Buzem Luhrmannem przy „Moulin Rouge” (otrzymał nagrodę AFI dla kompozytora roku, Złoty Glob i nagrodę BAFTA). Za muzykę do „Spokojnego Amerykanina” otrzymał Igor Novello Award; jego kompozycje można usłyszeć w takich filmach jak „Ray”, „To właśnie miłość”, „Siostry magdalenki”, „Kolekcjoner kości”, „Plunkett i Macleane” czy „Incredible Hulk” i „Elizabeth: Złoty wiek”. Razem z berlińskim artystą AGF i Vladislavem Delayem nagrał album „The Dolls”. Współpracował między innymi z Madonną, U2, Luciano Pavarottim i Massive Attaca. W wytwórni Melakolic wydał dwa albumy : Piano Works” i „Film Works”. Komponował dla Royal Scottish National Orchestra, London Sinfonietta, Hebrides Ensemble i Scottish Ensemble. W 2006 roku współpracował z Dalzielem i Scullionem – powstała wystawa „Once” pokazywana w Kelvingrove Art. Galery. W 2007 roku nagrał płytę razem z BBC Symphony Orchestra.

BUDD CARR (kierownictwo muzyczne) często współpracuje z Oliverem Stone’em – między innymi przy filmach „Aleksander”, „Męska gra”, „Nixon”, „Urodzeni mordercy”, „The Doors”, „Wall Street”, „Pluton”, „Salwador’ czy „W.”. Pracował jako konsultant muzyczny przy takich filmach jak „The Crazies”, „Evan Wszechmogący”, „Hotel Ruanda”, „Patriota”, „Terminator” czy „Donnie Brasco”. Pełnił kierownictwo muzyczne przy serialach „Californication”, „Eastwick”, „Life on Mars” i „Wild Palms”.

https://vod.plus?cid=fAmDJkjC