Wojna Charliego Wilsona (2007)

W roku 1979, kongresmen Charlie Wilson już od 6 lat reprezentował Teksas w drugim Dystrykcie. Walczył o prawa kobiet i ulgi podatkowe dla seniorów, ale był także przeciwny kontroli posiadania broni. Jego czarni wyborcy byli jego najgorętszymi zwolennikami. Wszyscy w regionie po prostu go kochali. Na Capitolu, natomiast, Wilson byl prawdopodobnie znany głównie dzięki swoim słabostkom. Otaczał się między innymi pięknymi asystentkami. Ze swoimi ponad 180 cm wzrostu, donośnym głosem i niewątpliwym urokiem, umiał obchodzić się z kobietami, w czym niewątpliwie pomagała mu słabość do whiskey. Otaczała go aura skandalu, z czym bez problemu sobie radził. W tamtym czasie sowiecka inwazja na Afganistan wydawała się być najmniej dla niego ważna.

Działalność Wilsona została publicznie ujawniona w programie 60 Minutes wyprodukowanym przez wielokrotnie nagradzanego dziennikarza George’a Crile w roku 1988. Crile śledził tę historię przez dłuższy okres czasu, co zaowocowało bestsellerem poświęconym tajnej wojnie Wilsona, który czyta się jak powieść – żadne jednak z wydarzeń w niej opisane nie są fikcją. Historia Wilsona pełna jest międzynarodowych intryg i zaludniona niezwykle barwnymi postaciami. Olbrzymim wyzwaniem dla autora było udokumentowanie sagi muzułmańskich fundamentalistów, żydowskich handlarzy bronią i agentów CIA współpracujących z dwójką Teksańczyków i amerykańskim agentem CIA greckiego pochodzenia.

Wydana w 2003 roku książka Crile natychmiast zwróciła uwagę Hollywood. Producent Gary Goetzman i jego partner Tom Hanks, po przeczytaniu Wojny Charliego Wilsona zainteresowali się afgańskim oporem przeciwko Armii Czerwonej udokumentowanym przez Crile.

Kiedy prawa do tekstu zostały już zabezpieczone, zadanie przełożenia języka powieści na język scenariusza przypadło zdobywcy Emmy Aaronowi Sorkinowi znanemu ze swoich politycznych opowieści pełnych inteligentnych postaci, błyskotliwych gier słownych i wciągających intryg.

W trakcie pracy nad scenariuszem, Sorkin kilkakrotnie spotkał się z Crile, który udostępnił mu całą swoją dokumentację. Scenarzysta spędził także sporo czasu z samym Charlie Wilsonem, który wniósł imponujący wkład w proces powstawania filmu.

Po zaakceptowaniu pierwszego szkicu scenariusza, producenci zwrócili się do uznanego reżysera Mike’a Nicholsa, aby ten zajął się realizacją ich projektu. Długoletni przyjaciele, Nichols i Hanks wielokrotnie byli blisko zrealizowania wspólnie filmu, dopiero jednak "Wojna Charliego Wilsona"okazała się być idealną okazją do rozpoczęcia współpracy.

Tom Hanks, który już na początku prac przygotowawczych, zapewnił sobie rolę Charliego Wilsona, spotykał się często z bohaterem filmu dyskutując na temat wszystkiego - począwszy od polityki, Herring i Avrakotosa, a skończywszy na jego niezwykłej osobowości. Były kongresmen okazał się być bardzo pomocny – udzielał informacji, które rzadko ukazywały go w idealnym świetle, odzwierciedlały jednak jego cechy osobowości i liczne słabostki.

"Wojna Charliego Wilsona" to drugi film, podczas realizacji którego Mike Nichols współpracuje z Julią Roberts i Philipem Seymourem Hoffmanem. Roberts przyznaje, że postać Herring zupelnie różni się od bohaterek, które do tej pory grała. "To niezwykły scenariusz. Taki soczysty i pełen głębi. Joanne to postać pełna energii i dosyć enigmatyczna. Jest przy tym pełna kontrastów – piękna prawniczka zainteresowana spiskiem z afgańskimi bojownikami”.

Philip Seymour Hoffman wcielił się w rolę w gorącej wodzie kąpanego agenta CIA Gusta Avrakotosa. Przy pomocy sugestii reżysera Hoffman z łatwością przeniknął w skórę szpiega. "Znam Mike’a od siedmiu lat”, mówi Hoffman. "Jest wspaniałym przyjacielem. Pracowaliśmy razem w teatrze, teraz pracujemy nad filmem – można się w ten sposób idealnie wyczuć”.

Kolejną bohaterką filmu była Bonnie Bach, asystentka Wilsona. Obsadzając tę rolę Nichols przypomniał sobie o nominowanej do Oscara aktorce Amy Adams. "Spotkałam się z Mike’m w Nowym Jorku, gdzie wzięłam udział w czytaniu scenariusza. Wkrótce potem zaproponowano mi rolę Bonnie. To niesamowita historia. Bardzo chciałam być jej częścią”.

W pozostałe role drugoplanowe wcielili się – legendarny aktor Ned Beatty jako przewodniczący Podkomisji Kredytowej Doc Long, którego Wilson przekonuje, aby pomógł w zbieraniu funduszy dla Mudżahedinów, brytyjska aktorka Emily Blunt jako Jane Liddle, nie taka znowu konserwatywna córka jednego z najbardziej konserwatywnych ludzi w okręgu wyborczym Wilsona, słynny hinduski aktor Om Puri - prezydent Pakistanu Zia ul-Haq, przywódca, który pomaga Wilsonowi, Herring i Avrakotosowi organizować ich sekretną wojnę, Ken Stott jako Zvi Rafiah, izraelski handlarz bronią, który ma wobec Wilsona kilka długów wdzięczności, oraz Jud Tylor jako Crystal Lee, marząca o sławie wschodząca gwiazdka.

Zdjęcia do Wojny Charliego Wilsona rozpoczęły się w Maroku, które odgrywało role zarówno Pakistanu jak i Afganistanu. Ekipa realizacyjna wybrała się m.in. w góry Atlas, aby zbudować tam obozy afgańskich uchodźców. Bardzo ważny dla realizatorów autentyzm, został szczególnie uwypuklony właśnie w scenach kręconych w górach. W miejscach, gdzie znajdowała się ekipa było tak wysoko, że kiedy pokazały się chmury, wszyscy zostali spowici gęstą mgłą. Co więcej klimat w górach był tak zmienny, że w ciągu pół godziny słoneczny, wietrzny dzień stawał się mroczny i deszczowy.

Poza górami Atlas, film realizowano także w stolicy Maroko, Rabacie, w pałacu z przestrzennym dziedzińcem, olbrzymimi łukowato sklepionymi komnatami i ścianami, które zgodnie z miejscową wyłożono kafelkami. Będąc już na miejscu, aktorzy i ekipa nie mogli zbyt intensywnie poruszać się po okolicy, bowiem podczas realizacji zdjęć król Maroka właśnie odbywał spotkania w parlamencie i mieszkał w pobliżu planu zdjęciowego. Władze zamknęły więc na cały dzień przylegające ulice.

Kiedy ekipa realizacyjna przeniosła się do Los Angeles, jedną z robiących największe wrażenie scen była scena na wieczornym przyjęciu, na którym Herring oczarowuje Wilsona i namawia go do pomocy afgańskim uchodźcom. Scena została zrealizowana w posiadłości Chandler Estate w Hancock Park, zbudowanej w 1913 roku. Składająca się z siedmiu sypialni rezydencja mieści basen, pokój muzyczny, bibliotekę oraz olbrzymi garaż, który był w stanie pomieścić cały sprzęt ekipy obsługującej nocne zdjęcia.

W jednej z hal zdjęciowych Paramount Pictures, zaprojektowano ponadto pokój z jednego z hoteli w Las Vegas z olbrzymią wanną i panoramicznym "widokiem” na rozświetlone neonami Miasto Grzechu.

Najbardziej imponującą ze wszystkich przygód, jakie przeżył Charlie Wilson, okazała się być ta związana z realizacją filmu. "Bycie zaangażowanym w realizację tego filmu to jeden ze wznioślejszych momentów mojego życia,” mówi Wilson. "A uwierzcie, że moje życie nigdy nie było nudne. Spędzanie czasu na planie z kimś pokroju Toma Hanksa, kto posługuje się moimi własnymi słowami i jeszcze mówią do niego Charlie…to dopiero było coś”.

TOM HANKS (Charlie Wilson / produkcja) – pierwszy aktor na przestrzeni 50 lat, który dwa lata pod rząd otrzymał statuetki Oscara: Filadelfia (Philadelphia; 1994) oraz Forrest Gump (1995). Inne filmy w jego dorobku to Big, Cast Away, Splash, Bachelor Party, Volunteers, The Money Pit, Nothing in Common, Ich własna liga (A League of Their Own), Bezsenność w Seattle (Sleepless in Seattle), Apollo 13, Szeregowiec Ryan (Saving Private Ryan) – nominacja do Oscara, Zielona mila (The Green Mile), Droga do zatracenia (Road to Perdition), Złap mnie, jeśli potrafisz (Catch Me If You Can), The Terminal, The Ladykillers, Ekspres polarny (The Polar Express), Kod Da Vinci (The Da Vinci Code), telewizja - From the Earth to the Moon (producent, aktor, scenarzysta) – nagroda Emmy, Kompania braci (Band of Brothers; producent, scenarzysta, reżyser) – mini-seria została uhonorowana nagrodą Emmy oraz Złotym Globem.

JULIA ROBERTS (Joanne Herring) – Bliżej (Closer), Ocean’s Eleven, Ocean’s Twelve, Uśmiech Mony Lizy (Mona Lisa Smile), Niebezpieczny umysł (Confessions of a Dangerous Mind), Erin Brockovich - Oskar®, Notting Hill, Uciekająca panna młoda (Runaway Bride), Pretty Woman, Mexican, Mystic Pizza, Stalowe magnolie (Steel Magnolias) – nominacja do nagrody Akademii®, Linia życia (Flatliners), Sypiając z wrogiem (Sleeping with the Enemy), Raport Pelikana (The Pelican Brief), Michael Collins, Wszyscy mówią, kocham cię (Everyone Says I Love You), Moj przyjaciel się żeni (My Best Friend’s Wedding), Teoria spisku (Conspiracy Theory), Mamuśka (Stepmom).

PHILIP SEYMOUR HOFFMAN (Gust Avrakotos) - Before the Devil Knows You’re Dead, Mission: Impossible III, Capote – nagroda Akademii®, Złoty Glob, Wzgórze nadziei (Cold Mountain), Nadchodzi Polly (Along Came Polly), The Party’s Over, Owning Mahowny, Czerwony smok (Red Dragon), Punch-Drunk Love, 25-ta godzina (25th Hour), Love Liza, U progu sławy (Almost Famous), State and Main, Flawless, Magnolia, Utalentowany pan Ripley (The Talented Mr. Ripley), Boogie Nights, Happiness, Patch Adams, The Big Lebowski, Twister, Zapach kobiety (Scent of a Woman), Naiwniak (Nobody’s Fool), teatr - Jack Goes Boating, Long Day’s Journey Into Night - nominacje do nagrody Tony, Mewa (The Seagull), Kupiec wenecki (The Merchant of Venice), Shopping and Fucking.

MIKE NICHOLS (reżyseria) – Kto się boi Virginii Woolf? (Who’s Afraid of Virginia Woolf?) – nominacja do Oscara, Absolwent (The Graduate) - Oskar®, Paragraf 22 (Catch-22), Silkwood (nominacja do Oscara), Pracująca dziewczyna (Working Girl; nominacja do Oscara), Pocztówki znad krawędzi (Postcards From the Edge), Regarding Henry, Wilk (Wolf), Klatka dla ptaków (The Birdcage), Barwy kampanii (Primary Colors), Bliżej (Closer), telewizja - Wit (2001), Anioły w Ameryce (Angels in America; 2004) – nagroda Emmy, teatr - Boso w parku (Barefoot in the Park) – nagroda Tony, The Knack, Luv, The Odd Couple, The Apple Tree, Plaza Suite, The Prisoner of Second Avenue, Wujaszek Wania (Uncle Vanya), Czekając na Godota (Waiting for Godot).

GEORGE CRILE (autor) – w 1976 roku rozpoczął pracę dla CBS News i wyprodukował dokument ukazujący prowadzone przez CIA działania przeciwko Fidelowi Castro po wydarzeniach w Zatoce Świń - The CIA’s Secret Army. Komentując jego pracę reporterską, historyk Henry Steele Commanger napisał, że jego raport jest jednym z najważniejszych raportów dziennikarskich w historii Ameryki. W 1985 roku, Crile dołączył do programu 60 Minutes, gdzie przygotowywał raporty jako specjalista od spraw międzynarodowych. To właśnie on został jedynym amerykańskim dziennikarzem, który miał dostęp do sowieckiego imperium nuklearnego.

Po koniec lat 1980-tych zaczął zdawać relacje z wojny w Afganistanie, co zaowocowało wydaniem w 2003 roku bestsellera "Charlie Wilson’s War”. Książka otrzymała świetne recenzje - obecnie przygotowywane jest jej 10-te wydanie.

Crile zmarł w 2006 roku na raka.

STEPHEN GOLDBLATT, ASC, BSC (zdjęcia) – Bliżej (Closer), Anioły w Ameryce (Angels in America) – nominacja do Emmy, Batman Forever (nominacja do Oscara), Książę przypływów (The Prince of Tides) – nominacja do Oscara, The Deep End of the Ocean, Batman & Robin, Raport Pelikana (The Pelican Brief), Consenting Adults, For the Boys, Joe Versus the Volcano, Zabójcza broń (Lethal Weapon), Zabójcza broń 2 (Lethal Weapon 2), Everybody’s All American, Young Sherlock Holmes oraz The Cotton Club.

VICTOR KEMPSTER (scenografia) - Miami Vice, Męska gra (Any Given Sunday), U-Turn, Nixon, Urodzeni mordercy (Natural Born Killers), That Thing You Do!, Gliniarz w przedszkolu (Kindergarten Cop), Urodzony 4-tego lipca (Born on the Fourth of July) Wożąc panią Daisy (Driving Miss Daisy).

JAMES NEWTON HOWARD (muzyka) – Szósty zmysł (The Sixth Sense), Znaki (Signs), Ścigany (The Fugitive), Pretty Woman, Książę przypływów (The Prince of Tides), Grand Canyon, Dave, Lęk pierwotny (Primal Fear), Glengarry Glen Ross, Adwokat diabła (The Devil’s Advocate), Michael Clayton, Blood Diamond, Batman: początek (Batman Begins), Tłumaczka (The Interpreter), Zakładnik (Collateral), Osada (The Village) – nominacja do Oscara.